Tussen hemel en zee

Er is geen zwangere vrouw die zich niet afvraagt of haar buik en baby wel goed groeien. In mijn situatie geeft het niet veel zelfvertrouwen om te googlen op de term “buikfoto’s”. Dan kom je namelijk een heleboel buiken tegen die in de 19e of 20e week stukken groter zijn dan die van mij nu. Zelfs van mensen die ook hun eerste kindje krijgen. Doe ik het wel goed? Eet ik wel genoeg en gezond genoeg? Rare eetgewoontes heb ik niet ontwikkeld. Ik ben in ieder geval deze week gestopt met het trainen van de rechte buikspieren, ook al mag ik volgens de sportinstructrice nog een maandje doorgaan. Het moet toch allemaal flink rekken, dus het heeft sowieso weinig zin op het moment.

Ik moet er trouwens ook niet aan denken om nu al tonnetje rond te zijn, terwijl ik nog zo’n vijf maanden te gaan heb, dat zit natuurlijk lekker in de weg bij het fietsen. Dus eigenlijk is het ook wel prima zo. Voor de archieven, en om een beetje tegenwicht te bieden tegen al het buikengeweld, heeft Cor me in een klassieke pose gefotografeerd (vergeef me de schaapachtige lach, met een duikbril op model spelen is toch makkelijker.) En het gaat gewoon goed hoor, heeft de verloskundige ons tijdens de reguliere controle vanochtend verzekerd. Daar had ik naar uitgekeken. We mochten ook weer naar het hartje luisteren via de doptone, dat helder en regelmatig klonk. 130 slagen per minuut. Meeluisteren? Ik heb een geluidsopname gemaakt

Het heeft toch ook wel wat om in je eentje naar het filmfestival te gaan. En helemaal als je daarvoor dan al om zeven uur je bed uit moet, omdat de meeste middagfilms al waren uitverkocht. Zo vroeg op zondag rijdt er nog helemaal geen bus vanuit ons dorp naar het treinstation, dus ik heb er een sportieve, culturele dag van gemaakt. In alle vroegte tegen de wind in fietsen op mijn vrije dag, tsss, ik verklaarde mezelf voor gek. Maar ik heb wel twee films kunnen zien, en tussendoor lekker geluncht.

Het Internationaal Filmfestival in Rotterdam is elf dagen lang een hele stad vol filmhuisfilms. En experimenteel werk. Het trekt dan ook altijd wel 'een bepaald publiek', mensen die, ahum, beleefd applaudiseren als de film is afgelopen. Persoonlijk vind ik dat wel aardig als de regisseur ook in de zaal zit, wat zo nu en dan gebeurt. Het leuke vind ik in ieder geval dat het films zijn waar je nog even over moet nadenken aan het eind, al was het maar omdat ze zo vaak een raar eind hebben. Ik trof er twee waarvan ik dacht 'he? En verder dan?' Dingen die je er zelf maar bij moeten verzinnen, en ook in de film zelf worden er vragen opgeroepen die je zelf mag beantwoorden. Daar kun je dan over discussiëren met degene met wie je die film hebt gezien, of lekker over mijmeren als je in je eentje zit te wachten tot de volgende film begint.

De ploppende belletjes in mijn buik voelde ik vorige week al, sinds dit weekend zijn er kwastjes en wormen bijgekomen. Dag baby! Ben je straks met alles zo lekker op tijd?

Ik zal binnenkort wat liedjes voor je zingen en verhaaltjes voorlezen, dan kan je vast een beetje aan me wennen.

Vorig jaar op de Duikvaker heb ik voor een paar euro een cameraatje in onderwaterhuis gekocht. Zo eentje waar je een fotorolletje in stopt. Voor de lol eigenlijk, ik heb nog steeds geen echte ambities in die richting, maar ik vond het wel leuk om iets te proberen. Dat werd een zwembadsessie, ergens afgelopen voorjaar geloof ik. Er zat een plastic framepje op het plastic huis zodat ik een kader had, daar moest ik het mee doen, want een lcd-schermpje om te controleren wat ik had gedaan zat er natuurlijk niet op.

Maanden nadien heb ik het rolletje eens ingeleverd bij de fotoservice van de drogist, en weken later (ik was het alweer vergeten) heb ik de afdrukken opgehaald. Het resultaat is subliem! Ik blijk een natuurtalent te hebben voor lomografie. Zie hier een selectie van de resultaten:

De camera doneer ik aan een goed doel, die verdient een tweede leven.

Cor maakt intussen zwembadfoto's in een compleet andere stijl. Op uitnodiging van Annet, duikmaatje en journaliste bij het Leidsch Dagblad, is hij woensdag meegeweest naar een zwembad in Sassenheim voor een reportage over babyzwemmen. Dat was gelijk een leuke gelegenheid om te oefenen voor later .

