Zo eentje is het geworden:
Opel Astra Station. Gewoon van een shop bij ons in het dorp. Niet zo mooi blauw als die we in Nieuw-Vennep hadden gezien, maar wel mooi metallic zwart. D’r worden nog wat dingetjes aan opgeknapt, dus we krijgen hem pas over twee weken. Maar als het goed is, kunnen we hier dan nog jaaaaren mee vooruit 
‘En, wanneer ga je bevallen?’ Dit keer kwam de vraag van de verloskundige, en het was een grapje. Nou ja, meer een andere manier om te vragen hoe het gaat allemaal. Ik word begeleid door Verloskundigenpraktijk Wereldkind, die heb ik uitgekozen vanwege hun naam Zes vrouwen lopen daar rond, en ik heb ze nu allemaal minstens twee keer gezien. Een van hen, een invalster, komt wat minder ervaren over, dus ik heb inmiddels wel zo mijn voorkeuren voor wie ik straks als makker in de strijd wil hebben. Maar er is er niet eentje waar ik niet mee overweg kan, en verder zien we wel wie er komt opdraven. Ze hebben in ieder geval wel allemaal ervaring met badbevallingen.
Het is hier nog steeds allemaal rustig (Cor kon dus gelukkig naar Pearl Jam in Nijmegen), en nee, ik voel nog niks. Maar bij de controle vanochtend bleek wel dat de baby inmiddels vast in het bekken ligt, nagenoeg helemaal is ingedaald dus. Dat verklaart waarschijnlijk ook dat ik nu nog maar een kippeneindje kan lopen zonder dat de spieren in mijn onderrug gaan protesteren. Ik zat eigenlijk te wachten op pijnlijke steken in het bekkengebied, zoals dat vaak beschreven wordt, maar dat heeft kindlief me bespaard. Dit zegt overigens nog niks over de bevallingsdatum, die kan maar zo over anderhalve week zijn ofzo. Ook goed hoor, kan de omgeving lekker in de zenuwen zitten, ik heb alweer een nieuwe lijst klusjes gemaakt en mijn boeken zijn ook nog niet uit. Ik ben trouwens al helemaal gewend aan die dikke buik, haha!
Omdat we in onze bestelauto geen derde persoon mogen meenemen, zelfs niet als die maar zo'n 50 centimeter lang is, is Cor op zoek naar een andere (tweedehands) auto. Die moet natuurlijk aan heel wat eisen voldoen, want de duikspullen moeten ook nog mee. Een vlakke laadvloer is bijvoorbeeld heel belangrijk, voor het in- en uitladen en aantrekken van zware dubbel-12 duikflessen. Verder heeft Cor iets tegen Franse en Japanse merken, ik weet niet wat, maar die vallen dus ook af. Daarbij vinden we het fijn als collega/vriend Gé het onderhoud voor zijn rekening kan nemen, hij heeft er verstand van, daarom telt zijn mening ook nog eens. Mijn mening telt uiteraard ook, maar voor mij is het het belangrijkst dat ik bij de koppeling kan en over de motorkap heen kan kijken.
Nu had Cor inmiddels ergens zijn oog op laten vallen. En zijn we gisteren gedrieën naar Nieuw-Vennep gereden om een proefrit te maken en mijn oordeel te laten meetellen. Die proefrit kon gisteren om onduidelijke reden niet doorgaan, maar ik had de auto goedgekeurd en Cor en Gé spraken af vanmiddag terug te gaan naar het garagebedrijf A4 Auto's voor de proefrit. Toen heeft Gé nog even gegoogled op dat bedrijf. Blijken het grote criminele oplichters te zijn! Zijn wij daar in onze onschuld bijna mee in zee gegaan! Shit hé. 't Is maar goed dat een oplettend iemand een beetje op ons past. Dan nog maar even verder zoeken naar een goeie koop, en vooral blijven googlen…
Nu is de tijd dat allerlei belangstellenden gaan vragen: ‘En? Gebeurt er al wat?’ Ik word er zelf een beetje nerveus van. Da’s niet de bedoeling denk ik. Er gebeurt nog niks. Maar ik heb nog ruim twee weken tot de 42 vol zijn (en ik zou het voor Cor ook leuk vinden als hij donderdag gewoon naar het concert van Pearl Jam kan).
