Tussen hemel en zee

Vooruit, ik doe het. Een buikfoto, of een dubbele eigenlijk. Anders gelooft niemand me.

Het is nog bijna niet te geloven. Veertien weken zwanger. Of komt het toch van al het eten??

Dit jaar hebben we beide kerstdagen met familie doorgebracht. Geen winterefteling, verre reizen, of winterslaap. Gewoon gezellig in huis zitten, eten en praten. En kerstcadeautjes uitpakken, tenminste, dat gold voor Cor en mij: babytruitjes, babyslofjes, babyomslagen… Leuk allemaal hoor!

Maar aangezien ik de dag daarvoor ook al inhuizig was geweest, vond ik dat ik wel weer genoeg had stilgezeten. De Fogo ging nog een dag de zee op met een kleine groep begeleiders, om te proberen het anker op te halen dat we in oktober kwijt waren geraakt op een wrak. Ik mocht mee. Even een frisse neus halen. Er is aan boord altijd wel iets te doen.

Ben kwam me op de rand van tweede en derde kerstdag ophalen om naar IJmuiden te gaan. We gingen om twee uur ‘s nachts varen. Gelukkig slaap ik als een roosje op de boot Duiken liet ik natuurlijk aan de anderen over, maar ik mocht wel ontbijtbordjes afwassen en duikleider spelen. Helemaal prima. Eerlijk gezegd ben ik zelfs blij dat ik dit keer niet voor de keuze heb gestaan wel of niet te duiken. De mannen kregen het na veertig minuten al koud, er stond veel stroming en het zicht was beroerd. Niks voor mij. Het anker is uiteindelijk ook niet gevonden. Maar we zijn wel weer lekker bezig geweest!

(Meer foto’s op de gallery!)

Het heeft even geduurd voordat ik ermee voor de dag durfde te komen. Helemaal toen ik daags na de zonde in een artikel las dat het tot een afschuwelijke verslaving kan leiden. Niet ik, niet ik! Ik hou het bij deze ene keer, het staat los van al het andere dat ik in mijn leven doe, ik had de verleiding kunnen weerstaan, maar heb er bewust voor gekozen gewoon eens verstandeloos aan mijn impuls toe te geven. Dat doe ik anders vrijwel nooit.

We gingen naar het tuincentrum om een kerstboompje en een paar verse kamerplanten te kopen.

Toen zag ik dat caroussel in een mooi opgesteld Amerikaanse stijl kerstdorp. Vijftien centimeter hoog, met fijne details, het draaide, er kwam een muziekje uit en er brandde lichtjes in. Ik heb het gekocht.

Vragen die ik moest beantwoorden om kosten voor de geannuleerde duikreis terug te kunnen krijgen in verband met zwangerschap:

• Waaruit bestaat het letsel?
• Is er sprake van overlijden?
• Wat was de aard van de ziekte?
• Is de schade door schuld van derden veroorzaakt?
• Is er een procesverbaal opgemaakt?

De kerstboom staat, de lichtjes zijn aan, en de fotogallery heeft een nieuwe banner.

Toen ik met Cor bij de Kabbelaar dook, voelde ik me niet alleen een andere duiker. Ik wás ook een andere duiker. Met de wetenschap dat ik daar waarschijnlijk een tijdje niet meer zou komen, in ieder geval niet onder water. Twee dagen later had ik het bewijs: een zwangere duiker was ik.

Zo hee. Wow. Jeetje. Nu is het niet meer alleen maar een wens, of een mogelijkheid. Het is echt. Dat betekent voorlopig niet meer drinken, niet meer onderwater, niet naar Mexico om te grotduiken. En wel vanalles lezen over het kind dat in mij groeit, mensen in onze omgeving inlichten, nadenken over minder werken, namen, opvang, gezondheid. Ons leven gaat drastisch veranderen. Leuk!!!!!!!!!!!

De eerste termijn-echo afgelopen dinsdag liet ons zien dat het ‘mensje in de dop’ leeft en compleet is. Het hartje had ik de week ervoor al gehoord, nu zagen we hoofd, armpjes, beentjes, vingertjes, ruggegraat. En het is druk aan het bewegen. Volgens het boekje is het zijn staart kwijt, maar het heeft nog wel zwemvliezen. Twaalf weken oud. Over twee weken zijn die zwemvliezen ook weg. Die moeten we het over een aantal jaar weer aanmeten, als ie samen met ons gaat duiken, dat is dan wel weer onhandig Misschien houdt hij helemaal niet van water, dat kan ook nog. De eerste noordzeeduik heeft hij wel al meegemaakt. En er zijn allerlei mensen die me de onderwaterbevalling aanbevelen – je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. We zullen zien.

Voorlopig merk ik er eigenlijk nog helemaal niks van. Ik mag een aantal dingen niet meer, dat is eigenlijk alles. Soms vergeet ik het zelfs even. En hoewel een enkeling beweert dat mijn gezicht is veranderd, is er verder nog niets te zien. Ik vind wel dat de weken ineens heel langzaam voorbij gaan. Maar misschien moet ik daar maar van genieten.

Het is een beetje stil en saai hier he? Vind ik ook hoor. Maar dat komt goed, beloof ik jullie. Ik moet nog steeds wat achterstallige beloftes inlossen, zoals het artikel over duiken in Aland dat ik voor Duiken schrijf (het is bijna half af), en er moet hardnodig kerstrepertoire gezongen worden – dat wil zeggen opgepoetst, want het is nagenoeg hetzelfde als vorig jaar. Verder besteed ik ook zo nu en dan een avondje aan mijn vernieuwde website. Jesca.duiken.net goes CMS! En dat betekent niet alleen pagina's kopieren, maar ook weer nadenken over de structuur, links en illustraties er opnieuw inzetten, teksten her en der updaten en iets nieuws erbij, enzovoort. Het is nog lang niet af, maar voor wie vast wil kijken: de werkversie staat op cms.jesca.nl. Het laatst heb ik de plaatjes bij het verhaal van een van onze eerste Rode Zee-vakanties opgepoetst, en daarvoor het artikel van onze duik met Emiel en zijn onderzeeer opgemaakt. Klik maar even wat rond. Binnenkort heb ik wel weer wat beters te melden waarschijnlijk.

UPDATE: de werkversie is omgezet naar de live versie. Zie jesca.duiken.net