Tussen hemel en zee

Sterre had gisteren haar dag niet zo. Wilde liever bij mama zijn dan in haar bed. Bovendien had ze veel last van darmkrampen, dus dat was veel brullen. Ik heb gisteravond dan ook weinig genoten van de kraamvisite, heb aan het eind van de dag zelfs een traantje mee gelaten. Heb toen de visite de visite maar gelaten en Sterre, met de speen in haar mond (ze had echt net gegeten), bij me in bed genomen. In een mum van tijd lag ze in een diepe slaap… Door alle commotie van de dag en de drukte was ze eigenlijk ook gewoon heel moe! Voor de zekerheid hebben we haar ‘s nachts toch maar een flesje gekolfde melk van een paar dagen eerder gegeven, en gelukkig sliep ze daarna ook redelijk snel weer lekker in.

Vanochtend bij de arts op het consultatiebureau bleek in ieder geval dat er weer niets was om ons zorgen over te maken. Ze groeit gemiddeld goed, of eigenlijk een pietsie daar boven (4,5 kilo alweer! En zo’n 54 cm lang) en de reflexen, spierkracht, gewrichten en organen zijn ook allemaal prima in orde. De dokter maakte zelfs een leuk compliment aan Sterre, iets wat we vanaf dag 1 al wisten, maar wat toch leuk was om van een prof te horen: “Wat kijk jíj helder uit je ogen zeg!” Glunder glunder We hebben een mooi, intelligent kind. En eh… niks ten nadele van de papa, maar ze lijkt op mij hoor! Kijk maar naar de “diashow” die mijn moeder als kraamcadeautje voor me heeft gemaakt: vijf minuten babyfoto’s van mijzelve, van de eerste dag totdat ik bijna twee was (en ik niet meer enig kind was omdat er een zusje werd geboren). Grotendeels uit de doka van mijn vader overigens.

Het fotoalbum van Sterre is aangevuld en herordend! Er worden heel veel meer foto’s gemaakt dan hier in staan, maar we hebben natuurlijk geen tijd om zoveel achter de computer te zitten. Een paar plaatjes van vanochtend staan er wel al in.

Dat we vooral moeten genieten van het moment, heeft de dag van gisteren maar weer eens bewezen.

(Ook bewegend beeld!)

Nee, niet alle baby’s lijken op elkaar. Dat dacht ik vroeger, maar we hebben er vandaag twee vergeleken en ze waren toch echt heel verschillend! Andere neus, andere kin, andere ogen. Andere vorm van het hoofd. Ook de stem was heel anders.

Pieter is zo’n drie weken ouder dan Sterre. Zijn moeder is een collega van mij en we spraken af elkaar te bezoeken. Over de telefoon ervaringen uitwisselen was niet zo praktisch, in verband met kraamvisite, dwarszittende boeren, en andere hindernissen. Dus ik ben vandaag met Sterre in de draagzak, en een schone luier plus twee spuugdoeken in mijn tas, weer met de bus naar Leiden gegaan.

Fijn hoor, te horen hoe een andere kersverse moeder de eerste weken is doorgekomen. Pieter is via de keizersnee op de wereld gekomen en hij had een paar weken serieuze darmkrampen, dus zijn mams had dubbele pech. Maar hij kan inmiddels al echt lachen! En het wordt steeds leuker, cliché, maar het is echt waar, verzekerde zijn mama mij.

We hebben Pieter en Sterre even naast elkaar gelegd buiten mep-afstand (je weet maar nooit met die wapperhandjes). Ze hebben elkaar heel even bekeken, maar het was geen liefde op het eerste gezicht. Ach, ze zijn nog jong…