Tussen hemel en zee

Nog effies en dan ben ik weg. Naar een conferentie in Boedapest. Heb ik heel veel zin in, niet eens in de eerste plaats voor de lezingen, maar het is leuk om met vrienden op stap te zijn, nieuwe mensen te ontmoeten, lekker in een luxe hotel met thermaalbad te logeren, en de stad… daar heb ik natuurlijk een extra dagje voor ingeruimd. En wat ook zo lekker is: ik mag straks een paar nachtjes dóórslapen! Want Sterre blijft thuis, bij Cor. Dat is wél even wennen. Maar vooruit, die twee zullen zich samen prima vermaken zonder mij (filmpje!)

… wij hebben een huis met een zwembad!

Ik had er zo mijn zinnen op gezet om met Sterre te gaan babyzwemmen gisteren, maar toen ik haar aan het aankleden was, was ze enorm aan het hoesten. Niet verstandig om te gaan. Jammer. Maar dit was een leuk(er) idee! De verwarming lekker opgestookt, drie emmers water van 38 graden in het badje, voor de vorm ook nog maar wat speeltjes erbij, en spetteren maar weer

Ze hadden het er al weken over, Cor en Reinoud: we moeten een keer foto’s maken van Sterre! Niet dat er nooit foto’s gemaakt worden… Maar Reinoud heeft zo’n mooie ministudio waar je leuke dingen mee kunt doen.

En daar kwam hij, op zaterdagmiddag, met zijn koffers. Mooi op tijd, Sterre had alles gedaan wat ze moest doen, ze was er helemaal klaar voor. Dus de zolder werd ingericht, alle spullen uitgestald en de paparazzi gingen van start. Ik had op het laatste moment nog het briljante idee om Sterre haar sokken uit te trekken. Een uur kregen de fotografen, toen vond mevrouw het wel welletjes. Het heeft fantastisch mooie plaatjes opgeleverd. Een van mijn favorieten plak ik hier onder. Alle andere favorieten kunnen jullie bij Reinoud bekijken. Echt hmmmm!

Zaterdag in Leiden heb ik me alweer bij mijn favoriete ‘platenwinkel’ laten verleiden een luistertip te kopen. Zo kocht ik eerder de luistertips La Llorona van Lhasa en Karmen (with a happy ending) van Goran Bregovic. Dit keer was het This fool can die now van Scout Niblett. Geinig. Ik kende haar nog niet, ‘t is een beetje PJ Harvey-achtig. De verkoper meldde dat ik vooral ook de nieuwste cd van PJ eens moest beluisteren. Heel anders! Dus dat doe ik dan maar niet, denk ik

We hebben zaterdag nog meer beleefd, en zondag ook! Maar daarover later.

Zweedse televisiemakers maakten donderdag in het nieuwe programma Vrakletarna (Wrakjagers) bekend dat op de bodem van de Oostzee het vrijwel intacte wak is ontdekt van wat waarschijnlijk een zeventiende-eeuws Nederlands schip is. Het is dan wel al bijna oud nieuws, maar ik las net pas de krant van vrijdag waar een mooi artikel met foto’s op de voorpagina staat! (NRC 16-11-07) Als fervent wrakduiker spreekt die vonds me natuurlijk aan, des te leuker is het ook de naam van onderwaterarcheoloog Thijs Maarleveld hier te zien – voormalig clubgenoot en collega. Maar nog leuker: we zijn er geweest! Nou ja, niet precies daar, en zeker niet zo diep (125 meter diep is wel érrug koud enzo), maar wel op de wrakken in de Oostzee voor Zweden. Dat was toch wel een heel bijzondere reis. Heeft iedereen het artikel al gelezen dat Cor en ik over Ã…land hebben gemaakt? Ik ben heel benieuwd of Ville Lundqvist nog nieuwe wrakken voor ‘zijn’ kust heeft gevonden en zou bijna mijn trimixbrevet gaan halen alleen al om daar nog eens op de diepere wrakken te kunnen duiken. Als ik durf tenminste

Terwijl Cor en Sterre last hebben van kriebelhoestjes en snotneuzen, en ik angstvallig mijn best doe daarvan verschoond te blijven (zal het me lukken de traditie van ‘nooit ziek’ voort te zetten?), denk ik na over verliezen en winnen. Opgeven en terug krijgen. Offers en cadeautjes.

Ik was ervan overtuigd dat ik kon blijven doen wat ik deed, alleen misschien een beetje minder, en dat Sterre daar dan gewoon in zou passen. Maar zo eenvoudig werkt dat natuurlijk niet. Sterre is zo makkelijk, die past best in een hoop dingen. Maar het is de tijd die niet past, omdat die nu eenmaal niet oneindig rekbaar is. Drie avonden in de week weg gaat niet, zeker omdat Cor ook wel eens een avond weg wil en samen sporten bijvoorbeeld al niet meer in het pakket zit. Eerste offer: mijn zangkoor. Het was wikken en wegen, maar mijn duikvereniging (ben al 11 jaar lid) wil ik niet opzeggen en de sportschool geeft me momenteel meer voldoening dan het zingen. Daarvoor in de plaats krijg ik straks natuurlijk als cadeautje weer een avond vrij

Intussen probeer ik toch iets te doen aan de rekbaarheid van tijd. Een halfjaar borstvoeding geven, minstens, dat wilde ik. Omdat het leuk is (vind ik tenminste) en gezond en goed en praktisch en ook nog eens goedkoop. Maar ik ga binnenkort een paar dagen weg zonder man en kind, en moest toch weten of Sterre het ook goed doet op kunstvoeding. Hoe ik dat dan weer moest aanpakken, daar heb ik ook een tijdje over nagedacht. Afgelopen weekend de knoop doorgehakt – van de zes a zeven borstvoedingen op een dag geef ik er eentje op. De winst: een stukje vrijheid terug in de middag. Het is nog even wennen, want toen Sterre gistermiddag begon te brullen, was de borst toch sneller dan het opwarmen van een flesje, en ik koos de weg van de minste weerstand… Maar vanmiddag op mijn werk kon het kolfapparaat in de tas blijven en had ik ineens tijd over! Ergens vind ik het wat spijtig, maar de herwonnen vrijheid is ook een cadeautje! Eind deze maand schaf ik de ochtendsessie ook af. Wat rest, blijf ik alsnog zo lang mogelijk volhouden. Sterre moet hoe dan ook over anderhalve maand aan de hapjes om haar melkdieet aan te vullen. Dat wordt ook feest

Intussen neemt ze vast een lekker hapje boek…

Sterre spettert. Sinds afgelopen woensdag. En niet zo’n beetje ook! Ik had haar zittend in haar bad, en een speeltje erbij. Ze probeerde dat te pakken en dacht: ‘Heeee…. lache man! Er gebeurt ineens vanalles!’ Ze werd steeds wilder. Vrijdagochtend in het zwembad had ze dezelfde ervaring, zelfs zonder speeltje was het leuk. Ons kind kon er geen genoeg van krijgen en spetterde tijdens het babyzwemmen in opperste concentratie alle baby’s onder. En zichzelf niet minder natuurlijk. En vanavond mij, Cor, de camera, de hele badkamer! Nee, Sterre heeft geen watervrees…

Gehaast fietste ik van werk naar huis toen ik, verrast door al dit vrolijks, toch maar even in de handremmen kneep om een plaatje te schieten. Hier krijg je in deze herfstige herfst toch even een warm hart van?