Tussen hemel en zee

Sterre en ik slaan tegenwoordig geen week meer over, zwemmen is zo leuk! Sterre spettert er nog steeds fanatiek op los, alle kleurige plastic speeltjes die voorbij drijven zijn even leuk, de oefeningen die we doen onder het zingen van liedjes zijn okay. Ook het onderwater plonzen gaat goed – nu we weer wekelijks oefenen verslikt ze zich niet meer. Ze is er heel serieus mee bezig, heel opvallend voor een kind dat anders zo vrolijk is. Maar als ik vlak voor haar gezicht met veel kabaal bellen blaas in het water, verschijnt er toch een lach op haar gezicht! En zo nu en dan heeft ze ook aandacht voor andere kindjes.

Onlangs is Cor mee geweest, niet zonder camera natuurlijk. Hij gaat zelf ook wel eens met haar zwemmen, maar dan kan er niet gefotografeerd worden (voor je het weet, zwemt ze er vandoor!). Dus nu hebben we weer een mooie verzameling leuke plaatjes erbij!

Ook gezellig met twee mamsen die ik ken van zwangerschapgym, en hun dochters. We praten elke keer weer even bij over hoe het gaat met de kids en wat ze al kunnen en doen, en wisselen tips en trucs uit. Ik heb zo al een heel netwerk van lotgenoten

En omdat we er maar geen genoeg van kunnen krijgen, en Sterre nu lekker kan zitten, heb ik haar eigen zwembadje gisteren ook maar weer even opgezet. Wel handig dat we geen tapijt hebben!

Ze zit! Op schoot, in een kinderstoel, pwah! da’s voor kleine baby’s, nee…. los! Helemaal zelf! Op de grond, met de benen in een hoek van negentig graden, steeds op zoek naar balans, maar Sterre weet ineens zelf haar evenwicht te herstellen. Zolang ze zich maar concentreert op wat er voor haar gebeurt. En ik moet haar wel neerzetten – zelf tot zit komen is nog even teveel gevraagd.

Ik had haar al eens meer op haar billen gezet met een speeltje erbij, en dan hoefde ik vaak maar met een lichte aanraking te helpen voorkomen dat ze om zou vallen. Vanochtend had ik het heldere idee om haar voor de boxlade met speelgoed te zetten. Dat was allemaal heel interessant, en om te kunnen kijken en pakken moest ze een beetje naar voren buigen… de ideale houding om je evenwicht te bewaren. Als je tenminste je spieren voldoende onder controle hebt, want bij een poging een paar weken terug, met rugsteun, kukelde ze zo voorover: boem, met haar voorhoofd op de grond. Gelukkig viel ze maar een klein eindje, dus ze kwam er met de schrik vanaf. En nu zat ze dan, een paar minuten achter elkaar, met een handje op de rand van de lade en een ander handje bij het speelgoed. Totdat ik op het idee kwam om de camera uit de tas te grabbelen die iets te ver weg lag, Sterre werd afgeleid en boem, opzij kukelde.

Ik heb haar wel gefilmd toen we eind van de middag het truukje nog een keer deden. Maar toen was het al erg donker, dus het filmpje is ook donker. En wat je niet zo goed kunt zien, is dat ik dan wel beschermend achter haar zit, maar haar echt niet aanraak. Zelfs toen ze te ver naar achteren helde, lukte het haar zelf om weer terug in balans te komen.

Ik zei het gisteren nog: never a dull moment! (De muzikale omlijsting is Goran Bregovic’s Karmen, ondersteund door Sterres mama.)

Never a dull moment met zo’n kleine. Al die ontwikkelingen zijn zo leuk om te zien! En als je je realiseert dat het niet alleen om een nieuw ditje of datje gaat, maar om een vaardigheid die het fundament is van allerlei andere belangrijke vaardigheden, dan is het nog veel boeiender. Nu kan ik wel iets vertellen over mijn werk, of over het weekendje Zeeland van onlangs (ik heb niet gedoken), maar wie interesseert dat nou? Iedereen wil toch alleen maar weten hoe het met Sterre gaat? Haha, nou ja, misschien ligt het iets genuanceerder, maar dat weiger ik uit gemakzucht te geloven. Hoewel, uit gemakzucht… ik zou heel wat minder hoeven te loggen als dat zo was.

Sinds deze week zegt Sterre ‘dadada’ en ‘tatata’. En daar is ze dan ook druk mee aan het spelen, ook wel eens ‘s avonds laat in haar bed als de slaap haar nog niet te pakken heeft. Nog even en ze zegt mama, denk ik (zou leuk zijn) Deze kaakoefening is gelijk ook handig voor als je moet kauwen. En als je na een hele tijd op een broodkorst gesabbeld te hebben trek krijgt in een glaasje water…

Ja, het thema is nog steeds eten! Het is dan ook een groot avontuur. Maar er lijkt vooruitgang te zijn… Wordt vervolgd (uiteraard).

