Tussen hemel en zee

Afgelopen zaterdag hebben we weer een supergezellige dag gehad met zo'n honderd trouwe en nieuwe leden van de DIR-NL groep. Ik vond het nog steeds niet zo erg dat ik niet kon duiken, aan de waterkant was genoeg te beleven. Alleen toen een paar mensen begonnen te 'zeuren' dat het zicht zo goed was, had ik wel iets van 'hm, hm, niet zeggen, ik wil het niet weten!'. En het was, hoera, de hele dag goed weer!

Toen de barbecue was opgestookt, mocht ik als lid 'van het eerste uur' voor ons aspirant-lid nog een shirtje in ontvangst nemen, die was met de grote berg bordeauxrode hoodies gelijk maar mee gedrukt. Geweldig! Robert zei nog: 'Ze zeggen dat DIR-NL een sekte is. Nou, dat zijn we ook! Haha!' Waarvan akte. Nu nog een Calypso- en een Fogo Isle-shirt erbij en dan is de garderobe min of meer compleet.

Ik heb nu al anderhalve week zwangerschapsverlof en verveel me nog lang niet. Heerlijk! Het voelt echt nog als vakantie, al moet ik wel zo nu en dan iets nuttigs doen, zoals strijken, katoenen luiers bestellen, de testamenten bekijken of ze nog aangepast moeten worden, en een vertaling (Engels-Nederlands) maken voor Sea Shepherd. En meer zo van die dingen. Van mij mag de baby wel een weekje later komen.

Ze voelt zich volgens mij net zo goed als ik. Ik heb met dit mooie weer een beetje last van dikke handen en voeten, zij heeft elke dag wel een keer of twee de hik. Maar verder gaat het prima. Ze houdt me, heel lief, nog steeds niet uit mijn slaap, maar ik voel haar overdag wel geregeld bewegen. En dan probeer ik te achterhalen of ik een voet, hand of elleboog voel. Billen of rug is nog wel het duidelijkst, de rest leid ik af van de plek waar het uitsteekt

De omgeving blijft nu vragen hoelang het nog duurt tot de uitgerekende datum, en zowel op mijn koor als op de duikclub vinden ze dat mijn buik elke week weer dikker wordt. Nou, om precies te zijn: nog zo’n vijf weken te gaan en in de afgelopen zes weken is er wel drie (!) centimeter buikomvang bij gekomen. Indrukwekkend, niet? Maar het groeit ook in de hoogte, dus in totaal groei ik nog steeds. Volgens de statistieken zou de baby nu ongeveer de uiteindelijke lengte hebben bereikt en alleen nog maar molliger worden. En dan moet ze nog indalen. Ik zal volgende week bij de verloskundige eens vragen hoe het daarmee staat – vorige week was ze nog ‘bibi’, ofwel ‘bewegelijk in de bekkeningang’. Pas als ze ‘vibi’ is, weten we zeker dat ze niet meer gaat draaien, al vermoed ik dat ik me daar al helemaal geen zorgen over hoef te maken. ‘t Is nu al een ideale baby )

Eerst mocht je om 12 uur 4 + 5 kaarsjes uitblazen en kreeg je je cadeautje…

… en gisteren zijn we lekker met z'n tweeën een dagje op vakantie in de tropen geweest (in Burgers' Zoo/ Ocean/ Bush/ Desert).

Visite ontvangen doen we wel weer een andere keer

Ik ga nog vrij trouw elke woensdagavond naar het zwembad. Terwijl de rest van de club in het sportbad wordt opgezweept om maar zo snel mogelijk borstcrawl naar de overkant en onderwater weer terug te zwemmen, doe ik in het kikkerbad mijn eigen baantjes een halfuur lang, bovenwater. Cor was gisteren mee met de camera om na dat halfuur nog wat plaatjes te schieten. Dat was ook nog werken! Drie kwartier lang stukjes onderwaterzwemmen, -zitten en -zweven! En dat met zoveel mogelijk leeggeblazen longen, omdat ik anders als een dobber weer in no time boven kwam drijven Maar het was een leuk experiment. En goed voor de conditie!

Vandaag was de eerste dag van een nieuwe fase: zwangerschapsverlof. Het voelde wel als een gewone vrije dag, maar dat zal vanzelf wennen. Als ik een paar dagen thuis ben en mezelf ga vervelen, haha. Mijn collega’s hebben daar al wat voorzorgsmaatregelen voor genomen. Bij de -voorlopig- laatste gezamenlijke lunch vorige week kreeg ik een hele mand cadeautjes! Wow. Prachtig ingepakt met kaartjes eraan die een hint geven over wat er in het papiertje zit. Bedoeld om het wachten de komende weken wat makkelijker te maken, ik mag steeds als ik me verveel een pakje openmaken. Het meeste is voor mij, een paar voor de baby, en een heel enkel cadeautje is voor Cor. Dat hebben ze leuk geregeld, zonder dat ik dat in de gaten had natuurlijk. Het lijkt wel feest!

