Tussen hemel en zee

De zelf gepureerde peer ging er bij Sterre gelukkig een stuk beter in dan de sperziebonen van een zekere babyvoedingsproducent. Sterker nog: ze pakte vanmiddag na een paar hapjes zelf de lepel vast om hem in haar mond te steken. Doordat ze nog niet anders weet dan dat je, om eten naar binnen te krijgen, je tong eerst naar buiten moet steken om de melk naar binnen te kunnen ‘masseren’, komt een groot deel van de perenpap ook weer naar buiten, maar zo lang ze haar mond dan weer open doet om de volgende lepel af te likken, ben ik meer dan tevreden. Trots zelfs.

Ons lachebekkie heeft een paar mopperdagen gehad. Lachen deed ze nauwelijks meer en zelf spelen vond ze steeds maar eventjes leuk. Het liefst wilde ze rondgedragen worden. De typische symptomen van een groeisprongetje waarvan ze van slag was. Althans, zo heb ik het geinterpreteerd. Inmiddels lacht ze weer volop (en ook steeds vaker met geluid) en ze kan ook veel meer dingen dan daarvoor. Zo gaat ze nu proberen te staan als ik haar gehurkt op schoot heb, pakt ze dingen over van de ene in de andere hand en weer terug en kijkt ze afwisselend naar haar beide handen als ze daar twee speeltjes in heeft. Ze heeft ook door dat ze zelf lawaai kan maken door met het speenkoord tegen de spijlen van de box te slaan, of met een rammelding te schudden. Van buik naar rug draaien gaat probleemloos en snel, andersom zal wel niet zo lang meer duren gezien de capriolen die ze uithaalt.

En eindelijk! gaat ze steeds vaker doorslapen. Sinds anderhalve week. Iemand moet er dan ‘s nachts nog wel een keer uit om haar de speen te geven voordat ze al te wakker is, maar het mooie is: daarvoor mag ik Cor erop uit sturen Dus nu Sterre op een haar na een halfjaar oud is, kan ik ook weer een beetje gaan bijtanken. En dat is maar goed ook, want ik duik inmiddels onder mijn oude gewicht en heb mijn garderobe moeten aanvullen met broeken maatje 34! Straks moet ik nog op een dieet van pannenkoeken met spek en ijs met slagroom toe, haha.

Het zijn natuurlijk ook bijzondere momenten als je midden in de nacht, als de halve wereld slaapt, een grote glimlach van je dochter krijgt omdat ze haar buik weer vol heeft. Maar hoe lief dat kleintje ook is, het is toch fijn dat ze steeds een beetje groter wordt. Intussen met zeven kilo twee keer haar geboortegewicht, en met 64 cm bijna vijftien centimeter langer dan toen ze net op de wereld was. Zo hee!

Sperziebonen uit een potje zijn écht vies!!

(Volgende keer maar weer banaan?)

maakte ik deze foto:

En Cor deze… (meer…)

Volgens mij heb ik nog nooit zo’n mooi wit landschap gezien als deze twee dagen. Het was niet zomaar sneeuw (al heb ik het toch echt zien sneeuwen gisteren, van die hele kleine vlokjes), maar rijp, waardoor alle takken en blaadjes rondom wit aangevroren waren en een bizarre sfeer creëerden. Toen ik vanmiddag in een inmiddels – door het invallen van de schemer – blauw geworden polderlandschap naar huis liep, bedacht ik me dat het er misschien ook wel zo uit zal zien als over een paar honderd jaar de zon de aarde niet meer opwarmt en de nieuwe ijstijd aanbreekt. Alleen is het dan niet meer mooi natuurlijk. (meer…)

10 dagen op zee. Prachtig weer vandaag. De zee is stil, diepblauw, bijna geen wind, zachte golven, en een aangenaam stralend zonnetje. De mensen van animal planet filmen mijn karatekunstjes op het bridge deck. Prachtig, met dat glinsterende water en de albatrossen. Ik voel de energie van de oceaan door mijn lichaam stromen.

