Tussen hemel en zee

Vanochtend zijn we langs geweest bij familie Moses (Mo6) – een verlaat kraambezoek voor de jongste, Elise, die inmiddels alweer een halfjaar oud is, en we mochten ook nog wat babyspullen meenemen. Toen Marjan zwanger was van de eerste, Alicia, heeft George een weblog bijgehouden die ik nu weer stukje bij beetje aan het lezen ben. Leuk en leerzaam Soms herken ik dingen, soms zie ik dat het er bij elke vrouw toch weer heel anders aan toe gaat. Het bezoek was heel gezellig, we hebben een beetje bijgekletst over duiken en fotograferen en kinderen, en een indruk opgedaan van wat ons straks te wachten staat. Hopelijk zal ons meisje als baby net zo vrolijk lachen als Elise, en als peuter net zo lief spelen als Alicia.

Deze foto is gemaakt door papa George!

Een paar dagen geleden was er een bezorgde mail over Renée rondgegaan, waarop zij zelf reageerde met: "Even geruststellen hoor! Ik wil jullie graag mailen hoe het echt zit, want de mail geeft wel heel erg aan alsof ik mijn laatste levensdagen instrompel nu. En dat is absoluut NIET zo, tenminste, zo voel ik het niet." Op 2 mei schreef ze op haar weblog: "Joepie, ook gisteren weer een 'goede' dag gehad!" En op 4 mei is ze dood gegaan.

Ik heb het even laten bezinken. Ze was een van mijn favoriete collega's en in het contact dat we het afgelopen jaar hadden (veel via haar weblog, zo nu dan via de mail, en een enkel bezoekje), is ze me steeds dierbaarder geworden. Door alles wat ze schreef, wist je dat elke dag een cadeautje was, maar tegelijk was het alsof ze, door haar levenskracht, er nog wel heel lang zou zijn. Het was vooral lastig dat haar lijf door de kanker steeds minder meewerkte, maar haar hoofd en handen deden tot het eind toe wat ze wilde. In ieder geval webloggen en mailen en internetten. Daardoor was het even hard schrikken toen ik gisteren het bericht van haar vriend Steven op haar log zag, maar ook wel het besef dat het toch mooi is als je al je vrienden en trouwe lezers kunt laten weten "Joepie, weer een goeie dag gehad" om twee dagen later dan toch maar het leven te laten op een zonnige middag met je geliefde naast je.

Steven had gelijk. Het is goed zo.