Iedereen kent de gallery van Cor natuurlijk al, maar ik heb nu ook een eigen fotogallery, en wel op/in dit weblog! Klik maar op de ‘Kiekjes’ pagina bovenin. Leuk zeg! Ik moet nog wel wat puzzelen op de instellingen en de verschillende mogelijkheden uitvogelen, maar het ziet er, dankzij de plugin, gelijk al heel goed uit. Heb ik weer wat nieuws om mee te spelen 
(Met dank aan Natasja voor de tip!)
Inge is nieuwsgierig naar mijn bureaubladplaatje. Dat is een goeie, want ik ben ook best nieuwsgierig naar dat van anderen. Ik heb er drie. Eentje op mijn werk, die is van Sterre. En ik zit daar – op het gedeelde kantoor – met mijn rug naar de deur, dus er kunnen een hoop mensen van meegenieten. Maar die ga ik hier niet laten zien. Ik laat wel het plaatje op de laptop zien, die gebruik ik het meest. Het is een foto die ik op internet heb gevonden lang geleden, het doet me denken aan mijn reizen naar (al dan niet Chinees) Tibet, en ik vind het heerlijk om naar de wolken en de bergtoppen in de verte te staren:
De screenshot verraadt dat ik net een klein beetje opgeruimd heb 
Maar het waren eerlijk waar alleen de snelkoppelingen naar Mozilla en Thunderbird omdat ik toch de icoontjes onderin altijd gebruik.
Het tweede bureaubladplaatje is dat van de pc op zolder. Het duurt altijd heel lang voordat die is opgestart en ik ben ook nog eens te lui om naar zolder te gaan, dus ik heb hem voor de gelegenheid maar even op de laptop gezet. Mussen die rijst eten van mijn hand, voor de Notre Dame in Parijs. Heel mooi ruimtelijk plaatje van een heel mooi moment tijdens een superweekend.
En wat heb jij derop??
Of ik borstvoeding ging geven, vroeg iemand mij een jaar geleden. “Ja, zes maanden,” antwoordde ik. “Joh, dat moet je veel langer doen!” was zijn reactie. Mijn nekharen gingen gelijk overeind staan. “Ik moet niks.”
Eind november keek ik uit naar mijn te herwinnen vrijheid en ben ik begonnen met het afbouwen van de borstvoeding. Met spijt, dat wel, maar ik was het kolven zat. En ik had het toch al bijna zes maanden volgehouden, waarmee ik al tot een minderheid behoorde. En ik zou de vroege en de late voeding toch nog een tijdje zelf blijven geven.
Maar de spijt bleef. En aangezien Sterre haar schema geleidelijk aan opschoof, was ik weer in de gelegenheid om ook op mijn werkdagen een kunstvoeding weer door een live borstvoeding te vervangen. Hoera! Want ik vind dat toch echt veel gezelliger, en mamamelk blijft nummer 1 babyvoeding.
Toen kwam er nog eentje bij op mijn vrije dagen, die ik facultatief kan geven. Komt het uit, dan krijgt ze de borst, ben ik er niet, dan wordt het melk uit de fabriek. Ik blijk op de uithuizige dagen geen last te hebben van overproductie. En inmiddels is de derde afgebouwde voeding ook weer flexibel inzetbaar, waarmee ik Sterre het beste geef wat ik kan bieden en toch vrij ben om eens een extra dag van huis te zijn zonder gedoe. Heerlijk zo! Het nadeel is wel dat ze de nachtvoeding weer nodig heeft. Maar daar mopper ik niet over.
Er is een verschil met twee maanden terug. Door de bijvoeding a la Rapley verkeer ik (online) in een kring van moeders die een jaar of zelfs nog maanden langer fulltime borstvoeding geven. En dat heeft me nog meer aan het denken gezet. Behalve dat ik het nu doe op de manier die ik het prettigst vind, is het ook ter compensatie van het feit dat Sterre nog maar nauwelijks bijvoeding binnen krijgt. Omdat ze er blijkbaar nog niet echt aan toe is: er zijn dagen dat ze repen courgette en avocado wegsabbelt, en nog meer dagen dat ze helemaal niks wil. Ik laat het maar een beetje zo, omdat ik niet het idee heb dat ze tekort komt. Alleen lepel ik zo nu en dan wel wat yoghurt of fruitmoes naar binnen. Ze krijgt verder alles wat ze nodig heeft uit de melk.
