Tussen hemel en zee

Gisteren zijn mijn collega en ik naar Nijmegen gegaan voor een informeel landelijk overleg met onze concullega’s voorlichters/communicatiemensen van letterenfaculteiten. Laagdrempelig, met weinig meer organisatie voorafgaand dan een geprikte datum, gereserveerde zaal, bestelde lunch, en gezamenlijk per e-mail vastgestelde praatonderwerpen. De dames uit Groningen kende ik nog van de vorige keer. De rest van de mensen was inmiddels vervangen. Een aantal collega’s had het laten afweten omdat ze het te druk hadden, begrijpelijk maar jammer. Want er komt nooit meer een rustige periode in het jaar, hooguit een week (of wat) waarin we ons werk kunnen doen zonder voortdurend afgeleid te worden door mail en telefoon. Dus soms moet je gewoon anders prioriteren, wat betekent dat je voor jezelf moet vaststellen welke niet-gedane klus de minste schade oplevert. Het was een prettig overleg, waar ik met gemengde gevoelens van wegging: het ligt niet aan Leiden, we hebben allemáal te lijden onder het feit dat er sinds de invoering van de bachelor-masterstructuur alleen maar werk bijkomt en nooit afgaat. Pro-actief en grondig je werk doen bestaat in ‘ons vak’ niet meer. Niet dat ik wist hoe het was voor die tijd, maar ik heb er wel last van dat de organisatie nog moeten wennen aan de nieuwe situatie.

Het verschil tussen onze organisaties is niet zo groot. We bieden allemaal top-onderzoek en -onderwijs, kiezen allemaal voor de getalenteerde student en hebben allemaal een bruisend studentenleven. En dat de 18-jarige voor Groningen kiest in plaats van voor Leiden omdat hij liefst zo ver mogelijk weg van thuis wil studeren (of juist niet), daar kunnen we verder niet zoveel aan doen. We doen ons best, werken ons een slag in de rondte, en moeten er allemaal mee leven dat we achter de feiten aan hollen. Ik ben er nog niet zo over uit of ik wel zo gelukkig ben met die conclusie. Maar toch… wegen de leuke kanten, én de kansen die mijn baan bieden nog wel het zwaarst. Of dat zo blijft, hangt van een aantal ontwikkelingen binnen de organisatie af, en of ik mijn nieuw verworven vaardigheden als op tijd nee zeggen, op tijd hulp vragen en genoegen nemen met ‘goed genoeg’ in plaats van ‘perfect’ efficiënt kan inzetten. Laat ik het voorlopig nog maar een halfjaar aanzien.

2 januari: leeg kantoor, lege agenda, vol bureau