We gaan proberen de letters Steve Irwin aan de boeg te herschilderen, want het geel is wat afgeblakerd (de naamsverandering moest raprap gebeuren net voor we vertrokken). We staan op het punt om met klimmateriaal over de boeg te klimmen en ons te laten zakken over dat onbeschrijfbaar mooie blauwe water, en plots horen we vlakbij de blows van walvissen. Ik kan ze identificeren als een koppel sei walvissen. Ze zwemmen rond het schip.

Alsof dat allemaal nog niet mooi genoeg was… In de namiddag varen we naar een grote ijsberg…

Dit schrijft Stijn Bruers op zijn weblog, terwijl hij als Seashepherd met de Steve Irwin (voorheen Robert Hunter) naar Antartica vaart – om de illegale Japanse walvisvaart te verhinderen. Ik volg zijn ervaringen op de voet. Er zal tijdenlang niks gebeuren, en misschien gebeurt er wel helemaal niks omdat ze door hun brandstof heen raken voordat ze de vloot vinden. Maar hopelijk gaat het lukken en tot een geslaagde confrontatie leiden, met bijvoorbeeld biologisch afbreekbare verfbommen die het dek ongeschikt zullen maken om walvisvlees te snijden.

Gaaf hoor, dat de Seashepherds weer op pad zijn. Lees maar mee! (En doe een donatie, meld je aan als vrijwilliger voor vertaalwerk, zegt het voort!)

Vijf en een halve maand is ze alweer. Tijd om te gaan experimenteren met bijvoeding. Ik heb afgelopen maand wel eens een in de gepureerde broccoli of worteltjes gedoopte vinger in Sterres mond gestoken, maar ze keek er alleen maar ontzéttend vies bij. En duwde de pap met haar tong zo weer naar buiten. Ik heb het restant van mijn noeste arbeid maar verdeeld in een portie voor de diepvries (voor Sterre) en een portie voor een lekkere groentesoep (voor ons). Want het was wel vers en niet uit een potje uit de supermarkt.

Vandaag deden we een nieuwe poging. Banaan. Sinds woensdag is ze enorm bezig met gekke bekkies te trekken: ze smakt, ze rimpelt haar neus, ze wiebelt met haar kaak… ik denk dat ze bezig is met de warming up voor het verorberen van een echte maaltijd! Dus vanochtend geprakte banaan met melk en rijstebloem gemengd via de papfles gevoerd – nieuwe smaak met de vertrouwde methode. Sterre aarzelde wat, maar heeft het toen toch opgedronken. Vanmiddag hebben we met de lepel gespeeld. En ik moet zeggen: het resultaat is best aardig! Dat gaan we vaker doen

Natuurlijk heb ik Sterre gemist tijdens mijn weekend Boedapest, maar niet zo erg dat ik een knoop in mijn maag had, of minstens drie keer per dag naar huis moest bellen. Ze was in goede handen, bij papa, en ik vermaakte me ook uitstekend. Daarbij is het wel eens goed om even zonder elkaar te zijn, want dan is het daarna weer extra leuk. Toen ik Sterre dinsdagmiddag van de creche ging halen, toen voelde ik pas goed hoe fijn het was om haar weer in mijn armen te hebben. De rest van de middag heb ik haar niet meer losgelaten.

Er zit nog wel een praktisch aspect aan je kind een paar dagen – goed verzorgd – achter te laten. Er moet namelijk wel gekolfd worden. Ten eerste kun je niet zomaar stoppen met borstvoeding geven en ten tweede was ik dat ook echt niet van plan. (Over de rest van het verhaal heb ik getwijfeld. Het is namelijk wel een privéaangelegenheid. Maar als jullie beloven het niet tegen me te gebruiken, mag je doorlezen. Tenzij je het niet weten wilt natuurlijk.)

(meer…)