Tussen hemel en zee

Alsof, nee, omdát we er nog geen genoeg van konden krijgen, hebben we vandaag nog een echo laten maken van de kleine. Pret-echo heet dat dan oneerbiedig, omdat het niet in het standaardpakket zit. En het is natuurlijk heel bijzonder om het kind in 3D te bekijken, dat kan allemaal zomaar. Als je betaalt uiteraard.

Voor deze gelegenheid hadden we de aanstaande oma’s ook uitgenodigd. Onze moeders die in de auto, op weg naar de kennismaking, hardop meezongen met jaren 50-liedjes op de radio, en verhalen konden vertellen van de eerste wasmachines en de tijd dat er nog geen televisie was. En geen echo. Tomtom wees de weg wel.

Ervaren als ik was, ging ik op de bank liggen en ontblootte mijn buik. De koude gel deed me niks. De eerste beelden waren vertrouwd zwartwit. Maar toen ging ze over op 3D en zag ik een echte baby op het beeldscherm aan mijn voeten. Gek idee dat dat in mij zit. Volgens mijn moeder lijkt het op mij, in ieder geval het neusje. Het strekte en kromde de beentjes en hield de vuistjes strijdlustig voor het gezicht. ‘Willen jullie weten wat het is?’ Ja, dat willen we wel. ‘En mogen de oma’s het ook weten?’ Ja hoor.

‘Kijk, nu zien we de billen en de achterkant van de benen. Alsof het op de commode ligt en je de luier aan het verschonen bent. Zie je het? Het is… een meisje.’

Cor is net zo ontroerd als ik. Een meisje vindt hij het leukst. Het kind vindt het allemaal best en verstopt haar hoofd weer achter de handjes. Wereldvrouwtje.