Ook leuk: al die bevallingsverhalen van schoondochters, collega’s en vage kennisen die je ineens ongevraagd te horen krijgt over moeilijk en zwaar en bijna dood. Gaat mij niet overkomen en mensen mogen hun verhalen allemaal bij me kwijt. Als ik het zelf achter de rug heb.
Op het laatste moment besloot ik dat ik gisteren toch met Cor mee ging naar Zeeland. Het zou regenachtig worden en ik kon dus niet lekker aan de waterkant zitten als hij ging duiken, maar het was weer even anders dan thuis zijn en mijn inmiddels bijna dagelijkse wandelingetje naar de supermarkt. Cor doet weer mee met de Nederlandse kampioenschappen onderwaterfotografie en dit was de tweede dag waarop hij zijn platen kon schieten binnen de vier verplichte categorieën. Ik heb meegeholpen zijn duikspullen aantrekken, praatjes gemaakt met andere duikers (waarvan er dus één een schoondochter had die tijdens haar bevalling bijna dood ging, omdat de verloskundige met de placenta de baarmoeder mee naar buiten trok…), tijdens het wachten in de auto gelezen en geslapen en aan het eind van de dag geholpen met de selectie van de foto’s. Ik denk dat Cor wel weer een prijs gaat winnen, maar dat weten we pas in september geloof ik.
Vandaag heb ik een beetje uitgeslapen, een boek uitgelezen, wat rondgeklikt op internet, weer geslapen en een wandelingetje gemaakt naar de supermarkt voor vijf dingen (waaronder melk en chocola – dat gaat zo hard de laatste tijd!). En toen dacht ik: volgens mij zit ik te wachten tot er wat gebeurt. Nu al? Brrr, en ik had me nog zo voorgenomen… Morgen maar weer eens wat actiefs gaan doen.
Gisteravond heb ik weer een sportief avondje in het zwembad gehad. Cor was mee, hij zou onderwaterfoto’s maken van mij en de vriendin van een Calypso-genootje die ook zwanger is en één dag later uitgerekend dan ik. Maar zij was er niet. Misschien al bezig met bevallen?? Cor heeft zich in ieder geval toch weer lekker op mij kunnen uitleven, Aldo was erbij om een derde flitser vast te houden, en ik heb veel op de bodem van het kikkerbad gezeten. Gestaan ook, op mijn kop zelfs, onder een hoop commentaar van een van de dames zwemleden: ‘Cor, zit dat meisje niet zo af te beulen! Ze wordt gek van je!’ Bemoeials zijn het. Maar ik ben na een stuk of tien onderwaterhandstandjes toch maar opgehouden, dacht dat de baby er misschien wel misselijk van zou worden. Ze kreeg er in ieder geval wel de hik van, haha.
Na toch nog even een paar baantjes gewoon heen en weer zwemmen ben ik onder de (gemeenschappelijke) douche gestapt. Even later kwam er een knappe blonde gozert met een goed gebouwd lichaam bij staan. Kwam vanuit het recreatiebad, ik dacht een waterpoloër ofzo. Terwijl ik tegen Cor aan het kletsen was, bekeek ik die meneer vanuit mijn ooghoek en zag dat hij vanonder zijn wenkbrauwen naar mij keek, nou ja, naar mijn buik. Ik dacht dat ik hem wel eens eerder had gezien hier. Een paar minuten later liep hij met een ‘Goedenavond!’ door naar de kleedkamers.
