Tussen hemel en zee

De reisleidster had het me in eerste instantie afgeraden om de kamelentocht te doen, en ik had er op gerekend dat ik de anderen dan per landrover zou volgen om de overnachting in de woestijn wel te kunnen meemaken. Dat laatste bleek niet het geval. Ik zou met twee anderen uit de groep aan de rand van de woestijn achterblijven totdat iedereen de volgende ochtend weer zou terugkomen.

Dat ging dus mooi niet door. Jesca gaat gewoon op de kameel! Dan moesten ze maar een beetje langzamer hobbelen.

Vermoeiend was het wel. Eer je het juiste ritme en de beste zithouding hebt gevonden, gaan er wel wat zandheuvels overheen. Maar ik mocht comfortabel op de voorraadkameel zitten, zodat ik mijn benen nagenoeg gestrekt langs de zadeltassen kon laten afhangen, en ze vroegen me regelmatig of het allemaal wel ging. Ja hoor, prima! Bergje af wat schokkerig, maar daar viel ook wel een modus in te vinden.

Ik ben echt blij dat ik ben meegegaan. Het is wel erg toeristisch, maar de zandwoestijn in de namiddagzon is prachtig. En s avonds na het eten stookten de mannen die de kamelen leidden een kampvuurtje, en ze trommelden en zongen er vrolijk op los. Ik dacht dat we om negen uur in bed zouden liggen, maar het was supergezellig en het werd vanzelf laat. We vergaten zelfs om regelmatig naar de hemel te kijken, die barstensvol van sterren stond.

De tocht die we eergisteren door de kloof maakten, was ook schitterend. Op tweeduizend meter hoogte, met uitzicht op besneeuwde bergtoppen die tot wel 3737 m reikten. Thee bij een gesettelde nomadenfamilie (met heeeeel veel suiker). En hele mooie bergwanden links en rechts van ons. Halverwege bood iemand aan mijn dagrugzakje te dragen, omdat mijn rug ging protesteren. Maar het was prima te doen en ik zie alweer uit naar de wandeltocht van morgen. We zijn in ieder geval al lekker uitgerust van de kamelentocht, dus we kunnen er weer tegenaan!