Tussen hemel en zee

Het onthaasten went. Vanochtend had ik bezoek, daarna heb ik een vriendin gebeld die twee weken geleden een (tweede) dochtertje heeft gekregen. O ja, en ik heb een speelgoedkist in elkaar geplugd. Verder alleen bezig geweest met Sterre voeden en verschonen en met haar op de arm rondlopen toen ze niet neergelegd wilde worden. En ik heb gewoon een lekkere dag gehad. Al die andere dingen zijn even niet meer belangrijk.

Maar. Dinsdagochtend gaat Sterre voor het eerst wennen op het kinderdagverblijf. En ik wennen aan het idee dat we haar zo nu en dan even weg doen. Het begin van het einde van het onthaasten. Daarna volgt nog zo’n ‘wenafspraak’ en dan gaan we toch nog even lekker een weekje op vakantie. Zuid-Limburg wordt ‘t. En wat dáárna komt… dat zien we dan wel weer.

Als ik niet nog twee weken vakantie zou hebben opgenomen, had ik over twee weken alweer aan het werk gegaan. Nu heb ik daar op zich wel weer zin in, maar ik vind het toch ook snel. Te bedenken dat ik nu dus al bijna vijftien weken verlof heb gehad, waar blijft de tijd!? Het eerstkomende halfjaar zal ik maar 2,5 dag per week werken om zoveel mogelijk tijd voor Sterre te hebben, dat verlaagt de drempel gelukkig (hoera voor betaald ouderschapsverlof!). Fulltime moeder zijn is niets voor mij, dat had u waarschijnlijk al begrepen, maar ik realiseer me dat Sterre in een heel rap tempo dingen aan het leren is en het is zo leuk om die ontwikkelingen te zien! (meer…)

Nieuw blogprogramma, nieuwe (geleende) layout, nieuwe (niet zelf verzonnen) naam. Ik moet er nog een hoop aan knutselen en als ik er een keer zin in en tijd voor heb, ga ik ook weer een originele layout maken, maar voorlopig ben ik hier heel blij mee!

En… hebben jullie de nieuwe Duiken al gezien? Abonnees hebben hem al op de mat gehad, vanaf vandaag of morgen (in ieder geval in september) ligt het blad ook in de winkel. Er staan wel drie (!) artikelen in die met de onderwaterfoto’s van Cor zijn geïllustreerd, en zelfs op de achterkant staat Een Echte Cor Kuyvenhoven. Een van die artikelen is door mij geschreven, pas onlangs, nou ja, 2,5 maand geleden afgerond. Over onderzeeërs in de Noordzee. Het schrijfwerk kwam wat moeizaam op gang, maar het is een leuk project geworden en ook een heel aardig verhaal al zeg ik het zelf. Dus: kopen!

Hebben jullie de nieuwe link links boven al gezien? Ik maak heel veel filmpjes van Sterre en sommige zet ik op YouTube. Ik zal niet overal kond van doen, dus klik zo nu en dan maar eens als je nieuwsgierig bent of er weer wat op staat. (Nu bijvoorbeeld )

Toen ik wegreed van huis, kreeg ik een brok in mijn keel en een traan in mijn oog. Miste ik mijn meisje nu al? Voelde ik me bezwaard dat ik blij was weg te kunnen rijden? Of was het de gebruikelijke reactie op het ontladen van spanning? Een beetje van alledrie denk ik. Sterre heeft gisteren een slechte start van de nacht gehad en dankzij Cor is het goed gekomen, maar ik was behoorlijk moe. Maar ik had een dagje vrij en daar verheugde ik me enorm op! (meer…)

Er gebeurt zoveel in Sterreland dat ik nauwelijks tijd heb om te loggen. Behalve alles wat we met Sterre zelf beleven, moeten Cor en ik natuurlijk zelf ook eten, poepen en plassen en slapen, maar daarnaast houd ik dagelijks voor Sterre een dagboekje bij en heb ik sinds een aantal dagen een vast kolfmoment (woensdag is mijn eerste dagje vrij! Dan laat ik dochterlief bij paps achter). Dat kost ook allemaal tijd. Maar wat hebben we dan allemaal beleefd? Allemaal nieuwe en spannende dingen.