‘Joh,’ zei Cor, ‘dat was Menno Bentveld!’ Krijg nou wat. Ik vond hem er al zo bekend uitzien. Heb ik met Menno onder de douche gestaan! (En nu had Cor de camera natuurlijk niet bij de hand 
) De volgende keer dat ik hem zie, zal ik hem feliciteren met zijn veertigste verjaardag en vragen of hij inderdaad waterpolo speelt…
PS: de andere zwangere, Joyce heet ze, was er vorige week wel, en toen heeft Reinoud nog een leuke foto kunnen maken. Dat was dus op het nippertje. Die foto en twee foto’s die Cor gisteren heeft gemaakt staan in de gallery.
Hoe lang nog?
Ik ben het nog niet zat hoor! Het is leuk het kind in mijn buik te voelen bewegen, een paar keer per dag, en me er een voorstelling van proberen te maken hoe ze er nou echt uitziet. En ik geniet nog steeds van mijn vrije tijd, de dagen blijven voorbij vliegen. Alleen mijn opgezette voeten en ‘herniahanden’ gaan niet meer weg, maar verder is de lieve last me nog steeds niet te zwaar. Toch kan het niet zo lang meer duren voordat ze geboren wordt. Een week of twee?
We hebben gisteren nog maar even wat buikfoto’s gemaakt voordat het te laat is, waaronder eentje die op het geboortekaartje moet komen. Die laatste krijgen jullie nog niet te zien, maar een paar andere zijn op de fotogallery te bekijken.
Mijn vader was altijd wel graag aan het klussen. Zagen, timmeren, schilderen, tegelen, hij deed het allemaal zelf. Wij hebben er veel plezier van gehad, zo heeft de helft van het kinderbed waar ik op sliep nog een hele tijd gediend als salontafel in de studentenkamers waar ik heb gewoond.
Op een gegeven moment, begin december zo'n dertig jaar geleden, troffen mijn zusje en ik hem in de gang met een ons nog onbekend bouwwerk. Hij deed er wat schichtig over, we hadden het niet mogen zien, het was bedoeld als sinterklaascadeau. Dus wij deden (stel ik me zo voor) op sinterklaasavond bij het uitpakken van de cadeaus blij verrast: ohhhh, wat leuk! Een poppenhuis! En wat voor een! Groot, met zelfgemaakte houten meubeltjes, en echte verlichting die je met een mini-schakelaar aan de muur aan en uit kon doen. We hebben er heel wat mee gespeeld. Tot we er te groot voor waren en het huis op een zekere dag verhuisde naar een nicht die zelf inmiddels kleine kinderen had.
Een jaar of twee terug vroeg ze of we er nog waarde aan hechtten. Haar kinderen waren ook alweer te groot, het poppenhuis stond in de garage te verpieteren en ze wilde het kwijt. 'Niet wegdoen hoor!' zeiden wij. Om het vervolgens weer te vergeten. Mijn beide zussen hebben geen plaats om het te stallen, wij wel, dus ik zou het een keer komen ophalen, maar ja, druk druk druk… Mijn moeder en mijn tante gingen er ook naar informeren: 'Wil je het nog hebben, haal je het nu een keer op?' Het werd bijna genant en ik durfde ook niet meer te zeggen dat ze het dan maar bij het grof vuil moest zetten als het echt in de weg stond. Het kwam er alsmaar niet van om naar de andere kant van het land te rijden, en het poppenhuis was te groot om in een gewone personenauto te vervoeren, dus iemand anders ging het ook niet voor me doen.
Het was het laatste wat ik nog op mijn lijstje had staan van dingen die ik nog per se wilde of moest doen voordat onze baby geboren wordt. De babykamer is klaar, al het nodige is in huis, mijn vertaal- en schrijfwerk is af. Cor was de hele dag weg en ik had de (bestel-)auto tot mijn beschikking. Het was nu of helemaal niet meer. Dus ik ben gistermiddag naar Lunteren gereden, voor het eerst bij mijn nicht op bezoek – wij zien elkaar sinds we niet meer thuis wonen anders alleen bij familiereünies. Het was heel gezellig, we hebben thee gedronken in de tuin, en lekker bijgekletst over ditjes en datjes. En ik ging met ondergestoft, beschimmeld poppenhuis met spinnen en restant dode blaadjes weer naar huis.
