Tussen hemel en zee

Maandag: de kraamhulp is weg en Cor is weer naar het werk. De eerste dag helemaal alleen met Sterre? Nou, dacht het niet. Dat gaat nog niet lukken in mijn toestand. Mijn moeder kwam als kraammoeder om me te verzorgen en wat huishouden en boodschappen te doen. Fijn!! Ik heb inmiddels nog wat aanbiedingen van familie die ik altijd mag bellen (en Cor is zo thuis als het nodig is). Dat is goed te weten, want even douchen, voeden en verschonen is al een uitputtingsslag. Zeker sinds ik op advies van de weekendkraamhulp ben overgestapt van eens in de ca. 2,5 uur Sterre de borst te geven, dat op verzoek te doen. En aangezien ze nog geen klok kan kijken, heb ik daar een behoorlijke dagtaak aan… Maar ze vaart er wel bij, ze is een stuk gelukkiger dan op dag vier, en ze is in de eerste omschakeldag wel 80 gram gegroeid! Hoera! En we knuffelen wat af met z’n tweetjes. Cor ook hoor, hij heeft zich er speciaal goed voor geschoren

Gistermiddag en -avond hadden we lieve kraamvisite op afspraak, en tussendoor (juist toen ik zelf wilde eten) ook nog lieve kraamvisite onverwacht. Nadat Cor en ik Sterre samen in bad hadden gedaan om half elf ’s avonds – mag niet te kort na het voeden – sloeg de bom in.

We hadden bad en luier tussen de ene en de andere borst in gepland, dus ik had het kind weer in mijn armen toen ik een grote paniekaanval voelde opkomen. Ik heb het nog in mijn opschrijfboekje genoteerd toen ik daartoe nog in staat was. Cor was beneden en ik heb hem geroepen per mobiel. Help!!!!! Ik ben moe, ik ben bang, ik weet het niet meer, misschien is ze ziek, of doe ik het niet goed, stel dat haar waar overkomt, of een van ons? Tijdens de gierende huilbuien (zo ben ik normaal nooit!) voelde ik liefde en angst. Ik wilde Sterre wegdoen en vasthouden, die grote ogen, ademt ze nog? Waarom huilt ze, waarom huilt ze niet? Sjeesus, het was toch gewoon een paracetamol en geen enge party drug die ik net heb ingenomen??? Cor heeft me vastgehouden, gerustgesteld en complimenten gegeven, en toen Sterre eenmaal tevreden in haar bedje lag te slapen, durfde ik mijn ogen niet dicht te doen uit angst de controle te verliezen.

Maar gelukkig gingen ze heel snel vanzelf dicht. Ik heb drie uur achtereen geslappen, onze baby wakkergemaakt om te drinken, en we zijn weer verder gaan slapen tot ik Sterre om zeven uur weer kon wekken voor het ontbijt. Zij helemaal gelukkig, ik uitgerust, opgelucht, met lage buikpijn.

Het was dus wel een soort party drug. Dat heet hormonen, en die waren lekker een feestje aan het vieren in mijn lijf gisteravond. Maar zij werden wakker met een kater, en ik niet, lekker puh. Dus Cor kon na een uurtje of drie rekken toch gewoon naar zijn werk. En ik ga veel uitrusten de komende dagen. Vandaag neem ik de telefoon niet op, behalve de staande afspraken zet ik het kraambezoek even op stop tot na volgende week, en we stellen nog zo wat regeltjes in. De fysieke wonden helen goed, maar de rest van het lijf heeft nog even wat meer tijd nodig dan ik me van tevoren had kunnen bedenken. Dat moet natuurlijk niet ten koste gaan van de relatie met man en kind….

Mama, ik wil nog slapen….

Filmpje kijken?

Tot over een paar dagen!! XxX

Alles gaat goed hier, Sterre krijgt (bijna) alle aandacht die ze vraagt, tussendoor ontvangen we visite of probeer ik te slapen. Het aantal slaapuren per nacht wordt steeds normaler, joepie! Na de eerste doorwaakte nacht gingen we van drie uur, naar vier. Toen was het brullen, voor kind én mama. Toen werd het vijf en vanacht zelfs zeven, met uiteraard twee keer eten/drinken tussendoor! Kortom, we zijn uiterst tevreden. Zometeen ga ik voor het eerst even mijn neus buiten de deur steken. Met een beetje geluk en rust, wil Cor vandaag ook nog wel een paar foto’s op de gallery zetten (het geboortekaartje vind je er al, evenals een lekkerbekkiefoto die tante Kim gemaakt heeft!). Voor meer verhalen maar weer even geduld, want druk, druk, druk…

PS: foto’s staan erop!

PS: iedereen superbedankt voor alle lieve reacties, mailtjes, kaartjes, cadeautjes, etc etc etc…..

(Dit bevallingsverhaal is niet gedetailleerd en niet bloederig, omdat ik niet alles heb opgeschreven. Dus lees gerust verder!)

Zaterdag zijn Cor en ik nog eventjes de stad in geweest. Daar was ik een bekende tegengekomen die opmerkte: ‘Is dat kind er nou nog niet uit?!’ Dat heeft ze zich aangetrokken denk ik. Want zondagochtend om een uur of zes begon het feest. Met een vaag zeurderig gevoel in de onderbuik, wat wel wat weg had van menstruatiepijn (daar heb ik gelukkig normaal nagenoeg geen last van, maar ik herkende het wel).

Cor had nog een onderwaterfotografieklus in De Beldert, en om twaalf uur besloot ik dat hij wel even weg kon voor een duikje. Zo hard zou het allemaal niet gaan, misschien was het zelfs loos alarm.

Toen hij belde dat hij weer uit het water was en zo richting huis zou komen, was ik toch alweer een stadium verder en toen hij om vijf uur thuis kwam, lag ik in bed de weeën te klokken die om de zeven minuten kwamen.

(meer…)

Vanacht om half drie is ons babietje op de wereld gekomen en ze heet Sterre. Zeven pond, heel gezond, rustig, en nieuwsgierig naar alles om haar heen. Cor en ik zijn erg trots op haar!

Vorig jaar juli zijn Cor en ik naar Aland afgereisd om een weekje te wrakduiken aldaar en een artikel te maken voor het blad Duiken. Dat artikel is in het juninummer gepubliceerd, en aangezien we inmiddels een maand verder zijn, mogen we het nu ook op onze eigen websites zetten. Dat is inmiddels gebeurd, zie jesca.duiken.net. Het artikel zoals het in Duiken heeft gestaan, is ook op de gallery te bewonderen. We zijn trots op het resultaat! Meer (onderwater)foto's komen online als Cor tijd heeft.

Er is nog een artikel van ons over wrakduiken onderweg, over de Noordzee dit keer. Dat wordt in het septembernummer geplaatst. Dat vergde wat meer speur- en denkwerk, maar het resultaat is er dan ook naar. In september in de winkel, in oktober online, hou het in de gaten!