Tussen hemel en zee

De reis vanaf het Lugu Meer terug naar Lijiang was prachtig. Het was jammer dat we net de roeiwedstrijden (dragon boat races) moesten missen, als iemand de moeite had genomen ons te vertellen dat die die dag gehouden zouden worden, dan waren we misschien wat langer gebleven. Maar zo heel veel dagen hebben we hier toch niet meer, en het was goed weer om te reizen. De weg door de bergen ging tientallen meters omhoog en weer naar beneden, soms reden we over de rug van een berg en hadden we aan twee kanten geweldig uitzicht, we hebben onze ogen uitgekeken en veel gefotografeerd. Morgen reizen we van hier weer naar een andere plaats in het noorden, Zhongdian, ook wel ‘Shangrila’ (dicht bij de Tibetaanse grens), en die tocht belooft ook veel goeds. Als de weergoden het toelaten. We zijn met onze oosterse vrienden naar het hotel gegaan waar ze eerder ook verbleven. Iets goedkoper en veel gezelliger dan waar we eerst zaten. Dit hotel, of beter gezegd gasthuis, heeft de bouw van een traditioneel Naxi-huis, met aan drie kanten leefruimte en de vierde zijde een muur met entree naar de binnenplaats. Het merendeel van de gasten is Japans, wat heel gezellig is, zeker als ze een biertje op hebben en meer Engels gaan praten. De vrouw die samen met haar man en twee meisjes de zaak runt, kookt elke avond voor iedereen die mee wil eten (tegen vergoeding), en zo zaten we om zeven uur vanavond met zestien gasten op de binnenplaats en werd het ene na het andere gerecht op tafel gebracht. Na het eten werd iedereen gesommeerd ‘thuis’ te blijven, want we zouden een feestje hebben – een van de meisjes die hier in dienst is, bleek jarig te zijn. We hebben cadeautjes voor haar gekocht en er werd taart gesneden en bier geschonken. De stemming was vrolijk. Ik denk niet dat we ooit nog in Lijiang terug komen, maar mocht het toch gebeuren, dan zoeken we dit adres weer op.

Ook voor de Mosu-dansers is het leuk ‘s avonds na het werk nog een biertje te drinken en een spelletje mee te spelen.

Als je in het regenseizoen naar Yunnan gaat (omdat het werk niet anders toelaat), heb je kans dat het gaat regenen. En dat doet het dus ook. Het begon gisteren onderweg, en het is nog nauwelijks opgehouden. We zitten nu aan een meer op 2680 meter hoogte, waar de grootste attractie bestaat uit overgevaren te worden naar een eiland. We zijn hier gekomen met een meisje uit Hongkong en drie Japanners m/v (we zijn bij ze aangehaakt toen ze stonden te onderhandelen over de prijs van een taxibusje). De zeven uur durende busrit hier naartoe was gezellig, zo gaat de tijd iets sneller, zeker wanneer je de helft van de tijd niets ziet omdat je in de wolken rijdt. En omdat het gisteravond ook regende, hebben we samen gegeten en bier gedronken en spelletjes gedaan. Dat spelletje was ook leuk genoeg voor een vierjarig Nederlands jongetje en zijn ouders – taal was overbodig, lachen is internationaal. Het is nog laat geworden voor een avond waarop je eigenlijk niks te doen hebt. {{popup Yongning-taxi.JPG Yongning-taxi 600×398}}Toen het vanochtend nog steeds regende en de Japanners besloten in bed te blijven tot het droog werd (bootjevaren is niet leuk als het zo nat is), hebben wij onze regenjassen aangetrokken, de paraplu’s opgezet en zijn we de hoofdweg op gegaan, richting Yongning. Nou ja, hoofdweg… een bergweg waar de straatstenen afgewisseld werd door waterplassen en regenbeekjes. Het eerste taxibusje dat langskwam, heeft ons 200 meter verder gebracht, de contactpunten braken. Dus uitstappen en wachten op de volgende bus. Eenmaal in Yongning aangekomen, zijn we eerst weer op zoek gegaan naar de lokale markt. Geiten en paarden waren we onderweg al tegengekomen, hier struikelden we bijna over kleine en grote zwijnen. Het was onduidelijk bij wie die beesten hoorden, maar blijkbaar weten ze zelf wel waar hun thuis is, ze scharrelden in ieder geval ongestoord rond op zoek naar alles wat eetbaar zou kunnen zijn. In dit dorp was de trekpleister een Tibetaans klooster. Volgens de Lonely Planet (de reisbijbel) zouden hier nog zo’n twintig monniken zitten. Dat boek is van twee jaar geleden. Het klooster zag er verlaten en gesloten uit. Toch kwam er na verloop van tijd een monnik naar buiten die voor ons wel de deur naar de gebedsruimte wilde openen. Hij was een van de drie overgebleven bewoners. Hij sprak nauwelijks Chinees, dus we konden ook niet vragen hoe lang het zou duren voordat dit klooster helemaal gesloten zou worden, maar ik vermoed dat het niet veel tijd meer heeft. De muurschilderingen waren nog prachtig, maar de gebedsmolens draaiden stroef. Omdat we nog niet terug wilden naar het hotel, hebben we in een eettentje nog een kom noedelsoep gegeten – zonder vlees, dat vonden ze maar gek, maar we wilden onze darmen een beetje sparen. Onze tafelgenoot heeft ons uitgevraagd over een aantal zaken die ik had kunnen voorspellen: waar kom je vandaan, hoe komt het dat je Chinees spreekt, hoe oud ben je, hoe oud zijn jullie kinderen, waarom heb je die niet en hoeveel verdien je? De laatste vraag is het best te beantwoorden door ook maar gelijk even te vertellen hoeveel een kilo rijst en een kilo varkensvlees in Nederland kost, anders zijn die bedragen voor een gewone Chinese burger niet te bevatten. Eenmaal terug bij het hotel hoorden we dat er in de buurt een dansoptreden zou zijn van de Mosu, de bevolkingsgroep die hier het best vertegenwoordigd is (naast, natuurlijk, de Chinese toeristen). Ik had een beetje mijn twijfels, maar we zijn toch gaan kijken. De mannen en vrouwen mooi in kostuum, fluitist erbij, het was indrukwekkend om te zien hoe zij hun rijdans uitvoerden. Maar na zo’n tien minuten werde