Het was een leuke klus voor vandaag. Mijn huis poetsen. Ik hoefde niet te sjouwen met een zware stofzuiger of op keukentrapjes te klimmen. Alleen met een teiltje en een sopje op mijn knieën om de houten kozijntjes, vloeren en meubeltjes te ontdoen van viezigheid. Ondertussen groeide mijn bewondering voor mijn vader voor het geduld dat hij had om dit priegelwerk voor zijn dochters te meten, tekenen, zagen, timmeren, lijmen en schilderen. En vergezeld van een gevoel van weemoed en gemis stelde ik me alweer voor hoe ik de komende jaren spulletjes zal verzamelen om het huis voor mijn eigen dochter in te richten. Misschien kan iemand de bedrading weer herstellen zodat het licht het ook weer doet. Jammer dat ik dat mijn pa niet meer kan vragen, hij had dat met alle liefde gedaan. Fijn dat het poppenhuis en de tafeltjes en stoeltjes bewaard zijn gebleven.
… wie gaat er mee naar Engeland varen…
Er borrelen de laatste tijd weleens wat van die kinderliedjes in mijn hoofd op, en dan realiseer ik me dat ze vaker wel dan niet uit onzinnige teksten bestaan. Wie verzint zoiets eigenlijk?
De laatste werkdag op de fiets naar huis had ik de tekst van dit liedje ineens weer compleet. Na al die jaren. En net moest ik er weer aan denken. Niet vanwege die zwanen, maar omdat de Fogo Isle naar Engeland verhuist. 't Is klaar, op, uit, afgelopen. De boot is verkocht. Ik heb net het officiële bericht op de website mogen zetten. Het zat er een keer aan te komen, het is een hele klus om dit bedrijf met vrijwilligers gaande te houden. Maar deze kopers hebben wel heel veel haast. Op 1 juli is de laatste noordzeetrip alweer. Cor kan zaterdag nog mee, maar ik kan alleen nog maar vanaf de kade toekijken. Dus dat is wel even wennen…
In 1998 heb ik mijn eerste noordzeeduik gemaakt, met de Fogo. Daarna heb ik er nog 54 gemaakt, allemaal met dit schip. Ik weet niet meer precies wanneer ik ben gevraagd te helpen met de website, zo'n zeven jaar geleden? Daar zitten ook heel wat uurtjes in van vormgeven, teksten aanpassen, herstructureren en mailen met mijn buddy-webmaster. Afgelopen jaar heb ik het dek helpen schilderen en een tiental dagen, tussen de duiken door, patatten en hamburgers gebakken voor de gasten. Het was (bijna) altijd supergezellig en het is een fantastisch schip om vanaf de zee in te duiken. En toen werd ik afgelopen donderdagavond, terwijl Cor en ik gezellig uit eten waren, gebeld door een van die mannen. "Jes, ik ga je avond verpesten."
Mja, zoals Ton zojuist opmerkte: gelukkig hebben we allebei voorlopig even een nieuw 'project'. En zodra voor mij het duiken weer in beeld komt, is er vast wel weer een leuk kleiner bootje beschikbaar waarmee we de zee op kunnen zo nu en dan.
De papa met zijn zwangere buik
Twee mama’s
De babykamer is klaar!
In de gallery staan nog wat foto’s (update 11/6: nóg twee toegevoegd!).
Zevenendertig weken oud en jaren zwanger, ehhhh, andersom dus. Het wordt weer een mooie dag vandaag. Ik hou me lekker rustig met wat computerwerk en vanmiddag een tukje om alle wakkere momenten van vanacht te compenseren (van mijn ene op mijn andere zij draaien gaat niet meer vanzelluf…). Laat die regenbui maar komen!