Tussen hemel en zee

Kamergenote bij binnenkomst in ons kantoor: “Jee Jes, wat zie jíj er zwanger uit!”

De jongens van de financiële administratie: “Zoho, dat schiet al op. Hoe lang moet je nog? Ik hou dat niet meer bij hoor, met al die zwangeren.”

Collega van PZ: “Dat groeit en groeit… Hihi, en ze waggelt ook al!”

Collega van ICT: “Hee, ben je zwanger? Dat wist ik niet, gefeliciteerd! Nog 2,5 maand? Bescheiden buikje hoor!”

De archivaris: “Geen klachten? Je hebt geluk. De vriendin van mijn dochter had…” (een hele waslijst ellende dus)

Een duikmaatje: “Je gaat het nog zwaar krijgen met de warmte deze zomer!”

… Vanochtend mocht ik weer op controle. Vanaf nu elke twee weken, morgen zijn we precies 30 weken onderweg. Het kind groeit perfect, de baarmoeder reikt tot halverwege de navel en het borstbeen, 30 cm boven het schaambeen. De baby lag weer met haar hoofd beneden (maar kan alle kanten nog op) en was lekker wakker. Ik moest nu bloed laten afnemen voor aanvullend onderzoek, en kreeg een injectie anti-D toegediend omdat mijn bloedgroep B-negatief is – in het geval dat mijn bloed tijdens de zwangerschap met dat van het kind in contact zou komen, zouden er anders problemen kunnen ontstaan. Helaas prikte de assistente de eerste keer voor de bloedafname mis. En ik hou al niet zo van prikken, nu mocht ik er dus drie! Beh… Mijn ijzergehalte blijkt op het randje te zitten, ik heb geen klachten, maar mag nu wel tabletten gaan slikken. Nou ja, als dat alles is? Ik voel me nog steeds gezegend