Tussen hemel en zee

Ik liep naar binnen en het was bijna alsof ik niet weg ben geweest. Een hoop mensen zullen me niet eens gemist hebben – het was tenslotte zomer. Er is veel gebeurd, maar toch ook weer niet. Er zijn (best veel) mensen vertrokken en nieuwe gekomen. En – shocking! – het ‘gezicht’ van de catering is intussen overleden. Er is uiteraard veel werk verzet door de mensen die niet de hele zomer weg waren. Maar mijn bureau stond nog precies zoals het was. De vieze theebeker stond onaangeroerd in de onderste la. Mijn inloggegevens waren veranderd, maar mijn oude wachtwoord rolde automatisch uit en mijn vingers en ik wist alle bestanden nog te vinden. Mijn collega’s zagen er nog hetzelfde uit. Mijn dagindeling wordt wel drastisch beïnvloed door de kolfsessies (drie maal daags), maar verder lijkt het alsof er niks is veranderd. En jee, wat is het weer lekker om aan het werk te gaan! Maar wat is het dan ook weer fijn om weer een dagje thuis te zijn met Sterre. De komende maanden werk ik maar 2,5 dag per week, dat is natuurlijk ook wennen, want dat vliegt voorbij, maar voorlopig is dit helemaal prima!

En Sterre… toen we haar gisterochtend naar het kinderdagverblijf brachten, keek ze vanaf mijn arm haar ogen uit naar alle andere kinderen, moeders en vaders, nieuwe kleuren en vormen. Alsof ze niet kon wachten tot ze er mocht spelen. Volgens de groepsleidster heeft ze op de dag zelfs tegen een moeder liggen schaterlachen! En vandaag thuis slaapt ze, tussen spelen en etendrinken door, als een roosje. Moe van alle nieuwe indrukken denk ik.