Tussen hemel en zee

Wonderlijk toch, hoe dat werkt met zo’n kind. Drie dagen niet eten, hou jij het vol? Ze had overgegeven en vervolgens weigerde ze zo goed als alles wat we haar voorschotelden. Drinken deed ze gelukkig wel, dat stelde me gerust. En ik had al vaak zat op fora gelezen dat kinderen, hoe klein ook, zelf aangeven wat ze nodig hebben.

Toen at ze gelukkig toch weer, haar favoriete stamppot andijvie. En toen weer niet. En toen weer wel, een hele boterham, maar dan weer geen avondeten. Nu snapte ik het even niet meer. Ben je nou beter of niet, Sterre? Macaroni! Dat is lekker!

Weer zo’n dag. We waren met z’n tweetjes en ik had rijst met vis en doperwten gemaakt. Sterre duwde haar bord van zich af en draaide haar hoofd om. Ik schoof haar bord terug. Zij schoof haar bord weg. En nog een keer, en daar ging ze bijna huilen. Hou toch op mens, ik wil niet! had ze kunnen zeggen.

Goed hoor, dan eet ik alleen. Gezellig. En toen zag ik haar kijken. Hee, wat heb jij? Lekker! En daar ging dat handje… Ze at mijn bord bijna leeg. En ik at ondertussen haar maal. Want het was tenslotte precies hetzelfde.

Tot zover, de eerste ‘fase’ van een paar dagen. Nadat ze overigens wel echt ziek (maar toch vrolijk) was geweest.

Ze kan trouwens inmiddels ook al een beetje met een lepel eten, als ze mag knoeien.