Tussen hemel en zee

Dat was weer ouderwets leuk, met Cor duiken in Zeeland. De laatste keer dat ik in Zeeland gedoken heb, was 5 maart, de laatste keer dat dat met Cor was daar, was 21 januari. We stonden vanochtend bij Scharendijke Haven en ik was me er ineens van bewust dat ik me anders voelde. Ik zei dat ook tegen Cor. 'Ik voel me een andere duiker.' Het was wel vertrouwd om weer hier te duiken, maar er was sinds de vorige keer toch wel heel veel gebeurd, in bijna 85 duiken: noordzeeduiken, trainingsduiken, grotduiken, wrakduiken in Finland, tropische duiken. Een heel scala aan ervaringen. En nu stond ik gewoon weer bij de Kabbelaar, en gingen we weer gewoon beestjes kijken. Cor was overigens intussen wel diverse malen in Zeeland geweest, met andere buddies, en hij heeft ook bijzondere dingen gezien, zoals zeepaardjes. Ach, je gunt een ander ook wat..

We zijn bij het wrakje in Scharendijke Haven geweest. Als je op die stek duikt, kom je altijd bij dat wrakje, maar de meeste mensen zijn er zo uitgekeken of zien het niet eens. Het zicht was zo goed dat Cor de fotosessie die hij een paar dagen terug met iemand anders had gedaan weer wilde overdoen. Groothoek. Het hele wrakje erop plus duiker erbij. Ik was me aan het vermaken met een lipvis, krabbetjes, een grote kreeft, garnalen, en hield vanuit een ooghoek Cor in de gaten om zijn aanwijzingen te kunnen zien. Vooral weinig bewegen, lekker hangen en kijken. En na een minuut of wat van stuurboord naar bakboord, of wat hogerop. Intussen was er al een hele groep duikers voorbij gekomen die gelukkig in twee minuten weer verdwenen en nog gelukkiger geen stof hadden gemaakt. Hup, wegwezen met die gasten. Wij waren na vijfentwintig minuten pas klaar om verder rond het piertje richting de eerste instapplaats te zwemmen. Lekkerrrr langzaammmm, nog even een paar kreeften pesten onderweg, en toen was het na vijf kwartier wel weer tijd om er uit te gaan. Het water is vijftien graden. Veel te warm voor de tijd van het jaar, maar je krijgt toch verkleumde handen op den duur.

Even opwarmen met een goede lunch van gebakken eieren. We kwamen natuurlijk weer een paar bekenden tegen, hoe kan het ook anders. En toen door naar Zoetersbout. Het zicht daar was ook prima, tot een meter of zeven, daaronder was het weer erg groen. Dus het grootste deel van de duik maar tussen drie en vier meter diepte rondgescharreld. Weinig bijzonders, behalve dat de groenewierslakken dit jaar besloten hebben dat het Japans bessenwier je-van-het is! Moeten ze dan maar worden omgedoopt tot japansbessenwierslakken? Verandering van spijs doet eten blijkt maar weer.

Dat geldt voor mij ook dus. Ik heb me de laatste paar keer eerlijk gezegd een beetje verveeld in Zeeland. Maar dit was weer helemaal top!

UPDATE 2 nov: meer prachtig mooie foto's op de gallery!

Musicalliedjes, popliedjes, volksmuziekliedjes. Je wil wel eens wat anders. Ik heb me opgegeven voor een workshop Tuva keelzang in Den Haag, bij de groep Tyva Kyzy. Ik weet nog niet of ik kan meedoen, maar ik hou jullie op de hoogte. Morgenochtend try out duetjes wereldmuziek bij Francien, is ook leuk. Als haar werkster maar niet gaat meezingen…