Vorige week hebben we een gezinsuitstapje naar het strand van Katwijk gehad. Kind in de draagzak, goed ingepakt tegen de zon, en lekker een (klein) stukje wandelen langs de vloedlijn. Wat zijn er dan opeens een hoop meer dreumesen en kleuters in schattige zwembroekjes dan vroeger! Of lijkt dat nu maar zo? Ik zie Sterre daar al tussen met haar schepje en emmertje. Ze heeft van onze vrienden wel vier zwembroekjes gehad in verschillende kleuren, en een snorkelsetje voor als ze wat groter is, dus zwemmen zal ze!

Maandag zijn we met auto en kinderwagen met z’n tweetjes naar Leiden gegaan. Ik moest er echt uit, het thuis zitten gaat al vervelen. Van shoppen komt natuurlijk niks, maar we zijn wel gezellig in een cafe geweest (een appelsap voor mama en melk voor Sterre) en nog even op de universiteit om een babbeltje te maken met een paar van mijn collega’s.

Van woensdag op donderdag zijn we, ook zonder Cor, uit logeren gegaan bij mijn moeder. Ik had daarvoor een hele planning en een uitgebreide checklist in mijn hoofd gemaakt, want wat moet je allemaal meenemen voor 24 uur weg… Het was de verste reis tot nu toe voor Sterre, maar het ging prima, en ik vond het heerlijk om wat verder van huis te zijn. En (o)ma was er helemaal gelukkig mee! Het kwam er niet van om te wandelen, anders had ik niks teveel meegenomen (well done!!). We hadden namelijk ook kraambezoek van twee vriendinnen van ma die de aanwinst heeeeel graag wilden bewonderen.

Sterre vond het allemaal goed. Ze heeft alle complimenten met plezier in ontvangst genomen. Want wat kan ze inmiddels ook al, sinds een week???

Jaaaaa, lachen!!!!

Sterre grijpt al een tijdje naar vanalles, maar echt iets vastpakken en (even) vasthouden, dat doet ze nog maar net. Zo had ze, juist toen ze last had van haar buik, mijn haar te pakken – dat was wel grappig, maar ook een beetje au. Ze doet namelijk geregeld aan fitness en heeft al aardig wat spierkracht opgebouwd. (Het wordt trouwens tijd dat ik ook weer eens ga gymmen. Ze hebben kinderopvang bij de sportschool! Handig..) Mijn kleding en ketting heeft ze ook vaak beet. Nog een favoriet: de franjes aan haar hangmat. Het is wachten op het moment dat ze de bril van Cor van zijn hoofd trekt.

Ik wilde het graag, maar het is niet zo dat met het moeder zijn mijn grootste levenswens in vervulling is gegaan (wat precies mijn grootste levenswens is, zou ik eigenlijk nog niet eens weten te formuleren). Als ik niet zwanger was geworden, had ik dat wel eeuwig zonde gevonden, maar het had me – denk ik – niet diep ongelukkig gemaakt. Met de geboorte van Sterre had ik voor haar ook niet meteen dat overweldigende gevoel van liefde waar je wel eens over leest. Sterker nog: ze was nog maar een uur oud toen we haar al verlieten. Zonder gevoel van onrust heb ik haar achtergelaten. Het was weliswaar maar voor even en ze was in vertrouwde handen, maar toch. Raar toch? En in de dagen daarna vond ik haar wel een lief en schattig baby’tje en ik was ook wel trots op haar, maar dat grote Oergevoel dat Moederliefde heet, zat er niet. Soms wilde ik haar zelfs wegdoen.

Maar vanaf week drie is dat heel langzaam aan het veranderen. Ik begon aan haar te wennen. Was op een gegeven moment blij als ze sliep, maar werd na drie uur wel onrustig. Gaf haar wel uit handen, maar zonder haar een moment uit het oog te verliezen. Dacht iets in haar te herkennen. Ze is nu bijna zes weken oud en het besef dat ze bezit van me heeft genomen krijgt geleidelijk een andere betekenis. Er zijn inmiddels ook momenten dat ik haar kan laten kennismaken met mijn wereld. Ik ben er trots op dat ik vandaag voor het eerst alleen met mijn dochter in de auto erop uit ben geweest, om mijn schoonmoeder te bezoeken. Sterre wordt steeds mooier. Zelfs als ze huilt.