Tussen hemel en zee

Gisteren zijn mijn collega en ik naar Nijmegen gegaan voor een informeel landelijk overleg met onze concullega’s voorlichters/communicatiemensen van letterenfaculteiten. Laagdrempelig, met weinig meer organisatie voorafgaand dan een geprikte datum, gereserveerde zaal, bestelde lunch, en gezamenlijk per e-mail vastgestelde praatonderwerpen. De dames uit Groningen kende ik nog van de vorige keer. De rest van de mensen was inmiddels vervangen. Een aantal collega’s had het laten afweten omdat ze het te druk hadden, begrijpelijk maar jammer. Want er komt nooit meer een rustige periode in het jaar, hooguit een week (of wat) waarin we ons werk kunnen doen zonder voortdurend afgeleid te worden door mail en telefoon. Dus soms moet je gewoon anders prioriteren, wat betekent dat je voor jezelf moet vaststellen welke niet-gedane klus de minste schade oplevert. Het was een prettig overleg, waar ik met gemengde gevoelens van wegging: het ligt niet aan Leiden, we hebben allemáal te lijden onder het feit dat er sinds de invoering van de bachelor-masterstructuur alleen maar werk bijkomt en nooit afgaat. Pro-actief en grondig je werk doen bestaat in ‘ons vak’ niet meer. Niet dat ik wist hoe het was voor die tijd, maar ik heb er wel last van dat de organisatie nog moeten wennen aan de nieuwe situatie.

Het verschil tussen onze organisaties is niet zo groot. We bieden allemaal top-onderzoek en -onderwijs, kiezen allemaal voor de getalenteerde student en hebben allemaal een bruisend studentenleven. En dat de 18-jarige voor Groningen kiest in plaats van voor Leiden omdat hij liefst zo ver mogelijk weg van thuis wil studeren (of juist niet), daar kunnen we verder niet zoveel aan doen. We doen ons best, werken ons een slag in de rondte, en moeten er allemaal mee leven dat we achter de feiten aan hollen. Ik ben er nog niet zo over uit of ik wel zo gelukkig ben met die conclusie. Maar toch… wegen de leuke kanten, én de kansen die mijn baan bieden nog wel het zwaarst. Of dat zo blijft, hangt van een aantal ontwikkelingen binnen de organisatie af, en of ik mijn nieuw verworven vaardigheden als op tijd nee zeggen, op tijd hulp vragen en genoegen nemen met ‘goed genoeg’ in plaats van ‘perfect’ efficiënt kan inzetten. Laat ik het voorlopig nog maar een halfjaar aanzien.

2 januari: leeg kantoor, lege agenda, vol bureau

Gisteravond, in de concertzaal, flamenco-virtuoos Paco Peña met zijn groep, én het voltallig Nederlands Concertkoor. Laagjes: singlet, twee shirts met lange mouwen en een sportief jasje. De rest van het weekend: thermo-onderkleding, fleece shirt, donzen onderpak, droogpak, plus drie paar sokken plus twee caps, ter gelegenheid van de zevende editie van het Die Hard-duikweekend. Foto’s vanaf eersterangs plaatsen in de concertzaal staan hier (ik heb er weer wat bij geleerd: twee stops onderbelichten in deze omstandigheden) en foto’s onderwater bij Zoetersbout staan voorlopig hier (Cor is weer even macro gegaan).

Ik vind het wel een uitvinding, dat ui-principe. Het vergt wat creativiteit, en daar moet je met name ‘s ochtends vroeg wat extra tijd voor reserveren, als je voor je klerenkast staat te verzinnen wat je nu weer aan moet trekken. Ik vergis me vaak genoeg in de tijd die dat denkproces vraagt, waardoor ik te laat op mijn werk kom, maar gelukkig weet ik dat aan het eind van de dag vaak wel weer te compenseren. Laag over laag is de meeste tijd van het jaar mijn kledingadvies. Want als ik ‘s ochtends vroeg op de fiets stap, is het nog fris, al fietsende krijg ik het weer warm, eenmaal op mijn werk koel ik weer af, en halverwege de middag, als (als!) de zon naar binnen komt schijnen, wordt het weer warm. Er moet dus voortdurend iets uit en weer aan te trekken zijn.

Vanavond draaide het vooral om aantrekken, KOUD is het! De verwarming draait op volle toeren, maar de kou kruipt overal doorheen. Dus, nog maar een t-shirt en een tweede trui aan. Het maakt me nu even niet meer uit of de kleuren en modellen wel of niet bij elkaar passen, zolang de ene laag maar soepel over de ander valt. En ik maak, na jaren van afwijzing, inmiddels toch wel dankbaar gebruik van de brei-kunsten van mijn schoonmoeder – haar wollen sokken doen prima dienst als huissloffen (en trouwens ook als extra vulling in mijn droogpakschoentjes).

Het omgekeerde proces verloopt doorgaans iets anders. Niks niet laagje voor laagje uittrekken, zeker niet in de onverwarmde slaapkamer. Dan ga ik zonder aarzelen in één keer direct tot de kern, voordat ik als afgeslankt uitje in een sprong onder de dekens verdwijn.

Heeft een ui eigenlijk een kern?

Vanavond weer eerste koorrepetitie van het nieuwe jaar. Uurtje zingen (gelukkig, weer wat anders dan kerstliedjes), daarna koffie of thee en toen maar even gezamenlijk terug- en vooruit kijken. Soort van ALV eigenlijk. De belangrijkste boodschap was dat we een gezellige club zijn, maar wel nieuwe leden nodig hebben, anders moet het koor worden opgeheven. Kan ik weer wat anders gaan zoeken, dat is nog even niet de bedoeling! Dus brainstormen over hoe we dat met ons allen gaan aanpakken. Behalve dat daar wel een paar goede ideeen uitkwamen, dacht ik dat de site misschien ook wel een face lift kon gebruiken. Dat vind ik al een hele tijd overigens. Maar ik hou me in. Ik zeg het niet. Dat ik ‘wel even’ kan kijken hoe het beter kan enzo. En als er hardnodig een nieuwe bestuurder moet komen: ik niet! Ik ga geen adreslijsten bijhouden en nieuwsbrieven schrijven. Ik zing op dinsdagavond, oefen thuis nog wat, en zeg zo nu en dan eens tegen iemand: zing je ook graag? Ik weet nog een leuk koor… En dat is het dan.
En mocht ik toch de verleiding tot anders niet dreigen te weerstaan: roep me terug.
Ze zeggen dat ik energiek, ongeduldig, ambitieus, perfectionistisch ben – ik weet dat wel te relativeren, maar ontkennen gaat te ver. En zeggen ‘ik zal wel even..’ is heel makkelijk. Dus. Koor = zingen en verder basta. Letten jullie een beetje op me?

FF SMS-en… Glkkg nwjr…..!!!