Tussen hemel en zee

Met de duik van vandaag erbij heb ik dit jaar 87,5 duik gemaakt. Die ene halve was de tweede helft van de oud-op-nieuw-duik van afgelopen jaar, die gaan we niet meer heel maken (zijn jullie wensen dit jaar trouwens uitgekomen?). Ik heb zelfs het vermoeden dat ik mijn laatste buitenduik van 2005 heb gemaakt. Het was wel een heel aparte. Het was sowieso weer een lekker duikjaar, met een boel hoogtepunten: de vakanties in Indonesie en Safaga waren natuurlijk genieten, de duiken met beginners van mijn vereniging tijdens pinksterkamp zal ik nooit vergeten (ging hartstikke goed, jongens!), en elke noordzeeduik had ook weer zijn eigen verhaal (ga maar eens naar een onderzeeer op 34 meter, met twee meter zicht! Goeie stresstest…).

Vandaag zijn we op uitnodiging van het tijdschrift Duiken aanwezig geweest bij het plaatsen van een onderwater-abri in de Vinkeveense Plassen. Huh? Onderwater-abri? Ja, ze plaatsen de gekste dingen onder water. Kabouters enzo. En toen de verslaggeefster van RTV Utrecht de onderwaterbeelden van Heleen en Eric (ook special guests) zag, riep ze verbaasd uit: ‘Hee! Een bus!’ Duh…

Hoe dan ook, Duiken heeft niet alleen een nieuwe hoofdredacteur, maar sinds het januarinummer ook een nieuwe layout, plus wat nieuwe rubriekjes. De hoofdredacteur werkte voorheen bij een reclamebureau. Ze hebben een en ander gecombineerd en zie daar… het idee. Cor mocht de uitvoering onderwater op foto vastleggen, ik mocht model zijn. Heleen en Eric hebben gefilmd onderwater. Anderen hebben voor bovenwaterbeelden gezorgd. Heus teamwork dus. Koud was het, de ijspegels hingen aan het steigertje, maar we kregen broodjes, koffie, en (achteraf) warme chocolademelk met rum, en iedereen was superenthousiast. De abri werd zo zachtjes in het zand gezet dat er wonder boven wonder nagenoeg geen stof opdwarrelde, dat was echt goed werk. Goed voor het onderwaterabrifoto- en filmteam ook. In het februarinummer van Duiken, en rond die tijd ook op duiken.tv, wordt verslag gedaan. Hier alvast een tipje van de sluiter opgelicht (ha, dat was een tikfout, maar ik laat ‘m lekker staan…):

UPDATE: het nieuwsitem van RTV Utrecht is (zo lang het duurt) te bekijken via deze link , op 4 minuut 30.

UPDATE2: de abri heet eigenlijk MUPI, ofwel Mobilier Urbain pour Publicité et Information, ofwel reclamezuil…

Paris by night, helemaal in de rondte! en eiffeltorenwebcams, kun je tellen hoeveel mensen er in de rij staan (niet zoveel, bij -1 Celsius).

En we zingen wat af deze dagen…

Ik had een beetje drempelvrees, maar toen we een ritje of twee met de metro hadden gemaakt, had ik het systeem door. Althans, genoeg om aan de hand van een van de vele plattegrondjes die we rijk waren, snel en efficiënt van A naar B te reizen. In principe is alles in de binnenstad van Parijs te lopen, en lopend zie je ook het meest. Maar nadat we op dag 1 een hele middag flink hadden doorgestapt – het was ijskoud, grijs en nat weer, en omdat we allebei nog alles in de stad moesten (her)ontdekken, had ik een stevige wandeling op het programma gezet – begon Cor last van zijn been te krijgen. En ik wilde op dag 2 van de Sacre Coeur via Montmartre naar de Notre Dame en de Eiffeltoren, en op dag 3 naar Cimetiere Pere Lachaise en Quartier Latin, ‘s middags op tijd zijn voor onze afspraak en op dag 4 nog een heel museum bekijken. Dus we gingen de metro uittesten.

Prachtig. Trappetje af, kaartje door de automaat laten inslikken en uitspugen, poortje door, even kijken of je richting het juiste eindpunt reist, en voor je er erg in hebt, ben je al op je bestemming. De volgende fase: een tochtje met een overstap. Weer even oriënteren, extra gang of trap nemen, maar net zo makkelijk. Het lastigste is eigenlijk nog om van onder de grond weer boven te komen in een onbekende omgeving en dan de juiste windrichting te bepalen. Het ene paleis lijkt soms wel erg op het andere…

Ik kreeg de smaak te pakken. Ik had me voorgenomen Cor ook eens te laten kaartlezen en reisdoelen bepalen. Maar op de een of andere manier kan ik het niet laten het initiatief heel snel weer over te nemen, zodat ik geregeld handen tekort kwam met twee reisgidsen, drie plattegronden en (niet verliezen, dat frutseltje papier!) een metrokaartje. En fototoestel uiteraard. Metro in, metro uit. Het kan niet anders dan dat we er uit zagen als toeristen, en toch – of misschien juist daarom – werden we op een gegeven moment op een van de stations aangesproken door andere toeristen die wilden weten hoe ze in een bepaalde wijk moesten komen. Ik, inmiddels Parijs-kenner (kuch), wist ze zelfverzekerd te vertellen dat ze de trein de andere kant op moesten hebben.

