Tussen hemel en zee

Ik liep naar binnen en het was bijna alsof ik niet weg ben geweest. Een hoop mensen zullen me niet eens gemist hebben – het was tenslotte zomer. Er is veel gebeurd, maar toch ook weer niet. Er zijn (best veel) mensen vertrokken en nieuwe gekomen. En – shocking! – het ‘gezicht’ van de catering is intussen overleden. Er is uiteraard veel werk verzet door de mensen die niet de hele zomer weg waren. Maar mijn bureau stond nog precies zoals het was. De vieze theebeker stond onaangeroerd in de onderste la. Mijn inloggegevens waren veranderd, maar mijn oude wachtwoord rolde automatisch uit en mijn vingers en ik wist alle bestanden nog te vinden. Mijn collega’s zagen er nog hetzelfde uit. Mijn dagindeling wordt wel drastisch beïnvloed door de kolfsessies (drie maal daags), maar verder lijkt het alsof er niks is veranderd. En jee, wat is het weer lekker om aan het werk te gaan! Maar wat is het dan ook weer fijn om weer een dagje thuis te zijn met Sterre. De komende maanden werk ik maar 2,5 dag per week, dat is natuurlijk ook wennen, want dat vliegt voorbij, maar voorlopig is dit helemaal prima!

En Sterre… toen we haar gisterochtend naar het kinderdagverblijf brachten, keek ze vanaf mijn arm haar ogen uit naar alle andere kinderen, moeders en vaders, nieuwe kleuren en vormen. Alsof ze niet kon wachten tot ze er mocht spelen. Volgens de groepsleidster heeft ze op de dag zelfs tegen een moeder liggen schaterlachen! En vandaag thuis slaapt ze, tussen spelen en etendrinken door, als een roosje. Moe van alle nieuwe indrukken denk ik.

Nog even een weekje op vakantie. Na ruim vier maanden thuis te hebben gezeten, wilde ik er wel even op uit en voor Cor was het ook alweer een tijd geleden. We hebben met de gedachte gespeeld naar het buitenland te gaan, maar ach, waar naartoe dan, en Zuid-Limburg lijkt toch ook net buitenland?

Dus werd het Vaals, op een weliswaar decadent, maar prachtig park. We konden er tennisen, fietsen huren, golven, luxe uit eten, squashen, een beautybehandeling krijgen, bowlen… maar dat hebben we allemaal niet gedaan. We hebben genoten van het uitzicht vanuit onze bungalow over het heuvellandschap. We zijn naar Maastricht geweest en naar het Drielandenpunt gewandeld. We zijn door de heuvels gereden over kleine weggetjes. We hebben tv gekeken en een boek gelezen met kaarsjes aan. En natuurlijk veel met Sterre gekletst. En het allerallerleukste: met Sterre naar het zwembad.

(meer…)

We gingen op kraambezoek bij Petra en haar zoon Siebe. In Brussel. Ik besloot met het openbaar vervoer te reizen, A-M zou ons in Antwerpen van het station komen ophalen met de auto. Ik reis wel graag met de trein (omdat ik dat niet dagelijks voor mijn werk hoef te doen) en was benieuwd hoe dat met Sterre zou gaan. Bovendien leek het me makkelijk met voeding onderweg tijdens zo’n lange reis, in de trein heb je tenslotte je handen vrij om het kind de borst te geven zodra ze honger krijgt.

U raadt het al: het liep toch wat anders dan ik dacht, en zo voelt een tripje naar Brussel toch bijna als een hele wereldreis… (meer…)

Je verleert het niet. Ik niet. Het was dan wel een dikke tien maanden geleden, maar met 870 duiken in het logboek mocht het ook wel zo zijn. Dan is het net als fietsen, je springt erin en voelt je weer als een vis in het water. We gingen gewoon vissen kijken, A-M en ik (heeeel veel jonge baars, een heeeele grote snoek, en een jong snoekje zagen we), in een ordinaire zoetwaterplas, maar het was wel extra lekker! Het water had de goede temperatuur, koel, we doken niet dieper dan acht meter, en het zicht was heel aardig. Een prima begin van deel twee van mijn duikende leven. Toen we na drie kwartier weer op de kant stonden, kwam Cor met een slapende Sterre in zijn armen naar ons toe gelopen. Wisseling van de wacht

PS: Sterres fotoboek is weer bijgewerkt, met wat plaatjes in maand 2, en maand 3.

Zojuist heb ik Sterre voor het eerst in het kinderdagverblijf achtergelaten.

Ik heb geen moeite om haar aan een ander over te dragen. Maar als dat iemand is waar we (nog) geen persoonlijke band mee hebben, die haar aandacht moeten verdelen over andere drukke, dreinende en/of lieve kindjes, dan is dat toch wel anders. Dan moet ik weer wat tranen laten gaan. Het is niet voor niks een wen-ochtend. Ik ben blij dat ik straks een afspraak heb om te gaan sporten. En als ik terug ben mag ik haar weer gaan halen.

(meer…)

Sterre, twee maanden oud vandaag, ontdekt bij toeval…

… een handje!