Tussen hemel en zee

Ik moet jullie nog even updaten over de duikbladen. Wie Duikforum of nl.sport.duiken leest (doe ik tegenwoordig niet meer, teveel bla), of op Duikvaker is geweest, kan het niet ontgaan zijn: er is een nieuw duikmagazine. Niet dat drie Nederlandstalige bladen in dit kleine kikkerland nog niet genoeg zouden zijn. Maar dit is anders. Het namelijk online én gratis! Als dat niet mooi is!

Wet Web Magazine is bedacht en opgezet door Georgina Wiersma en Peter Verhoog. Die twee duiken al heel lang en publiceren ook al heel lang als fotograferend/schrijvend stel. Zo’n jaar of zeven, acht geleden, toen ik nl.sport.duiken nog wel las, hebben Cor en ik eens bij hun op de bank gezeten om te praten over een nieuw tijdschrift, omdat de bestaande bladen voor een groot deel uit het Duits vertaalde artikelen plaatsten over tropische oorden. Alsof er in Nederlands niks te beleven valt… Voor ons is het bij dat ene gesprek gebleven. Er is uiteindelijk wel een nieuw tijdschrift gekomen (eerst De Gratis Duikkrant, later DuikMagazine), maar Peter en Georgina zijn daar ook al weer snel uitgestapt, en het blad zoals dat nu bestaat, voegt weinig toe aan wat er al was. Zeker nu Duiken door de redactie van René Lipmann stukken beter is geworden.

Maar een paar maanden terug kwamen we ze weer tegen en Georgina vroeg me: “Jesca, ben je nog in voor wat nieuws?” “Ik wel,” antwoordde ik. Ik heb helemaal geen tijd voor wat nieuws, maar dat zien we dan wel weer. En na een tijdje geheimzinnige radiostilte zaten Peter en Georgina bij ons op de bank om hun plannen uit de doeken te doen. Of we zo nu en dan ook een bijdrage wilden leveren? Leuk, tuurlijk! Zolang er geen verplichtingen bij komen kijken, met ons duikertje op komst kunnen we nu nog moeilijk zeggen hoeveel van onze schaarse tijd nog beschikbaar zal zijn.

Et voilà! Het eerste nummer is daar! Met een bijdrage van deze dame. Mijn verslag van mijn grotduikcursus heb ik gerecycled door het te vertalen naar het Nederlands en her en der een beetje aan te passen, en Anne-Marie was zo lief een aantal onderwaterfoto’s uit de grotten beschikbaar te stellen (daar staat dan wel een andere buddy op, maar wie ziet dat nou!). Het volgende nummer komt over twee maanden uit, begin april. Hou het in de gaten, want volgende keer staat Cor in the picture.

Los daarvan vind ik het persoonlijk een hele mooie uitgave. Er zitten nog wat schoonheidsfoutjes in, en de fervente Mac-gebruikers hebben al geklaagd dat het alleen voor Windows geschikt is, maar daar gaat de redactie vast een oplossing voor zoeken! Het fotomateriaal is sowieso prachtig, al was het maar doordat je door het licht van je beeldscherm het idee hebt naar een mooie diapresentatie te kijken. Ik ben heel benieuwd wat het gaat doen. Het wordt in ieder geval al flink gedownload.

En dan als toetje nog even reclame voor Duiken en voor Ron Offermans: ergens vóór de zomer publiceert Duiken een artikel met… 3D-onderwaterfoto’s van Ron. Je krijgt er een gratis rood-blauw brilletje bij. Wij mochten al wat plaatjes bewonderen en het effect is heel leuk. Nog nooit vertoond op onderwaterfotografiegebied!

We hebben sinds de vorige log wel weer wat bijzondere dagen gehad. Het feest ter ere van de 50e verjaardag van een van de Fogo-mannen (ik ben het nog niet verleerd, dansen tot ver na middernacht, het was super!). Een bezoek aan de Duikvaker (Cor heeft dit keer helaas niets gewonnen bij de fotowedstrijd, volgende keer beter…). En een rondleiding in de enige echte Nederlandse fabriek van de enige echte onderzeeers die commercieel op de markt worden gebracht voor hobbyisten en andere gekken, U-Boat Worx (zoek de foto van Cor op de site!). De eigenaar van deze fabriek is ook als hobbyist begonnen trouwens, je ziet hoe zo iets aardig uit de hand kan lopen, als je tenminste in staat bent de investeringen te doen en een ‘beetje’ handig en slim bent. Maar de apparaten worden daadwerkelijk verkocht over diverse uithoeken van de wereld! Wonderlijk.

