Tussen hemel en zee

We hebben woensdag nog iets belangrijks gedaan. Cor heeft bij de gemeente zijn ongeboren kind erkend, en ik heb daar toestemming voor gegeven. Het was een plechtig moment, waarop we allebei een akte moesten ondertekenen. Er was niks aan eigenlijk, want we stonden gewoon voor een loketje om negen uur ‘s ochtends. Maar goed, het is nu wel officieel. Alleen moeten we na de geboorte nog wel allebei gezag over onze dochter aanvragen bij de rechter, anders is het niet af. En dat alles omdat we niet getrouwd zijn…

Donderdag tijdens de controle bij de verloskundige bleek dat de baby al met het hoofdje naar beneden ligt. Ik weet niet zeker of ze nu niet meer draait, maar wel dat ze in ieder geval al een kleine week zo ligt. Er zit namelijk de hele tijd iets in de weg onder mijn rechterrib… dat zijn de billen! De rug ligt rechts, schoppen doet ze dus links, en dat nu een behoorlijk aantal keren per dag. Soms schopt ze zo flink dat ik aan beide kanten bobbel. En het is nog steeds leuk Volgens de statistieken zou ze nu ongeveer 35 cm lang zijn van kruin tot teen, dus ook qua lengte is ze ongeveer op 2/3. Nog drie maandjes! Nog 6 weken en twee dagen werken…

We hebben inmiddels ook al aardig wat spullen verzameld, maar er moet nog veel gebeuren. Vandaag dus maar even van de lege agenda gebruik gemaakt om verf te kopen voor de babykamer en een commode uit te zoeken. Het ledikantje hebben we al een tijdje in huis en de gordijnen worden woensdag opgehangen. Zonnig geel, pompoen-oranje en white wash wit wordt het allemaal. Lekker vrolijk.

Langzaam maar zeker werken we met ons drietjes toe naar het moment…

Zien jullie de fotoreportage van Cor groeien? Hij heeft zojuist weer een nieuwe reeks op de gallery gezet. Wordt vervolgd…

We hebben er nog even een extra vakantiedagje van gemaakt.

Het was prachtig weer, en ik wilde naar een tentoonstelling. We gingen naar Amsterdam, Cor had er ook een dagje vrij voor genomen. We hadden heel enthousiaste verhalen gehoord over Bodies The Exhibition, echte menselijke lichamen die zo geprepareerd zijn dat ze half of geheel ontleed als museumstukken de wereld over kunnen reizen. Niet meer op eigen houtje natuurlijk, daar zijn ze te dood voor.

De eerste beelden die ik op tv had gezien, vond ik nogal afschrikwekkend. Maar in de praktijk viel het best mee. Je moet er niet teveel over nadenken dat het levende mensen zijn geweest, en waarschijnlijk (?) mensen – Chinezen – die hier bij leven geen toestemming voor hebben gegeven. Ethisch niet verantwoord. Maar omdat we verder brave burgers zijn, heb ik hier mijn principes niet laten meespelen. En met alle aandacht de geplastificeerde spieren en pezen, ingewanden en aderen, en zelfs embryo's bestudeerd in de Beurs van Berlage.

Daarna zijn we lekker naar buiten gegaan om op de Dam een broodje en drankje uit de supermarkt te nuttigen. We hebben nog even door de Chinese buurt (met levende Chinezen) gewandeld en wat lokale inkopen gedaan. Om vervolgens toch nog even op een terrasje in de zon neer te ploffen voor koffie en thee. Een heerlijk doordeweeks zomers dagje. Dat ik niet te lang op mijn benen kon staan wegens zwangerschapsongemakken, en Cor niet te lang kon zitten omdat hij dan door rugpijn niet meer overeind kwam, deed daar weinig aan af.

Nieuw toegevoegd aan de favorietenlijst: de weblog van Leon (kusleon). Het vergt wat oefening om het te lezen, maar voor wie hem kent is het wel 'begrijpbaar' . Hij is instructeur in Egypte, bezig met tech-opleidingen te geven. En de Russen van zijn lijf te slaan, hihi. Zie http://kusleon.spaces.live.com/

Ergens in de medina van Marrakesh zijn we, geen idee waar precies. De laatste dag van de vakantie, niks op het programma behalve een beetje ronddwalen met z,n tweetjes. Marrakesh is echt een grote drukke stad met veel verkeer, maar we hebben het voor elkaar gekregen ons een beetje uit het meest toeristische deel te ontworstelen. We zijn eerst naar de medersa (koranschool) gegaan om de mooie mozaieken, het stucwerk en de architectuur te bewonderen, en vervolgens zijn we weer met een omtrekkende beweging richting het centrale plein gelopen. Ik hoop tenminste dat we er komen, want door al die kleine kronkelstraatjes kun je je alleen maar op de stand van de zon orienteren.

Intussen hebben we een paar mooie wandelingen gemaakt door de Todra vallei en de Dades kloof. Beide wandelingen van een paar uur, en in de kloof moesten we ook nog een beetje klauteren, dus dat was een goede test voor het uithoudingsvermogen. Maar het was prachtig, en de busrit die we vervolgens door de hoge Atlas hebben gemaakt, was formidabel. Wat een natuurschoon allemaal.