En guess what! Groter nieuws dan het nieuws over de storm van vandaag, was dat hij niet alleen een leuke publicatie in het Leidsch Dagblad had, maar ook nog eens een mooie grote kleurenfoto op de voorpagina, én de hoofdfoto op ! Dát is nog eens een leuke opsteker! Met dank aan Annet, ook voor de lovende woorden en reclame voor zijn werk in het artikel. Misschien wordt ie nog wel eens echt beroemd!

De boodschappendoos uit de supermarkt is gelijk geconfisceerd. En hij bevalt blijkbaar zo goed, dat we er maar een dekentje in hebben gelegd. (Lekker puh, he poes?)

Ze is gestopt met werken, maar haar agenda is bijna nog voller dan die van mij. Zingen, schilderen, cursussen, vrijwilligerswerk, roeien, op bezoek, bijpraten met vriendinnen. Voor mijn gevoel blijft mijn moeder altijd even jong, maar ze is toch echt zestig geworden. Waarbij ze er gelukkig toch veel jonger uitziet dan een heleboel andere vrouwen van zestig (familietrekje). En niks niet met een puzzelboekje achter de geraniums zitten hoor! Zonde van je tijd.

Omdat ze zo druk in de weer was met vanalles en met concerten van haar koor, had ze geen tijd om haar verjaardagsfeest te organiseren. Dat heeft ze – grotendeels – aan haar bezoek overgelaten, wat een rijk en overdadig buffet opleverde. Wel heeft ze ons getrakteerd op een prachtig miniconcert.

De rest ging vanzelf. Zelfs veertig schapen passen in een hok, als ze mak zijn Het was ook leuk om weer eens met moeder en zussen compleet te zijn, dat was weer veeeeeels te lang geleden. De sfeer was goed, de tijd ging veel te snel voorbij.

Cor en ik hebben ook nog cadeautjes gekregen. Handig van een zus die in de kinderopvang werkt waar ze wel eens wat 'niet meer nodigs' aangeboden krijgen: we zijn nu in het bezit van een mooie rugdrager en een prachtige, sportieve, zandkleurige wandelwagen. Echt cool!

"China overweegt maatregelen tegen bloggers. PEKING – De Chinese overheid is niet blij met de stijgende populariteit van het bloggen in China en wil gebruikers verplichten zich te registreren onder hun echte naam. Zo kunnen bloggers bestraft worden als ze zich niet aan de strenge censuurwetten houden." (Nu.nl)

China is een mooi land om vakantie te houden, maar voor de rest… Het blijven rare Chinezen. Met name de Chinese overheid dan, die zijn het stadium van mussen uitroeien omdat die het graan van het volk opeten (Grote Sprong Voorwaarts, 1958-1961) nog niet echt voorbij.

Wij zoeken het dit jaar in een andere windrichting. In maart gaan we twee weken (georganiseerd) rondreizen in Marokko. Koningssteden, markten, woestijn, Atlasgebergte: vanalles wat. Alleen de zee gaan we niet zien, puur uit zelfbehoud… haha, nee hoor, niet echt. Het zit toevallig niet in het pakket. Maar het gaat toch wel een mooie trip worden!

Toen ik Cor vanavond onder de afwas vertelde dat ik wel naar de negen-maanden-beurs wil, keek hij me – zoals verwacht – aan of hij water zag branden. “Wat is er met jou aan de hand, ben je gek geworden?” vroeg hij. Ik moet zeggen dat ik wel mijn aarzelingen over heb. Ik heb visioenen van een gekkenhuis van drommen dikke buiken en tuttelarij. Maar ach… in dezelfde week moet ik ook naar de Masterbeurs (als voorlichter). En: “Maar ik wil wel naar de duikbeurs hoor!” verzekerde Cor mij (voor de contacten doen we dat). Tuurlijk schat. Wil ik ook hoor. Toevallig valt dat net een paar dagen daarvoor, dus het past prima in de agenda van beursdagen. En die negen-maanden-beurs, bekende ik, is heel praktisch: zo kan hij in 1 dag allerlei kennis op doen over zaken waar ik tegen die tijd uren dagen weken lang lezen aan heb besteed op internet. Efficiënt toch?

Alle moois en goeds voor 2007!

Oud en nieuw stond in het teken van water en vuur. 's Ochtends zijn we nog naar Zeeland gereden voor een oudjaarsduik met een paar vrienden en hun vrienden. Cor zegt dat hij daar de winnende foto heeft gemaakt voor de volgende onderwaterfotografiewedstrijd. Ik ben benieuwd.

's Avonds zijn we bij Hans en Lilian uitgenodigd om feest te vieren. Echt feest was het! Lekkere hapjes en drankjes – voor mij heerlijk bubbeltjeswater – zingen en dansen bij de muziek van de Top 2000 (maar alleen de goeie nummers natuurlijk!), en vuurwerk kijken. De vuurwerksessie kon niet worden afgesloten zonder dat de restanten in de fik waren gestoken, Hans vond het gelijk een goede gelegenheid om de stapel oud papier op te ruimen. Alle mannen zijn pyromanen, dat is hiermee maar weer bevestigd