Nu ben ik zo onbescheiden geweest om dit weekend, als voorschot op moederdag, alvast één dingetje open te maken. Het was als enige cadeautje in donkerblauw papier verpakt, met een plakker van de universiteitswinkel erop. Op het kaartje stond ‘Welkom bij de club, baby Zweijtzer! (Met een dikke )’ Dus ik had al een sterk vermoeden wat de inhoud was. En ja: t-shirt voor de baby, met het logo van de Universiteit Leiden erop! In snoezig roze, vandaar die knipoog zeker… Toch een heel passend cadeautje, dat niet kon ontbreken Te bedenken dat ik al bijna twintig jaar een band heb met dit bedrijf… ik word oud, haha!

Ik heb vandaag nuttig besteed aan het aanschaffen van nog een aantal praktische zaken die op de uitzet- cq verlanglijst stonden, en de eerste babywas van lakentjes, rompertjes en spuugdoekjes is ook al gedraaid. Mijn to do-lijst op het werk heb ik gisteren nagenoeg kunnen afwerken, nu is het tijd voor thuis.

Een paar dagen geleden kregen we onverwacht bezoek. Dat was erg leuk, we zijn dol op onverwacht bezoek, zeker als het van goed volk is. Meneer en mevrouw Quack waren in de buurt een ommetje aan het maken. Het was heerlijk weer en prima gelegenheid om te kijken of de buurtjes thuis waren. Het tuinhekje stond uitnodigend open (dat is de laatste tijd wel vaker het geval, want het hekje staat op instorten). Mevrouw Streep was in geen velden of wegen te bekennen (die lag waarschijnlijk onder de bank bij te komen van haar nachtelijke avonturen). Maar de vrouw des huizes zat gezellig keuvelend met haar moeder op het terras.

Hallo, alles goed? Ja hoor, prima, met jullie ook? Uitstekend! We maken een ommetje en komen zomaar even gedag zeggen. Als jullie het goed vinden doen we even een rondje door het groen heen en gaan dan weer verder. Misschien nog een stukje zwemmen in de sloot. Kijken of we ergens een hapje kunnen eten. Nou, de groeten hoor! We komen nog wel weer eens langs!

(foto's zijn gemaakt door Justa)

Ik was het vergeten: Renée had tijdens haar laatste vakantie, vorig jaar, een videoboodschap gemaakt om te vertonen tijdens haar crematiedienst. Heel bizar om haar op zo'n groot scherm weer haar vrolijke zelf te zien zijn. Iedereen bedankend voor alle steun de afgelopen tijd. Vertellend dat ze (hoewel wat kort) ontzettend gelukkig is geweest, zeker de laatste jaren met Steven. Haar levensfilosofieën met ons delend. Een lotgenootje citerend. Ze heeft zoveel gezegd, maar haar laatste motto is me het best bijgebleven: wat je geeft, krijg je terug. Geef liefde en je krijgt liefde, geef respect en je krijgt respect terug. Voor haar gold dat in ieder geval, te zien ook aan de enorme hoeveelheid mensen die op dit afscheid aanwezig waren. Renée waardig.

"Nou, dag!" zei ze op het laatst. En toen was ze weg.

Vanochtend zijn we langs geweest bij familie Moses (Mo6) – een verlaat kraambezoek voor de jongste, Elise, die inmiddels alweer een halfjaar oud is, en we mochten ook nog wat babyspullen meenemen. Toen Marjan zwanger was van de eerste, Alicia, heeft George een weblog bijgehouden die ik nu weer stukje bij beetje aan het lezen ben. Leuk en leerzaam Soms herken ik dingen, soms zie ik dat het er bij elke vrouw toch weer heel anders aan toe gaat. Het bezoek was heel gezellig, we hebben een beetje bijgekletst over duiken en fotograferen en kinderen, en een indruk opgedaan van wat ons straks te wachten staat. Hopelijk zal ons meisje als baby net zo vrolijk lachen als Elise, en als peuter net zo lief spelen als Alicia.

Deze foto is gemaakt door papa George!

Een paar dagen geleden was er een bezorgde mail over Renée rondgegaan, waarop zij zelf reageerde met: "Even geruststellen hoor! Ik wil jullie graag mailen hoe het echt zit, want de mail geeft wel heel erg aan alsof ik mijn laatste levensdagen instrompel nu. En dat is absoluut NIET zo, tenminste, zo voel ik het niet." Op 2 mei schreef ze op haar weblog: "Joepie, ook gisteren weer een 'goede' dag gehad!" En op 4 mei is ze dood gegaan.

Ik heb het even laten bezinken. Ze was een van mijn favoriete collega's en in het contact dat we het afgelopen jaar hadden (veel via haar weblog, zo nu dan via de mail, en een enkel bezoekje), is ze me steeds dierbaarder geworden. Door alles wat ze schreef, wist je dat elke dag een cadeautje was, maar tegelijk was het alsof ze, door haar levenskracht, er nog wel heel lang zou zijn. Het was vooral lastig dat haar lijf door de kanker steeds minder meewerkte, maar haar hoofd en handen deden tot het eind toe wat ze wilde. In ieder geval webloggen en mailen en internetten. Daardoor was het even hard schrikken toen ik gisteren het bericht van haar vriend Steven op haar log zag, maar ook wel het besef dat het toch mooi is als je al je vrienden en trouwe lezers kunt laten weten "Joepie, weer een goeie dag gehad" om twee dagen later dan toch maar het leven te laten op een zonnige middag met je geliefde naast je.

Steven had gelijk. Het is goed zo.