Sommige dingen wennen snel. Op de derde dag stapten we met Marjolein op station Châtelet op de sneltrein, om haar broer in de buitenwijken van Parijs op te zoeken. Dat het vanaf het gat in de grond nog een behoorlijk stuk lopen was om die trein te bereiken, en we voor mijn gevoel hoe langer hoe dieper in de aardbol verzonken, was een bijzondere ervaring. Ik heb een paar keer heel bewust de lucht geademd die daar wonderbaarlijk genoeg toch nog wel was, en best wel heel adembaar ook nog (stel je voor dat de boel instort…). Maar toen we na een wat eentonige treinreis van twintig minuten uitstapten op een station dat Amsterdam Holendrecht had kunnen zijn, realiseerde ik me dat ik dat ontdekkingsreizigersgevoel nog maar even moest koesteren. De romantiek van de Parijse metro is als eau de cologne: heel vluchtig.

Komen we aan op het station in Parijs… lopen we een oude bekende tegen het lijf! Najaaaa…

Vorig jaar tussen kerst en nieuwjaar ben ik begonnen met breken. Geen idee wat ik allemaal tegen zou komen en hoe lang het zou gaan duren. Ik heb er dus gewoon lekker de tijd voor genomen. Maar nu vind ik dat het wc-project toch wel af moet zijn voor dat het jaar weer om is. En dat gaat lukken. Ik heb de toiletpot namelijk gisteren geinstalleerd (gaten boren is leuk!) en vandaag hoogst persoonlijk voor het eerst in gebruik genomen. Hoera!

Nu alleen nog wat details afwerken. De toevoerkraan naar de stortbak blijkt te lekken, en er moet nog een kraan voor het fonteintje gevonden of gemaakt worden. En nog zo wat dingetjes. Maar het belangrijkste werkt!

Even kijken. Hoe was het ook alweer…

[popup:oorbeek3.jpg:(thumbnail):Oorbeek:right:1]Het is een lelijk gebouw, dat Post CS in Amsterdam. Een oud, koud, sfeerloos blok beton. Maar door er een museum in te stoppen, krijgt het toch wel zijn charme. En de moderne kunst van de jaren ’70 en ’80 die we er troffen, past er juist weer heel goed in.

We waren dus in het Stedelijk Museum. We zagen portretten van Philip Mechanicus en Rineke Dijkstra. Installaties en performances (op video) van mensen waarvan ik de naam alweer vergeten ben. Architectonische tekeningen. Daar kwamen we niet speciaal voor, maar we waren er nou toch, en het is aangenaam om door die zalen te dwalen en beelden, geluid, en sferen op je af te laten komen. We kwamen wel voor Oorbeek. (Ik geef toe: ‘we’ moet genuanceerd worden. Ik wilde het graag en Cor vond het goed om mee te gaan.) En in het bijzonder voor Mark. Hij zingt boventonen, en ook in Oorbeek, ik krijg sinds vorig jaar via zijn mailinglijst aankondigingen van optredens, en het was tijd om te gaan luisteren. In het trappenhuis van het Stedelijk Museum, tussen portretten en videoperformances, tussen glas, staal en beton. Hij vond de akoestiek niet zo goed, maar dat heb ik niet als bezwaarlijk ervaren, ik heb met name geboeid en met verbazing staan kijken en luisteren naar die geluidskunstenaars en hun samenspel. Het is niet iets waar je het label ‘mooi’ op kunt plakken. Ik zie het meer als een uitdaging. Om dat wat ik gewend ben, waarmee ik ben opgegroeid, los te laten en alleen maar te luisteren en voelen. En stiekem toch te analyseren wat er nou eigenlijk gebeurt, waar die tonen allemaal naartoe gaan en hoe ze het in godsnaam zo kunnen verzinnen.

Boventonen kun je hier beluisteren (pagina uit fusica.nl). En Oorbeek-geluiden hier. En hier zijn nog een paar foto’s van in en uit SMCS.

Volgens de nieuwsberichten heeft een vrouw een succesvolle gezichtstransplantatie ondergaan nadat haar eigen hond haar neus, mond en kin had stukgebeten. Wat de nieuwsberichten niet vertellen, maar wat ik me wel afvraag: wat was dat voor een hond, hoe heeft het zover kunnen komen, en wat is er met het beest gebeurd???

(‘t Is oud nieuws, van 22 november, maar vooruit: van nu.nl)

"Ontwikkelde vrouw heeft liever een boek dan seks

AMSTERDAM – Seks is bepaald geen prioriteit voor de goed opgeleide, geëmancipeerde vrouw in Nederland. Die heeft liever een boek. Of iets anders. Alleen de tuin trekt nog minder belangstelling dan een vrijpartij. En ook het verschijnsel partner verliest het nog van het boek.
Dat blijkt uit een onderzoek van het weekblad Opzij, gedaan onder 775 lezeressen. Op de zin ‘Ik kan mij geen leven voorstellen zonder….. antwoordden de Opzij-vrouwen: mijn vrienden (82 procent), boeken (80 procent), mijn partner (75 procent), mijn kinderen (70 procent), mijn familie (69 procent), mijn werk (66 procent), vakantie en reizen (56 procent), mijn hobby’s (49 procent), seks (38 procent) en mijn tuin (33 procent)."

…  ik behoor duidelijk/gelukkig niet tot de Opzij-vrouwen…