Tussen hemel en zee

Mijn tandarts is best een aardige man. Praat niet veel, maar is niet stug, gewoon zakelijk en geen blabla. Dat vind ik wel prettig. Ik kom er een keer per jaar en sta meestal binnen vijf minuten weer buiten de deur, daar heb je geen kapperspraatjes bij nodig. Ik vond het dus ook niet nodig om na de verhuizing een nieuwe te gaan zoeken, al moet ik er nu vijftien kilometer voor reizen. Helemaal omdat ik met hem een verstandskiesrelatie heb. Ik heb het er al eens eerder over gehad, geen tandarts die bij de eerste keer dat hij in mijn mond kijkt niet roept: 'Hee, alle verstandskiezen nog! Die moeten we er eens uithalen!' Uh uh, helemaal niet! En je hoeft het geen twee keer te vragen!

Deze tandarts had al eens een stukje vulling tegen mijn kies geplakt. Er was toen spontaan een deel afgebrokkeld, maar hij mocht nog even blijven. Zolang ik er geen last van had. Dat was een paar jaar geleden. Maar inmiddels deed een slok gewoon kraanwater langs links al zeer, dus ik heb de knoop maar doorgehakt. Weg met dat ding. Vroeger, toen ik op de lagere school zat, is er ook een (gezonde) kies uit getrokken omdat mijn andere tanden ruimte nodig hadden. Ik heb deze week nog even geteld. Dat was rechts. Dus ik zou na dit bezoek weer mooi in evenwicht zijn.

In de bus er naartoe heb ik zachtjes hardop kerstliedjes gezongen. Je moet wat, om jezelf af te leiden. Tandarts zei: 'Ja, die had ik er in 2001 al uit willen halen!' Echt?? Zo lang geleden? 'Nu doen of wil je een nieuwe afspraak maken?' Nou, beste man, ik ben helemaal speciaal hier naartoe gekomen om nu de tang erin te laten zetten, dus doet u maar!

De details zal ik je besparen. Het was maar goed dat ik vergeten was hoe het de vorige keer voelde. Maar toen het eenmaal gebeurd was, was ik zo opgelucht dat ik met de tranen op mijn wangen wel twee keer dankjewel heb gezegd. Tot over een jaartje maar weer hoor!

Inmiddels spuug ik geen bloed meer en begint de verdoving langzaam uit te werken….

Ik was geloof ik een jaar of elf toen ik mijn bijdrage instuurde voor een wedstrijd 'Schrijf een verhaal over het beste boek dat je hebt gelezen.' Dat was Kruistocht in spijkerbroek van Thea Beckman: een jongen uit onze tijd gaat met een tijdmachine terug naar 1212 en belandt in een kinderkruistocht. Daarmee heb ik toen een tweede prijs gewonnen (ook een heel leuk boek: De negen levens van Diana Wynne-Jones over een broer en zus die leren toveren). Ik heb nu een exemplaar van Kruistocht in spijkerbroek in mijn boekenkast staan met de naam van mijn oma To voorin, in zwierig ouderwets handschrift. Oma was fan van Thea Beckman. Een bijzondere herinnering

Ik moet het snel maar eens weer lezen, en dan de film gaan bekijken die binnenkort in de bioscoop komt. Ze hebben er een mooi spektakel van gemaakt, zag ik net op tv, en het verhaal ook wel een beetje aangepast aan de belevingswereld van de huidige kids. De jongen uit het boek komt uit 1972. De jongen in de film heeft behalve zijn spijkerbroek ook een i-pod meegenomen naar de 13e eeuw…

De dirigent liet voor de zoveelste keer vallen dat hij met het koor wel eens een heel weekend aan de slag zou willen. Dus ik dacht: dan regelen we dat toch? En zo gebeurde…

Afgelopen weekend, in Stayokay Haarlem. Dirigent Marc heeft ons zaterdagmiddag onderhouden met een beetje techniek en verder vooral veel repertoire oefenen – er was nog heel veel bij te schaven voor het concert op 12 november. Zondagochtend gaf zangjuf Helga een workshop stemtechniek, die Francien en ik mochten illustreren met twee duetjes. Verder was de feestcommissie een beetje bang dat we ons tussendoor zouden vervelen, dus werden we bezig gehouden met allerlei competitiespelletjes. Ik ben helemaal geen spelletjesmens. Laat mij maar lekker zingen. Maar vooruit, ik deed mee, en heb zelfs een paar keer gewonnen (kan heel goed touwtjespringen namelijk). Verloren ook (blijk toch niet zo goed te kunnen armpje drukken…).

We hebben ons vermaakt. En wat er ook gebeurt, aanstaande zondag, de teamgeest is er in elk geval.

Foto's gemaakt door Marc Dupuis