… met Sterre in het grote bad van (o)ma rondspetteren.
… kijken hoe zij haar eerste pianoles van (o)ma vol belangstelling ontvangt.
… haar steeds weerkerende lach-van-oor-tot-oor die bij mij en (o)ma precies dezelfde reactie oproept.
… realiseren hoe groot ze wordt en hoe klein ze toch nog is als ze in het campingbedje ligt te slapen.
… een ontspannende rug- en voetmassage krijgen van ma voordat ik vervolgens zelf lekker vroeg mijn logeerbedje in rol.
Toen ik vorige week zondag wakker werd, te vroeg (omdat Sterre eerder riep dan de wekker), dacht ik: ‘Pfff, ik wil niet.’ Ik had iets afgesproken en zag er tegenop. We gingen duiken, ik had het zelf voorgesteld, maar ineens vond ik het allemaal teveel gedoe.
Toch maar doorgezet. Het doel was de Zeelandbrug. Ook al zoiets: de Zeelandbrug op zondagochtend is tegenwoordig eigenlijk geen doen meer, zo druk. Alleen als het ijs- en ijskoud is vind je nog een parkeerplekje vooraan. Maar vooruit: ik had echt behoefte aan weer een duikje in de Oosterschelde, maar ik wilde om praktische redenen de waterkant dicht bij de auto, en dan is er maar beperkt keus. Vanwege doodtij hadden we een lange kentering en Johanna was bereid twee duiken te maken op diezelfde kentering. Hoera voor Johanna! En we hadden nog meer geluk: de duikers stonden tot bovenaan de brug geparkeerd, maar we vonden toch nog een plekje aan de dijk.
Ik mocht eerst. Het zicht was fantastisch – zo’n zeven meter! Omdat Johanna bij een vorige duik de wijde mantel (ook wel Chlamys opercularis geheten) op 17 meter diepte had gevonden, gingen we naar 17 meter. Ik had dit beest nog nooit in het echt gezien, vandaar. Onderweg kwamen we een galathea tegen, een koppel flinke kabeljauws, blauwtipjes, en nog meer fraais. Toen we op 16,5 meter diepte waren, vond ik er eentje: een heel fijn rond tweekleppig schelpje met een heleboel ‘oogjes’. Leuk!!! Om iets te vinden wat nog niet op mijn lijst staat, maakt een duik altijd al helemaal geslaagd. De tweede was op conto van Johanna – op 6,5 meter. Ze zitten dus toch iets wijder verspreid dan gedacht.
Na zo’n vijftig minuten vond ik het tijd om Cor af te lossen. Niet dat ik er al genoeg van had, maar ja, de stroming zal ook weer een keer gaan inzetten, dacht ik. Dus het water uit, ik mijn spullen uit, Cor zijn spullen aan, en het water in. Sterre was inmiddels moe van al het geklets aan de dijk, en slapend op de achterbank van de auto gelegd.
Ik ben toch blij dat ik niet heb toegegeven aan mijn aanval van luiheid, anders had ik al dat moois gemist. Al ben je voor dat krappe uurtje onderwater (en een hoop gezelligheid, en frisse buitenlucht, en een lekkere lunch in Zierikzee) wel een hele dag weg. En omdat ook Cor de wijde mantel zag, hebben we er gelukkig ook nog een foto van.
Op de vierde en laatste les van de cursus babymassage die ik Cor voor zijn verjaardag in mei cadeau had gedaan, mocht ik mee. Ik mocht zelfs in zijn plaats Sterre masseren. Mmmmm. Hier gaan we thuis echt tijd voor inruimen!
De foto’s van onze vakantie in Vaals staan in Sterres album!
We gingen even een ommetje maken door de polder. Ergens besloten we linksaf te slaan in plaats van rechtsaf, en toen werd het een wandeling van drie en een half uur.
Kijk die wangen, kijk dat jurkje, kijk die laarsjes!
Wat een lekker ding he? 