(meer…)

Van internetcafe’s wordt hier volop gebruik gemaakt. In de oude (toeristische) stad Lijiang heeft bijna elk cafe wel een computer met internet, vaak trage verbindingen, maar goed, het is vooruitgang. In het kleine plaatsje Xizhou waar we een paar dagen geleden waren, was in een ruimte achter een batikgordijn een serie computers opgesteld waar het geweld van de schietspelletjes van af knetterde. De jongen die de ruimte beheerde, wees ons een computer naast de zijne. Terwijl wij de mail checkten en het laatste nieuws op nu.nl, zat hij ongeneerd op het scherm mee te kijken. Na een halfuur kwam de vraag: "Waar komen jullie vandaan?" Hij had geen Engels kunnen ontdekken op onze surftocht. Toen hij hoorde dat we Nederlanders zijn, haalde hij een briefje tevoorschijn waar hij landen en tijden op geschreven had. "Nederland speelt tegen Duitsland in de EK vanavond." Dat is waar ook, EK. Morgen voor de vorm nog maar even het resultaat bekijken. "Ik ga kijken hoor, en ik hoop dat jullie winnen!" beloofde hij nog toen we vertrokken. In de nieuwe stad Lijiang waar we nu zijn (brede wegen, lelijke hoogbouw, schreeuwerige reclames), is het internetcafe iets geavanceerder. Zes rijen van tien computers, camcorders, snelle verbindingen. De zaal is goed verlicht, er hangen certificaten aan de muur (Chinezen zijn dol op certificaten). De meisjes zijn aan het chatten. De jongens zijn driftig spelletjes aan het spelen – met koptelefoons op. Mahjong spelen is uit. Kaartspelletjes zijn niet cool. Voor twee of drie yuan per uur kun je je even een held voelen in plaats van een uit een miljard. (Lees verder de toelichting)

(meer…)

{{popup Bos-op-tv.JPG Europese verkiezingen in China, 600×399}} "Ik denk dat dit voor de politiek een duidelijk teken is."

Passeert Venus eindelijk een keer de zon precies terwijl ik jarig ben, vergeet ik helemaal te kijken! Stom stom stom. Die kans krijg ik nooit meer.
Maar ja. De rugzakken zijn wel gepakt. En dat is ook wat waard.

Ik dacht vanochtend nog, toen ik bezig was met wakker worden en het radiobericht hoorde over een aanslag op medewerkers van Artsen zonder Grenzen in Afghanistan: ‘Toch niet Pim?’ en vervolgens ben ik gewoon gaan werken en ben ik die hele gedachte vergeten.

Vanmiddag kreeg ik een e-mail. Toch wel Pim…………..
Kut.