Maar ook tijdens dat alles wordt mijn leven beheerst door het zwangeren. Ik had het van tevoren niet van mezelf gedacht, want pfff, er is toch wel meer op de wereld? Maar nee hoor, nu even niet. Het is ook allemaal veel te leuk! En het kind vraagt nu eenmaal steeds meer aandacht. Nog niet door de fysieke ongemakken gelukkig. Alhoewel, ik merk dat ik mijn onderrug moet ontzien, bepaalde bewegingen en krachtinspanningen gaan echt niet meer (schuld van de weekmakers denk ik). En inmiddels gaat het vel van mijn buik ook best strak zitten Ik groei met de dag, heb ik het idee.

We zijn dus, zoals eerder aangekondigd, op de Negenmaandenbeurs geweest. Door file vooraf en een afspraak achteraf hadden we uiteindelijk maar twee uur de tijd, maar het was eigenlijk wel goed zo. Anders had ik nog veel meer geld uitgegeven, haha. We moesten even onze weg vechten door een volgepropte, drukbemenste hal van de Huishoudbeurs (allemachtig, afschuwelijk! Nooit van mijn leven…) voordat we in de hal kwamen waar we zijn wilden. Redelijk ruim opgezet, geen vechtende huisvrouwen, en de dikke buiken vielen eigenlijk ook wel mee. Er was een moment waarop de allergiekriebels toesloegen, namelijk toen een standhoudster van een kruidenierswinkel gratis producten het publiek in ging gooien en er een opstopping ontstond. Maar verder heeft iedereen zich netjes gedragen.

We zijn thuisgekomen met wat leuke en praktische spullen. De leukste aankoop die ik heb gedaan: een zogeheten ‘BB-sling’, een draagdoek waarin we de baby kunnen dragen totdat het zelfs een jaar of drie is – op de buik, en later op de heup of rug. En de beste actie ondernomen: een bad besteld bij, hoe kan het anders, ‘t Duikertje! Voor een waterbevalling, waar ik inmiddels zulke goede verhalen over heb gelezen. Duimen dat we het bad straks ook daadwerkelijk kunnen gebruiken om ons duikertje op de wereld te zetten.

Het is maar goed dat we erbij waren om te zien dat deze van ons is. Al die baby’s lijken toch op elkaar

Maar de bewegende beelden zijn toch het allerleukst. Het kind lag lekker te smakken. Wat heb ik gisteren ook alweer gegeten? O ja, rijst en noedels en groente. Dat houden we er in. Alles zag er verder goed uit, tot en met de bovenlip aan toe. Maar het wilde nog niet laten zien of het een jongetje of meisje is. De billen zaten onder mijn navel verstopt. En onze tijd was alweer om…

De kast van Cor was het sluitstuk van de verhuizing, ruim drie jaar geleden. Een heel avontuur om dat gevaarte buitenlangs de eerste verdieping op te krijgen! Zoveel inspanning heeft het gekost, dat Cor zei: “Als hij er ooit nog uit moet, zaag ik hem aan stukken!”

Daar heb ik hem aan gehouden. De logeerkamer wordt omgebouwd tot babykamer en de kast moest dat ontgelden. Met spijt in het hart, dat wel, het lukte helaas ook niet om hem zodanig te demonteren dat we er iemand anders nog een plezier mee konden doen, dus we hebben ons uitgeleefd in het grove sloopwerk. Het eerste deurtje dat eraf gerukt werd, was nog even moeilijk, maar daarna ging het eigenlijk vanzelf.

En zo gingen we met de restanten, en wat oude spullen van de buren die blij waren dat we het ritje gingen maken, naar het ‘kringloopcentrum’ in Alphen. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam, het leek wel lente! En blijkbaar hadden veel mensen voorjaarskriebels. Het was er een gezellige bedrijvigheid van stelletjes, vaders met zonen en mannen alleen die allemaal behoefte hadden aan opruimen en weggooien. Iedereen liep met zijn oude spullen en puin dwars door elkaar heen, op zoek naar de juiste bak om het in te gooien. Maar er waren geen botsingen. Het leek meer op een heel team van mensen die allemaal precies wisten wat ze moesten doen om hetzelfde doel te bereiken: opruimen en recyclen. Met z’n allen aan de grote voorjaarsschoonmaak. Als een kolonie mieren die doelgericht door elkaar heen krioelt. Waarop het woord kringlopen eigenlijk ook weer leuk van toepassing is.

Ik was zelf niet zo erg weg van de kast. Maar toen we zover waren dat we weer in de auto konden stappen om weg te rijden, zag ik de sleutel van een van de deurtjes op de grond liggen. Eenzaam en vergeten. Die heb ik in mijn jaszak gestopt en mee naar huis genomen.