Cor belde me op mijn werk. Hij kwam net met Sterre van het consultatiebureau vandaan. Ze had de tweede reeks vaccinaties gehad (“Dat was wel zielig hoor!”) en gelijk een algehele check. Al bijna zes kilo en zestig centimeter… Verder ook alles goed, ze lacht en reageert goed. Maar, zo had de arts gezegd, er was wat hartruis te horen, en we moesten maar een afspraak met de huisarts maken voor een tweede controle. “Oei,” zei ik tegen Cor in de telefoon. “Ja, dat zei ik ook. Dus ik ben maar gelijk doorgegaan om dat te regelen, morgenochtend negen uur kunnen we terecht.” Goed zo, ik houd van daadkrachtig optreden. De arts van het consultatiebureau had verder niet gezegd wat het kon betekenen. Maar aan de andere kant: we hadden nooit iets aan Sterre gemerkt, dus hoe ernstig kon het zijn?
Vanochtend bij de huisarts, ons humpie met ontbloot bovenlijf op de bank, ach gossie. Ze lag lief te lachen naar de dokter die met de stethoscoop luisterde en luisterde en luisterde. “Ik vind het knap,” zei ze. Ja, Sterre ligt er lekker rustig bij, goed he? “Ik hoor niks afwijkends,” verklaarde ze haar opmerking. Ze luisterde nog een keer. Nee hoor. We kregen het verwijsbriefje mee terug met de opmerking dat de arts van het consultatiebureau de volgende keer nog maar eens moest luisteren, en als ze dan weer hartruis constateerde, wilde de huisarts nog wel eens kijken. Pfff, wie had het ook alweer over het consternatiebureau?
Sterre is gewoon sterk en lief en slim en gezond, lekker puh. En ze heeft ons ook al getrakteerd op twee nachten doorslapen.
Maandag opende ik mijn mailbox op werk met een grote grijns. “Ben je gelukkig? Ga eens klagen!” werd me gesuggereerd. Maar in het donker douchen en met een omweg naar huis fietsen mocht ook. Of tandenpoetsen met mijn verkeerde hand. Maakt niet uit, als het maar anders is dan anders. Ik schijn er slimmer van te worden. Omdat nieuwe prikkels de groei en gezondheid van hersencellen bevordert.
De mail was in het kader van mijn werk. Ik heb, voor ik met verlof ging, een cursus (van 1 dag) Creatief Denken mogen doen. De follow up hebben we even uitgesteld tot oktober, tot nu dus. Maar ik zou intussen mijn creatieve geest wel aan het werk zetten door van de gebaande paden af te wijken. Toen ik deze e-mail zag, dacht ik even ‘Shit, ‘k heb er niks mee gedaan!’, maar niets is natuurlijk minder waar. Genoeg nieuwe prikkels gehad de afgelopen tijd, de oude routine is helemaal weg, en ik moet natuurlijk alle creativiteit inzetten om Sterre het naar haar zin te maken danwel mijn eigen ding te kunnen doen.
Maar goed, de komende tijd staat in het teken van routine op te sporen en anders te doen op mijn werk. Ik heb thuis al met links mijn tanden gepoetst, en dat valt inderdaad niet mee voor een rechtshandige. Nu is het de kunst om de oplossingen te vinden die zo voor de hand liggen dat je geneigd bent ze over het hoofd te zien. De dreigende sleur voor te zijn door alle draaiboeken een keer aan de kant te gooien. Verbeterslagen te maken door vrij en met grote omwegen te associëren. Hersens prikkelen! Daar regelmatig aan te denken alleen al vergt enige creativiteit, maar het is een leuke uitdaging. Die mail eindigde overigens met een link naar een website met optische illusies die ik jullie niet wil onthouden. Even klikken. Fijn om zo de maandagmorgen te beginnen
Mijn eerste twee werkweken zitten er alweer op, voor zover je van een werkWEEK kunt praten als je maar een krappe 2,5 dag werkt – wat vliegt die tijd, en wat kun je weinig doen! Maar goed, toch al wel vergaderd en een verslag gemaakt, een rapport van een huisstijlomslag laten voorzien (en een beetje geredigeerd), natuurlijk mails gelezen en beantwoord, bijgepraat met diversen en kennisgemaakt met nieuwe collega’s. Zo klinkt het al als heel wat. Ik moet zeggen dat het nieuwe ritme me nog wel vermoeit. Maar werken is fijn, het thuis zijn is nu nóg plezieriger, en als ik de eerste twee hele werkdagen heb gehad, ben ik toch blij dat het er nog geen vier zijn
