Tussen hemel en zee

De kast van Cor was het sluitstuk van de verhuizing, ruim drie jaar geleden. Een heel avontuur om dat gevaarte buitenlangs de eerste verdieping op te krijgen! Zoveel inspanning heeft het gekost, dat Cor zei: “Als hij er ooit nog uit moet, zaag ik hem aan stukken!”

Daar heb ik hem aan gehouden. De logeerkamer wordt omgebouwd tot babykamer en de kast moest dat ontgelden. Met spijt in het hart, dat wel, het lukte helaas ook niet om hem zodanig te demonteren dat we er iemand anders nog een plezier mee konden doen, dus we hebben ons uitgeleefd in het grove sloopwerk. Het eerste deurtje dat eraf gerukt werd, was nog even moeilijk, maar daarna ging het eigenlijk vanzelf.

En zo gingen we met de restanten, en wat oude spullen van de buren die blij waren dat we het ritje gingen maken, naar het ‘kringloopcentrum’ in Alphen. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam, het leek wel lente! En blijkbaar hadden veel mensen voorjaarskriebels. Het was er een gezellige bedrijvigheid van stelletjes, vaders met zonen en mannen alleen die allemaal behoefte hadden aan opruimen en weggooien. Iedereen liep met zijn oude spullen en puin dwars door elkaar heen, op zoek naar de juiste bak om het in te gooien. Maar er waren geen botsingen. Het leek meer op een heel team van mensen die allemaal precies wisten wat ze moesten doen om hetzelfde doel te bereiken: opruimen en recyclen. Met z’n allen aan de grote voorjaarsschoonmaak. Als een kolonie mieren die doelgericht door elkaar heen krioelt. Waarop het woord kringlopen eigenlijk ook weer leuk van toepassing is.

Ik was zelf niet zo erg weg van de kast. Maar toen we zover waren dat we weer in de auto konden stappen om weg te rijden, zag ik de sleutel van een van de deurtjes op de grond liggen. Eenzaam en vergeten. Die heb ik in mijn jaszak gestopt en mee naar huis genomen.