Redelijk opgewekt stapte ik op de fiets vanochtend, maar naar mate ik mijn werk dichter naderde, werd ik steeds sjagrijniger. Ik moest denken aan het gesprek waarmee ik gistermiddag in mijn hoofd naar huis ging. Naar aanleiding van klachten en mopperende mensen. Er wordt bij ons veel te veel geklaagd en gemopperd, en eigenlijk word ik daar schijtziek van. Ik ben er (meestal) niet eens direct persoonlijk slachtoffer van, maar het is vaak wel sfeerbepalend. Ik wil geen mopperaars en klagers meer, en geen mensen die stampvoetend bij de hoogste baas hun beklag doen om iets onbenulligs! En ik wil er al helemaal niet meer zelf aan meedoen! Vrolijkheid en vriendelijkheid wil ik, licht en luchtigheid, mensen die geen problemen zien maar oplossingen, die niet de hele tijd met vingertjes naar anderen wijzen maar constructief bezig zijn. Plezier in het leven hebben!

En net toen ik, om ongeveer half negen in de ochtend, het Rapenburg wilde oversteken om de steeg naar kantoor te nemen, hoorde en zag ik de muziekboot in het water rondjes varen. Ik heb lekker een halfuur staan luisteren naar al dat vrolijks, zag allerlei collega's verwonderd met een lach op hun gezicht stoppen om ook te luisteren, en mijn dag kon niet meer stuk.

About Rebekka: open, honest, a bit eccentric, fit, smart, witty. Self-taught photographer, and student at Icelands academy of the arts, visual arts department.

Rebekka Guðleifsdóttir maakt fantastisch mooie foto's (en is niet bang om ze te bewerken). Rood Petje heeft me er ooit op gewezen en ik heb de link bewaard, maar ik kijk wel zo regelmatig naar haar kunstwerken dat het een schande zou zijn als ik ze niet met jullie zou delen. Zie zelf.

We houden het nog steeds vol. Twee keer in de week is een beetje veel gevraagd, maar gemiddeld vaker dan een keer in de week lukt nog wel. En omdat ik niet zo goed ben in op tijd komen, houden we het voorlopig op fitness in plaats van groepslessen, dan kom ik tenminste niet te laat…

Je moet er niet naar kijken, fitnessende mensen, het ziet er uit als een hele stomme bezigheid. Heel hard fietsen zonder vooruit te komen. En die verkrampte gezichten van (meestal) kerels die veel te veel gewicht willen tillen. Maar zelf doen is nog best leuk, met name na een aantal keer als je ziet dat je weer een standje zwaarder kan. Mijn favoriete bezigheden in de gymzaal zijn roeien en buikspieroefeningen. En ja, voor wat het waard is, ik boek resultaat: eelt op mijn handen en kuiltjes in mijn buik

Er zijn inmiddels twee verslagen. Eentje van Anne-Marie op Frogkick.nl. En eentje van mijzelf op mijn andere website. En er komt over een tijdje nog meer, want ik ga in de week voor kerst de cursus in Mexico afmaken (en A-M gaat mee) ))

Echte Leidenaren leven er het hele jaar naartoe. Ik heb het er vandaag nog een horen zeggen. Leidens ontzet, 3 oktober, begint al op 2 oktober, lijkt een beetje op koninginnedag maar dan anders. Met optochten en kermis en spelletjes en heel veel mensen en muziek en voor een hoop mensen ook heel veel drinken. Mijn schoonmoeder – geen echte Leidse maar een Katwijkse, maar wel al jaaaaren lid van de 3 oktober-vereniging – installeert zich op de dag zelf altijd tijdig op een van de stoeltjes bij studentenvereniging Minerva om de optocht voorbij te zien komen. En ze maakt altijd dankbaar gebruik van het gegeven dat op deze ene dag in het jaar studenten en Leidenaren nader tot elkaar komen, door alle biertjes die ze aangeboden krijgt op te drinken. Cor en ik installeren ons aan de overkant van de straat om haar een beetje in de gaten te houden en vervolgens saampjes nog even een rondje over de kermis te doen. Gezellige drukte en je komt er altijd wel een bekende tegen (je dochter bijvoorbeeld). Maar eerst even koffie met gebak bij hotel Minerva.