Tussen hemel en zee

Ik heb nu al anderhalve week zwangerschapsverlof en verveel me nog lang niet. Heerlijk! Het voelt echt nog als vakantie, al moet ik wel zo nu en dan iets nuttigs doen, zoals strijken, katoenen luiers bestellen, de testamenten bekijken of ze nog aangepast moeten worden, en een vertaling (Engels-Nederlands) maken voor Sea Shepherd. En meer zo van die dingen. Van mij mag de baby wel een weekje later komen.

Ze voelt zich volgens mij net zo goed als ik. Ik heb met dit mooie weer een beetje last van dikke handen en voeten, zij heeft elke dag wel een keer of twee de hik. Maar verder gaat het prima. Ze houdt me, heel lief, nog steeds niet uit mijn slaap, maar ik voel haar overdag wel geregeld bewegen. En dan probeer ik te achterhalen of ik een voet, hand of elleboog voel. Billen of rug is nog wel het duidelijkst, de rest leid ik af van de plek waar het uitsteekt

De omgeving blijft nu vragen hoelang het nog duurt tot de uitgerekende datum, en zowel op mijn koor als op de duikclub vinden ze dat mijn buik elke week weer dikker wordt. Nou, om precies te zijn: nog zo’n vijf weken te gaan en in de afgelopen zes weken is er wel drie (!) centimeter buikomvang bij gekomen. Indrukwekkend, niet? Maar het groeit ook in de hoogte, dus in totaal groei ik nog steeds. Volgens de statistieken zou de baby nu ongeveer de uiteindelijke lengte hebben bereikt en alleen nog maar molliger worden. En dan moet ze nog indalen. Ik zal volgende week bij de verloskundige eens vragen hoe het daarmee staat – vorige week was ze nog ‘bibi’, ofwel ‘bewegelijk in de bekkeningang’. Pas als ze ‘vibi’ is, weten we zeker dat ze niet meer gaat draaien, al vermoed ik dat ik me daar al helemaal geen zorgen over hoef te maken. ‘t Is nu al een ideale baby )