Ik weet niet wie harder schrok, zij of ik. Ze had al een paar keer op tafel gezeten, en uit alle appels een hapje genomen. Als we de deur open laten staan, zit ze bovenaan de trap. Nu was ze op de stoel geklommen en er achterover vanaf gevallen. Gelukkig ving ik haar halverwege de val. Thank God.
Ze doet trouwens ook steeds meer stappen los, met een triomfantelijke lach op haar gezicht. En vanmiddag wandelden we een hele straat door, haar kleine handje om mijn vinger geklemd. Nog drie weken en dan gaat ze ‘over’ van de babygroep naar de peutergroep. Poeh hee.
Sterre heeft een dag in de week in invaljuf die ook de moeder is van een klasgenootje. Dat zou zij ook wel willen, mama op school. “Ik wil niet naar school, mam, want jij werkt daar niet.” “Nee,” reageerde ik, “ik heb daar ook niet voor geleerd.” Waarop zij een wijsheid van haar juf creatief inzette in een poging mij te overtuigen: “Maar leren moet je proberen!” (Was: proberen moet je leren…)
Een echt gezellig huiselijk gezinsdagje was het vandaag.
Wakker worden zonder wekker en zonder plannen. Dan onder de douche in bad.
De tijd voor ontbijtje met eitje en natafelen met pret.
Rustig ochtendje verder met koffie en spelen, lange middagslaap voor Bloem (sinds kort nog maar een keer per dag), en toen dacht ik: laten we de zijwieltjes er eens af halen.
Bloem in de wagen, want we moesten om beurten rennen.
En fietsen maar! Dat was even wennen, maar Max kan het ook, dus ze zou wel eens wat laten zien.
Flink coachen in het begin (‘we gaan papa vangen, kom op!’), en laten voelen wat er gebeurt als je stopt met trappen (‘voeten op de grond!’)
Maar binnen de kortste keren fietst ze er zelf vandoor, denk ik. Ze deed al stukjes zelf, waarbij we haar capuchon maar met twee vingers vasthielden.
Nu nog goed leren starten en stoppen. En het sturen verbeteren.
Anderhalf jaar geleden nog dacht ik dat ik voorlopig niet weer in China zou komen. En nu ben ik er gewoon weer!
Het is wel echt anders dan anders. Ten eerste word ik vooral geacht te werken. Ten tweede ben ik in een China dat ik nog niet eerder had leren kennen. In dure hotels in afschuwelijke business wijken. Van die wijken waar je ook niet zomaar uit komt dus, zonder kleine winkeltjes en zonder eten op straat.
Maar het was een buitenkans. Omdat de internationale marketing van onze universiteit een tijdje op een heel laag pitje heeft gestaan, was er nu budget om mensen van de faculteiten mee te nemen naar een aantal onderwijsbeurzen. En China is, ook op onderwijsgebied, een groeimarkt. Een lastige, dat wel. Maar mede daarom ben ik hier. Om samen met mijn collega de universiteit te promoten en studenten te werven in een persoonlijk gesprek. In het Engels, want als hun Engels niet goed genoeg is, kunnen ze ook niet bij ons terecht. Soms betekent dat toch Chinees spreken, als er ouders mee komen, of ouders namens hun kinderen informatie vergaren.
Vier steden, zes beursdagen, twee alumni dinners, een conferentie op een van de universiteiten, een welkomst- en evaluatiediner van de Nederlandse organisatie… we worden goed bezig gehouden. Gelukkig bleef er nog een middag en her en der een uurtje over om het echte China weer even in te duiken, zodat ik ook nog mijn hart kon ophalen. En ik geniet ervan. Over een paar dagen zit ik weer gewoon op kantoor. (In een land waar wel toegang is tot Facebook en Twitter, want daar kan ik hier niet bij. Chinese censuur. Iemand mag namens mij wel een linkje posten naar dit blogje hoor! )
Ik heb sinds kort een nieuwe status. Ik ben raamschilderouder. Voor Sterres klas. Dat doe ik samen met een andere moeder, die bij het eerste contact al onmiddellijk aangaf: ‘Maar ik kan alleen inkleuren hoor!’, dus de rollen zijn vanzelf goed verdeeld
Thema herfst, een meisje van Dagmar Stam geleend, en Raai de Kraai als verplicht nummer. Toen ik er vanmorgen de laatste hand aan legde, kon ik gelijk een indruk opdoen van hoe het er in Sterres klas aan toe gaat. Goed binnen de lijntjes, zullen we maar zeggen
Moeders was op stap. Even een weekje zonder gezin, lekker duiken in de Middellandse Zee met haar kluppie. Leuk hoor! Ik heb duik nummer 950 gelogd, en wat nog fijner was: even geen gedoe aan mijn hoofd van luiers, speeltuin en aandacht vragende kinderen. Of man
Daarna was het wel weer fijn thuis komen. Maar ik zou het zo weer doen!
