Tussen hemel en zee

Toen ik met Cor bij de Kabbelaar dook, voelde ik me niet alleen een andere duiker. Ik wás ook een andere duiker. Met de wetenschap dat ik daar waarschijnlijk een tijdje niet meer zou komen, in ieder geval niet onder water. Twee dagen later had ik het bewijs: een zwangere duiker was ik.

Zo hee. Wow. Jeetje. Nu is het niet meer alleen maar een wens, of een mogelijkheid. Het is echt. Dat betekent voorlopig niet meer drinken, niet meer onderwater, niet naar Mexico om te grotduiken. En wel vanalles lezen over het kind dat in mij groeit, mensen in onze omgeving inlichten, nadenken over minder werken, namen, opvang, gezondheid. Ons leven gaat drastisch veranderen. Leuk!!!!!!!!!!!

De eerste termijn-echo afgelopen dinsdag liet ons zien dat het ‘mensje in de dop’ leeft en compleet is. Het hartje had ik de week ervoor al gehoord, nu zagen we hoofd, armpjes, beentjes, vingertjes, ruggegraat. En het is druk aan het bewegen. Volgens het boekje is het zijn staart kwijt, maar het heeft nog wel zwemvliezen. Twaalf weken oud. Over twee weken zijn die zwemvliezen ook weg. Die moeten we het over een aantal jaar weer aanmeten, als ie samen met ons gaat duiken, dat is dan wel weer onhandig Misschien houdt hij helemaal niet van water, dat kan ook nog. De eerste noordzeeduik heeft hij wel al meegemaakt. En er zijn allerlei mensen die me de onderwaterbevalling aanbevelen – je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. We zullen zien.

Voorlopig merk ik er eigenlijk nog helemaal niks van. Ik mag een aantal dingen niet meer, dat is eigenlijk alles. Soms vergeet ik het zelfs even. En hoewel een enkeling beweert dat mijn gezicht is veranderd, is er verder nog niets te zien. Ik vind wel dat de weken ineens heel langzaam voorbij gaan. Maar misschien moet ik daar maar van genieten.