mocht iemand klagen, zeg dan: was jij blijer geweest als de natuur de prenatale manier van voeden na de bevalling in stand had gehouden, dat ik hier vast zou zitten aan mijn baby met zo’n navelslurf? (lees meer op Viva.nl)
En zo is dat. Het bestaat hoor, dat moeders in eet- en drinkgelegenheden verzocht worden hun baby elders te voeden! Er was zelfs een arts in een Belgisch ziekenhuis die borstvoeding in het ziekenhuis onethisch vond en er de politie op afstuurde…
Ik had -lang- van tevoren wel mijn twijfels of we moesten ingaan op de uitnodiging, maar op een gegeven moment dacht ik: “We doen het, en ik besluit een dag van tevoren wel of het lukt of niet.” Je krijgt tenslotte niet zo vaak de gelegenheid om een huwelijk op Terschelling mee te maken, nota bene van mensen die daar niet eens wonen.
Het lukte. Naast de slaapzakken en de feestkleding pakte ik dus een beperkte versie van het Vluchtkoffertje in, met een telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis op het vasteland. En toen, op naar het feest van Pascal en Wendy. We werden verwacht in de Wierschuur, op de rand van het bewoonde en het onbewoonde deel van Terschelling. Wat een bijzondere plek om je bruiloft te vieren! Als ik weer wat mobieler ben, wil ik nog wel eens terug.
Op de veerboot. We zagen zeehonden en dronken jongetjes.
We logeerden aan het water, maar waar was nou het water?
Ah, daar is het water! En de maan…
Sterre kon het goed vinden met de dochter van het bruidspaar.
Cadeautjes en felicitaties voor het gelukkig getrouwde stel!
Mooi momentje (mooi gefotografeerd door Cas!): we laten een wensballon op.
Om acht uur vanmorgen ging de deurbel en stonden wij van schrik ineens naast ons bed. We bleken de eerste op de route te zijn van de beddenspeciaalzaak, die onze nieuwe matrassen en bedbodems kwam brengen. Cor kon ze gelijk op klossen zetten en het ledikant op de goede hoogte in elkaar schroeven. Ik mag de komende weken slaapdronken met mijn blote tenen op zoek naar het afstapje, als ik weer eens ’s nachts naar de wc moet. We’re ready.
37 weken min een dag. Dat betekent dat ik vanaf morgen officieel thuis mag bevallen. Dat is mooi, maar ik wil nog even wachten. Nog even genieten van de rust. Ik vind het heerlijk dat man en kind weer thuis zijn, maar ook fijn als ze dan weer een dagje werk en crèche hebben
Intussen is de eerste verdieping op wat details na klaar voor de nieuwe start!
Sterre heeft afgelopen vrijdag haar nieuwe kamer betrokken. Wat een ruimte heeft dat kind ineens! Ze moet er zelf nog wel aan wennen, er is nog geen avond voorbij gegaan zonder dat ze ons drie keer terug riep. “Ik ben wakker!” “Ik moet plassen op de wc.” (Ja… ‘t kind is zindelijk! Als ze niet slaapt tenminste.) “Mijn vinger zit vast!” (Not..) Maar goed, dat snap ik ook wel. We zijn in ieder geval heel blij met het resultaat:
Dat betekent wel dat de bevalkamer een stuk minder ruim bemeten is dan de vorige keer. Maar goed, ut past, en hier moet het dus gaan gebeuren. “Bath’s almost ready, ma’am!”
Inclusief de bijgeleverde vijf badeendjes, maar die kieperen we er bij het echte werk weer uit.
Nu nog de kraam/ouder/babykamer. Alles staat er, inclusief ingerichte commode, maar het ledikantje moet nog versleuteld worden tot een veilig bed. En de hele boel op klossen gezet. En nog wat schietgebedjes uitgestuurd opdat ze onze eigen nieuwe matrassen niet precies komen leveren als ik het kind op de wereld aan het zetten ben. Kans is klein, maar toch
O ja, en we moeten nog een naam kiezen voor het meiske. Ze kan tenslotte niet eeuwig Baby 2 blijven heten…
Alle babykleertjes maat 50 tot en met 68 hangen te drogen aan de waslijn. Ik zat vanavond om kwart voor negen met mijn bord eten (zojuist gebakken hartige taart) op schoot om eindelijk eens die film Das Leben der Anderen te kijken. Over een stel in de DDR dat 24 uur per dag wordt afgeluisterd. Cor is in Schotland om te duiken en Sterre logeert een paar dagen bij oma. Kan ik even doen wat ik zelf wil, in mijn eigen tempo.
Vanmiddag na het boodschappen doen werd mijn weg weer eens geblokkeerd door de overbuurvrouw, die ons gaan en staan graag bespreekt met onze nieuwsgierige buren, haar zus en zwager. Een blik op mijn buik: “Goh. Gefeliciteerd! Wat leuk. Wanneer verwacht je..?” Alsof ze ‘t niet wist. Ik slingerde om haar heen en riep over mijn schouder: “Maandje nog, buuf. Da-ag!”
Ik heb verlof, sinds afgelopen donderdag officieel. Dat betekent dat het nu nog vijf weken en twee dagen duurt tot de uitgerekende datum daar is. Beginnen jullie al een beetje zenuwachtig te worden? Ik niet. Geen tijd voor. Nou ja, dat zal wel komen, want ik heb vandaag wat nieuwe spuugdoekjes en hydrofielluiers gekocht, en een setje ‘eerstedagkleertjes’, en weet even niet wat baby twee nog meer nodig heeft. Toch makkelijk, weer een meisje
Sterre moet nog steeds verhuizen naar haar nieuwe kamer (als de vloerbedekking is gelegd, volgende week) en ik moet niet vergeten de klossen te halen voor onder het bed. Verder heb ik, naast allerlei minder belangrijke, nog drie belangrijke dingen op de lijst staan:
Geboorteplan afmaken, zodat alle zorgverleners straks weten dat ik zoveel mogelijk op eigen kracht wil bevallen, en dat borstvoeding voor de vitaminen komen (om maar wat te noemen).
Dagelijks ontspanningsoefeningen doen op aanwijzingen van Marie, waar Cor en ik gisterenavond waren voor onze stoomcursus HypnoBirthing. Persen is uit, birth breathing is in.
Knoop doorhakken over de naam van het kind. Of eentje uit de (mijn) shortlist van twee, of helemaal opnieuw oriënteren. Spannend.
Ze weet het nog niet, maar de slingers en ballonnen hangen. Ook in haar slaapkamer Haar verjaardagscadeau heeft ze zaterdag al gekregen, een fiets met trappers (en zijwieltjes), maar als ze wakker wordt, mag ze nog iets kleins uitpakken.
