Tussen hemel en zee

(Dit bevallingsverhaal is niet gedetailleerd en niet bloederig, omdat ik niet alles heb opgeschreven. Dus lees gerust verder!)

Zaterdag zijn Cor en ik nog eventjes de stad in geweest. Daar was ik een bekende tegengekomen die opmerkte: ‘Is dat kind er nou nog niet uit?!’ Dat heeft ze zich aangetrokken denk ik. Want zondagochtend om een uur of zes begon het feest. Met een vaag zeurderig gevoel in de onderbuik, wat wel wat weg had van menstruatiepijn (daar heb ik gelukkig normaal nagenoeg geen last van, maar ik herkende het wel).

Cor had nog een onderwaterfotografieklus in De Beldert, en om twaalf uur besloot ik dat hij wel even weg kon voor een duikje. Zo hard zou het allemaal niet gaan, misschien was het zelfs loos alarm.

Toen hij belde dat hij weer uit het water was en zo richting huis zou komen, was ik toch alweer een stadium verder en toen hij om vijf uur thuis kwam, lag ik in bed de weeën te klokken die om de zeven minuten kwamen.

Die kwamen toen voor mijn gevoel wel zo heftig dat ik van de pijn moest huilen. Maar ik moest toch eerst twee uur lang weeën om de VIJF minuten hebben voordat we de verloskundigen konden halen, dus ik was er voorlopig nog niet… Pfff, waar moet dat heen…

Cor heeft op mijn verzoek toch maar wel even gebeld om de dame(s) in dienst standby te zetten, ik berustte in mijn lot en de volgende tranen kwamen pas weer toen ik maandagochtend in het ziekenhuis lag bij te komen van het hechtwerk. Ik was thuis van onze dochter bevallen om half drie ’s nachts, weliswaar uiteindelijk op bed omdat ik in het water te lang deed over de persweeën, maar ik had het zelf gedaan! Met enorm veel krachtinspanning, in de laatste wee die ik van Anja en Karin nog mocht gebruiken voordat ik toch echt naar het ziekenhuis zou moeten, Cor die mijn schouders ondersteunde, Anja die me aanvuurde en Karin die meehielp door tegen de billen van het kind te duwen.

Godverdegodver, ik wil niet naar het ziekenhuis.

En toen kwam Sterre, met een arm achter haar hoofd in plaats van langs haar zij, naar buiten. Ze was er een beetje beduusd van, maar ze heeft niet gehuild. Ze kreeg prima scores! En dat ik toen zelf per ambulance nog even naar het ziekenhuis moest omdat de schade te groot was om ter plekke te repareren, vond ik niet zo erg. Sterre was geboren. Het ergste had ik achter de rug en was ook alweer bijna vergeten. Ik was geen moment in paniek geweest, had me alleen op een gegeven moment afgevraagd hoe ik het voor elkaar moest krijgen. Schor was ik ervan. En achteraf begreep ik dat de persweeën niet krachtig genoeg waren, waardoor ik zelf zoveel moest doen – ik dacht dat ik gewoon te goed was in het tegenhouden, uit angst voor het laatste stukje, haha. Maar het was anders, ik had heel hard gezwommen in de branding om aan de kant te komen, lekker lurkend uit mijn ademautomaat zonder te hyperventileren, wetend dat ik nog een hele voorraad lucht in mijn duikflessen had. Cor kon het niet van me overnemen, maar hij was bij me, en we hebben het samen toch maar voor elkaar gekregen! Het had eigenlijk wel wat weg van die wrakduik op de Noordzee twee jaar geleden, toen de stroming niet uit het water ging. Geen paniek, en doorwerken, het hoeft niet hard te gaan, als je maar vooruitgang boekt, dan sta je straks weer veilig aan boord van het schip en kun je uitrusten…

Ik kan een badbevalling trouwens nog steeds aanbevelen. Ik heb gevoeld hoeveel zwaarder het op het droge is, toen ik het bad eenmaal uit moest. Het eerste stuk heb ik echt profijt gehad van het water!

En voor wie de details wel wil weten: ik wil ze best vertellen hoor