Tussen hemel en zee

Nu is de tijd dat allerlei belangstellenden gaan vragen: ‘En? Gebeurt er al wat?’ Ik word er zelf een beetje nerveus van. Da’s niet de bedoeling denk ik. Er gebeurt nog niks. Maar ik heb nog ruim twee weken tot de 42 vol zijn (en ik zou het voor Cor ook leuk vinden als hij donderdag gewoon naar het concert van Pearl Jam kan).

Ook leuk: al die bevallingsverhalen van schoondochters, collega’s en vage kennisen die je ineens ongevraagd te horen krijgt over moeilijk en zwaar en bijna dood. Gaat mij niet overkomen en mensen mogen hun verhalen allemaal bij me kwijt. Als ik het zelf achter de rug heb.

Op het laatste moment besloot ik dat ik gisteren toch met Cor mee ging naar Zeeland. Het zou regenachtig worden en ik kon dus niet lekker aan de waterkant zitten als hij ging duiken, maar het was weer even anders dan thuis zijn en mijn inmiddels bijna dagelijkse wandelingetje naar de supermarkt. Cor doet weer mee met de Nederlandse kampioenschappen onderwaterfotografie en dit was de tweede dag waarop hij zijn platen kon schieten binnen de vier verplichte categorieën. Ik heb meegeholpen zijn duikspullen aantrekken, praatjes gemaakt met andere duikers (waarvan er dus één een schoondochter had die tijdens haar bevalling bijna dood ging, omdat de verloskundige met de placenta de baarmoeder mee naar buiten trok…), tijdens het wachten in de auto gelezen en geslapen en aan het eind van de dag geholpen met de selectie van de foto’s. Ik denk dat Cor wel weer een prijs gaat winnen, maar dat weten we pas in september geloof ik.

Vandaag heb ik een beetje uitgeslapen, een boek uitgelezen, wat rondgeklikt op internet, weer geslapen en een wandelingetje gemaakt naar de supermarkt voor vijf dingen (waaronder melk en chocola – dat gaat zo hard de laatste tijd!). En toen dacht ik: volgens mij zit ik te wachten tot er wat gebeurt. Nu al? Brrr, en ik had me nog zo voorgenomen… Morgen maar weer eens wat actiefs gaan doen.