En nu moeten we zien onze laatstte dirhams op te maken. Lastig nog, we zien veel moois, maar hoe neem je het mee en wat moet je eigenlijk betalen? Afdingen is niet onze sterkste kant. Hoe dan ook, we nemen genoeg mee naar huis: heel veel indrukken en heel veel foto,s. En nog een berg meer reislust.

De reisleidster had het me in eerste instantie afgeraden om de kamelentocht te doen, en ik had er op gerekend dat ik de anderen dan per landrover zou volgen om de overnachting in de woestijn wel te kunnen meemaken. Dat laatste bleek niet het geval. Ik zou met twee anderen uit de groep aan de rand van de woestijn achterblijven totdat iedereen de volgende ochtend weer zou terugkomen.

Dat ging dus mooi niet door. Jesca gaat gewoon op de kameel! Dan moesten ze maar een beetje langzamer hobbelen.

Vermoeiend was het wel. Eer je het juiste ritme en de beste zithouding hebt gevonden, gaan er wel wat zandheuvels overheen. Maar ik mocht comfortabel op de voorraadkameel zitten, zodat ik mijn benen nagenoeg gestrekt langs de zadeltassen kon laten afhangen, en ze vroegen me regelmatig of het allemaal wel ging. Ja hoor, prima! Bergje af wat schokkerig, maar daar viel ook wel een modus in te vinden.

Ik ben echt blij dat ik ben meegegaan. Het is wel erg toeristisch, maar de zandwoestijn in de namiddagzon is prachtig. En s avonds na het eten stookten de mannen die de kamelen leidden een kampvuurtje, en ze trommelden en zongen er vrolijk op los. Ik dacht dat we om negen uur in bed zouden liggen, maar het was supergezellig en het werd vanzelf laat. We vergaten zelfs om regelmatig naar de hemel te kijken, die barstensvol van sterren stond.

De tocht die we eergisteren door de kloof maakten, was ook schitterend. Op tweeduizend meter hoogte, met uitzicht op besneeuwde bergtoppen die tot wel 3737 m reikten. Thee bij een gesettelde nomadenfamilie (met heeeeel veel suiker). En hele mooie bergwanden links en rechts van ons. Halverwege bood iemand aan mijn dagrugzakje te dragen, omdat mijn rug ging protesteren. Maar het was prima te doen en ik zie alweer uit naar de wandeltocht van morgen. We zijn in ieder geval al lekker uitgerust van de kamelentocht, dus we kunnen er weer tegenaan!

We zijn opgenomen in een groep van wel twintig mensen. Gelukkig allemaal aardig, ook niemand die de boventoon voert, en na twee dagen hebben we onze favorieten ook al gevonden. So far so good. Toch is het wel wennen, zo,n groepsreis. We zien veel, het is ook heerlijk dat we ons geen zorgen hoeven te maken over waar we slapen en hoe we reizen. Maar ik krijg soms echt de kriebels van de kudde, dus zo nu en dan een gelegenheid zoeken om daaraan te ontsnappen is van levensbelang. Voor de rust, maar ook omdat je dan wat meer contact krijgt met Marokko.

Het schema is een beetje omgegooid. Gisteren hebben we Meknes gezien, vandaag Volubilis en morgen doen we een lange dagexcursie Fez. Volubilis vond ik erg bijzonder. Midden in Marokko de ruines van een Romeinse stad uit het begin van onze jaartelling. Met prachtige vloermozaieken van Hercules, nymfen en Diana in bad – niet allemaal in een bad, maar verschillende mozaieken bedoel ik. En de nodige zuilen en badhuizen uiteraard. We hadden een uurtje voordat de lunch werd geserveerd bij een eettentje voor de entree. Door gedoe met kaartjes gingen daar zo weer tien minuten vanaf. Dus toen iedereen zich terughaastte naar de sandwiches omelet, ben ik in mijn eentje nog even verder gestruind naar de restanten van de stad achterop het terrein. Het eten wachtte wel.

We hebben natuurlijk ook al kennisgemaakt met typisch Marokko. Na de excursie in Meknes gisteren hadden we nog tijd te over om door de medina te dwalen. Een beetje als China, maar dan anders. Met straatjes waar ze die typische slaapbanken maken, straatjes waar ze gietijzeren hekken lassen en straatjes waar ze prachtige jurken maken (ben de juiste naam even kwijt) in de mooiste kleuren. Tot nu toe mochten we gewoon kijken zonder iets te kopen Maar ik ben vast van plan zo,n jurk te scoren. Komt vast van pas straks, tijdens al die keren dat ik er s nachts uit moet.

