Tussen hemel en zee

Dat was weer ouderwets leuk, met Cor duiken in Zeeland. De laatste keer dat ik in Zeeland gedoken heb, was 5 maart, de laatste keer dat dat met Cor was daar, was 21 januari. We stonden vanochtend bij Scharendijke Haven en ik was me er ineens van bewust dat ik me anders voelde. Ik zei dat ook tegen Cor. 'Ik voel me een andere duiker.' Het was wel vertrouwd om weer hier te duiken, maar er was sinds de vorige keer toch wel heel veel gebeurd, in bijna 85 duiken: noordzeeduiken, trainingsduiken, grotduiken, wrakduiken in Finland, tropische duiken. Een heel scala aan ervaringen. En nu stond ik gewoon weer bij de Kabbelaar, en gingen we weer gewoon beestjes kijken. Cor was overigens intussen wel diverse malen in Zeeland geweest, met andere buddies, en hij heeft ook bijzondere dingen gezien, zoals zeepaardjes. Ach, je gunt een ander ook wat..

We zijn bij het wrakje in Scharendijke Haven geweest. Als je op die stek duikt, kom je altijd bij dat wrakje, maar de meeste mensen zijn er zo uitgekeken of zien het niet eens. Het zicht was zo goed dat Cor de fotosessie die hij een paar dagen terug met iemand anders had gedaan weer wilde overdoen. Groothoek. Het hele wrakje erop plus duiker erbij. Ik was me aan het vermaken met een lipvis, krabbetjes, een grote kreeft, garnalen, en hield vanuit een ooghoek Cor in de gaten om zijn aanwijzingen te kunnen zien. Vooral weinig bewegen, lekker hangen en kijken. En na een minuut of wat van stuurboord naar bakboord, of wat hogerop. Intussen was er al een hele groep duikers voorbij gekomen die gelukkig in twee minuten weer verdwenen en nog gelukkiger geen stof hadden gemaakt. Hup, wegwezen met die gasten. Wij waren na vijfentwintig minuten pas klaar om verder rond het piertje richting de eerste instapplaats te zwemmen. Lekkerrrr langzaammmm, nog even een paar kreeften pesten onderweg, en toen was het na vijf kwartier wel weer tijd om er uit te gaan. Het water is vijftien graden. Veel te warm voor de tijd van het jaar, maar je krijgt toch verkleumde handen op den duur.

Even opwarmen met een goede lunch van gebakken eieren. We kwamen natuurlijk weer een paar bekenden tegen, hoe kan het ook anders. En toen door naar Zoetersbout. Het zicht daar was ook prima, tot een meter of zeven, daaronder was het weer erg groen. Dus het grootste deel van de duik maar tussen drie en vier meter diepte rondgescharreld. Weinig bijzonders, behalve dat de groenewierslakken dit jaar besloten hebben dat het Japans bessenwier je-van-het is! Moeten ze dan maar worden omgedoopt tot japansbessenwierslakken? Verandering van spijs doet eten blijkt maar weer.

Dat geldt voor mij ook dus. Ik heb me de laatste paar keer eerlijk gezegd een beetje verveeld in Zeeland. Maar dit was weer helemaal top!

UPDATE 2 nov: meer prachtig mooie foto's op de gallery!