En dan vind je je dochter zo terug op het kinderdagverblijf:

Gezoend door een jongen. En ze vond het leuk, zei de groepsleidster, ze zat te schateren van het lachen toen die dreumes uit de andere groep haar zo aan het knuffelen was! Potverdorie, begint dat nu al? Wat moet dat worden…

Wat de schade was, had de juf pas later in de gaten en ze verontschuldigde zich voor haar onoplettendheid. Nu ja, die vlekken verdwijnen wel weer. En het is goed te weten dat ons kind zo geliefd is op de creche, maar ik had niet verwacht dat Sterre nu al last zou krijgen van de tandjes… van een ander!

Het werd tijd dat Sterre iets ging terugdoen voor de maatschappij. Ze is nu 6,5 maand, oud genoeg om haar bijdrage te leveren aan de wetenschap. Ze was al uitverkoren toen ze nog niet geboren was. Een klein jaar geleden wees een hoogleraar op mijn dikke buik en voorspelde: “Kijk, een nieuw proefpersoon!”

Vanmiddag togen wij naar het Babylab van de Universiteit Leiden voor onze afspraak. Het onderzoek waaraan Sterre ging meedoen vond plaats in een kleine, verduisterde ruimte. Ik mocht er gelukkig wel bij blijven.

(meer…)

De peer bliefde ze niet, maar de koek ging er vandaag in als… koek! (Nou ja, de helft dan. Van een halve.)

Met de rest gaat het ook wel goed komen.

En dan nog even dit plaatje, gewoon omdat we zo genieten van dat lekkere bekkie:

Sterre heeft een echte stoel! Het werd tijd, want ze kan al heel lang goed zitten met steun, en inmiddels ook een paar seconden helemaal los. Dat is nog niet goed genoeg voor het fietsstoeltje, maar wel om zo nu en dan mee aan tafel te zitten. Dus ik heb een meegroeistoel van een goed merk gescoord via Marktplaats, en vanochtend hebben we samen ‘ontbeten’!

Het is niet alleen heel gezellig, maar ook praktisch, want nu kan Sterre gaan oefenen met echt vast voedsel, dus niet de prakjes, maar dingen die ze zelf kan pakken, in haar mond stoppen, en oppeuzelen. Ik wist niet dat dat kon, maar al rondsurfend op internet kwam ik – toevallig – informatie tegen over de ‘Rapley methode’.

(meer…)

Ik ken haar bijna twintig jaar, maar had haar al drie jaar niet meer gesproken. Tot vanavond. Toen ik hoorde dat een van haar tweelingzoontjes (twee jaar jong en zwaar gehandicapt) op sterven ligt, kon ik dat telefoontje niet meer uitstellen. Even laten weten dat ik toch wel veel aan haar gedacht heb en op mijn manier meeleef.

Sommige mensen weten hun leed zo moedig te dragen, daar zijn geen woorden voor.

Lang, lang geleden was er een recreatieplas bij ons om de hoek, tien minuten rijden met de auto. Parkeerplaats, grasveld, strandje, betonnen bankjes. Ideaal om op een doordeweekse avond naartoe te gaan voor een duikje tussendoor. Zomaar bellen blazen en visjes kijken. Of de serieuzere oefenduiken: buddybreathen, reddingsopstijgingen, kompaszwemmen. Het aantal duiken dat ik er heb gemaakt, zou ik moeten gokken (ik ben helaas ook een van mijn logboeken kwijtgeraakt door een autoinbraak), maar het zijn er aardig wat. En hele leuke duiken zaten erbij!

Die plas is er nog steeds. Niet meer helemaal om de hoek, aangezien wij zijn verhuisd, maar toch nog best dichtbij. En toch doken we er niet meer. Maart 2003 was de laatste keer voor mij. Tot die tijd was het zicht soms slecht, vaak matig, en een heel enkele keer heel goed. Maar sinds die tijd was het alleen maar slecht. En dan niet zomaar een beetje, maar bar en boos, je kon je meters nog niet eens aflezen. En een rotte lucht! Niet normaal… De schimmel lag op de bodem, allemaal dooie alg. Zonde, zonde.

Maar gisteren waren we er weer. In de Klink. Cor vorige week al, hij had toen zes meter zicht, ik was tevreden met de drie meter die me gegund was. Het was echt een nostalgisch leuk duikje! Een rondje linksom, langs de puinstort, waar zich normaal gesproken hopen vis verschanst – we zagen er alleen een dikke vette snoek, maar hij was prachtig, en al dat ‘gevaarlijke’ beton, baksteen en betonijzer was ook weer ouderwets boeiend. Ik dook met Annet en, ook weer ouderwets leuk want voor het eerst sinds veertien maanden terug, met Cor. Dankzij Jacob en Marion. Die wilden met Sterre wel een wandeling rond de plas maken voordat ze zelf het water in gingen. Superrrr!

Annet et moi in de Klink, met Cor achter de camera

De beurt is aan Jacob en Marion