Ook heel plezierig: al die vriendelijke behulpzame mensen. Het is echt een heel gastvrij land. En lekker zonnig )

Spullen pakken!! We gaan er even tussenuit. Even op reis, met z’n twee-en-een-halven, nu het nog makkelijk kan. Geheel georganiseerd deze keer (door Baobab), lekker luxe. Wil je delen in de voorpret? Hieronder ons reisschema. Kun je ook een beetje inschatten wanneer ik weer iets kan loggen

1 Vlucht naar Fès, Fès

2-3 Fès: oude keizerlijke hoofdstad, middeleeuwse monumenten, straatjes, markten

4 Meknès via Moulay Idriss (pelgrimsoord) en Volubilis (oude Romeinse stad, prachtige vloermozaïeken): een van de vier koningssteden, paleizencomplex, fraaie medina

5-6 Midelt: heuvelland maakt plaats voor cederwouden, afgewisseld met bergweiden en meertjes. Wandeling bij het meer van Aquelmane Sidi Ali. Tocht over het Cirque de Jaffar, waar de Midden-Atlas overgaat in het Hoge Atlasgebergte. Adembenemende wandeling met uitzichten over het dal van de Oued Moulouya.

7 Merzouga: Uit Atlasgebergte naar de rand van de Sahara door de vallei van de Ziz. Woestijn, oases, kasbah’s. Landrovertocht. Verblijf in woestijnkamp.

8 Erfoud: landrovertocht door de woestijn naar Erfoud. Verblijf in hotel met zwembad

9 Erfoud – Gorges du Todra – Gorges du Dadès: Honderden meters hoge rotswanden. Akkers, palmoases.

10 Dadeskloof – Ouarzazate: Wandeling bij de tweede spectaculaire kloof. Vertrek naar Ouarzazate, markt, restaurantjes en terrasjes.

11-12 Ouarzazate – Marrakech: tocht door de bergen, uitzichten, kasbah’s. Stadsleven, markten, paleizen, musea, veel toerisme

13 Vlucht naar Nederland, aankomst Nederland

Alsof, nee, omdát we er nog geen genoeg van konden krijgen, hebben we vandaag nog een echo laten maken van de kleine. Pret-echo heet dat dan oneerbiedig, omdat het niet in het standaardpakket zit. En het is natuurlijk heel bijzonder om het kind in 3D te bekijken, dat kan allemaal zomaar. Als je betaalt uiteraard.

Voor deze gelegenheid hadden we de aanstaande oma’s ook uitgenodigd. Onze moeders die in de auto, op weg naar de kennismaking, hardop meezongen met jaren 50-liedjes op de radio, en verhalen konden vertellen van de eerste wasmachines en de tijd dat er nog geen televisie was. En geen echo. Tomtom wees de weg wel.

Ervaren als ik was, ging ik op de bank liggen en ontblootte mijn buik. De koude gel deed me niks. De eerste beelden waren vertrouwd zwartwit. Maar toen ging ze over op 3D en zag ik een echte baby op het beeldscherm aan mijn voeten. Gek idee dat dat in mij zit. Volgens mijn moeder lijkt het op mij, in ieder geval het neusje. Het strekte en kromde de beentjes en hield de vuistjes strijdlustig voor het gezicht. ‘Willen jullie weten wat het is?’ Ja, dat willen we wel. ‘En mogen de oma’s het ook weten?’ Ja hoor.

‘Kijk, nu zien we de billen en de achterkant van de benen. Alsof het op de commode ligt en je de luier aan het verschonen bent. Zie je het? Het is… een meisje.’

Cor is net zo ontroerd als ik. Een meisje vindt hij het leukst. Het kind vindt het allemaal best en verstopt haar hoofd weer achter de handjes. Wereldvrouwtje.

We waren in Hemmoor. Een weekendje weg met mensen van DIR-NL en DIR-Ger(many). Dat was voor mij vijf uur rijden enkele reis terwijl ik niet zou gaan duiken. Maar ik had er veel zin in, het is een gezellige groep en er is boven water ook altijd genoeg te zien en te kletsen. En nieuwe aanwinsten te bewonderen: A-M en Marloes hadden inmiddels ook onderwaterscooters aangeschaft, en met alles wat iedereen aan materiaal had meegenomen, was het weer een leuke uitstalling van spullen. Veel scooters! Het wordt echt steeds gekker… Als ik weer mag duiken, ga ik maar weer veel visjes kijken denk ik, daarvoor is zo’n apparaat tenminste totaal overbodig.

Het was leuk. En als alle anderen het koude water in waren (brrr, het trok me niet eens!), had ik ook nog tijd om te lezen of te slapen.

Ik vond het wel jammer dat een van de meiden van de groep het had laten afweten, aangezien ze ook zwanger is en ik het wel leuk had gevonden om een lotgenootje te hebben. Maar ter plekke bleek ik toch niet alleen te zijn, we hadden nog een zwangere DIR-dame in de club! Dat is mooi, dan kunnen we volgend jaar de baby’s bij de mannen stallen en als team te water, haha.

De volgende duikdag is in België, eind april. Ik kijk er alweer naar uit, al moet ik wel zien dat ik wat omhanden heb.

Want om heel eerlijk te zijn: aan het eind van dit weekend bekroop me toch het gevoel dat ik een beetje niet meer meetel. Ik begin nou toch last van ontwenningsverschijnselen te krijgen…

(Meer van mijn bovenwaterfoto’s staan op de gallery)