Het consultatiebureau heeft de zorg geuit dat ze achterblijft in groei, ze moet toch echt meer gaan eten. Ik kijk naar mijn vrolijke, actieve dochter en denk: “Wij moeten helemaal niks!”
Sterre timmert een lekker concertje weg
Op het menu vandaag: courgette en wortel. Sterre sabbelt erop, bijt er stukjes af, werkt weer naar buiten wat te groot of schil is en slikt de rest door. Totdat ze bij het deel komt dat in haar vuistje zit, daar kan ze niet bij. Dus dat gaat weer op de grond Het gaat echt steeds beter!
Het was one of those days… hele dag werken, vergadering, verslagen maken, mailtjes beantwoorden. Een echte kantoordag. Zo’n niksige grijze hemel zeg maar. Tussendoor greep ik voor de afleiding naar het sinaasappeltje dat ik thuis uit het biopakket had gevist en begon te pellen.
Een zonnestraal piepte door het wolkendek, ik begon te glimlachen. Het was niet zomaar een sinaasappel. Het was een mooie rooie bloedsinaasappel! Wat een leuke verrassing, en wat zoiets al niet met je dag kan doen
Ik hoor net op het nieuws dat het rustig was op de Huishoudbeurs en druk op de wegen richting strand. Heb ik dit weekend even goed gekozen! Ik heb gisteren niet in de file gestaan, iedereen moest boodschappen doen denk ik.
Op de Huishoudbeurs was ik ook niet. Wel op de duikbeurs. Even. Toch altijd weer leuk om allerlei bekenden te ontmoeten en we waren er om half elf al, dus ook daar was het nog niet al te druk. Sterre was het om half twee wel helemaal zat (moe, maar kon niet slapen, nee…. ze lacht niet altijd alleen maar!), dus we zijn op tijd weer vertrokken. Dat was precies de bedoeling, want ik wilde nog een stuk wandelen in de zon!
We hebben wel het belangrijkste moment van de beurs meegemaakt, namelijk de prijsuitreiking van de fotowedstrijd. Cor heeft uiteraard weer meegedaan. Vorig jaar heeft ie nul prijzen gewonnen. Het kan natuurlijk niet altijd raak zijn, en hij was bij nader inzien ook niet zo tevreden over zijn inzendingen, niet in de laatste plaats omdat hij de kwaliteit van de afdrukken slecht vond. Maar een beetje jammer vonden we het wel.
Maar nu! Het gevoel was een stuk beter. En niet onterecht. Want hij won niet 1 prijs! Maar twee! En welverdiend natuurlijk, de concurrentie had hele mooie dingen gemaakt, maar zijn foto’s waren echt goed, en origineel. Vond ik. Ik mag ze hier vast publiceren:
Eerste prijs in de categorie ‘Bewust omgaan met de natuur’
Tweede prijs in de categorie ‘Groothoek’
“Dat is gevaarlijk hoor, wat je doet! Als ie schrikt, kan hij zo op je kinderwagen af rennen!”
Waar bemoei je je mee, dacht ik. “Ja hoor, ik hou het in de gaten!” zei ik. En ging nog even door met plaatjes schieten totdat die mevrouw, die ongetwijfeld gelijk had, uit het zicht was verdwenen. Ik kon de buffel bijna zoenen en Sterre lag een meter of tien verderop in haar bakkie te tukken.
Dankzij Sterre eten we sinds deze week biologische groente en fruit. Beter voor haar, beter voor ons, en beter voor het milieu. En dan schijnt het nog smaakvoller te zijn ook – we gaan het allemaal ontdekken.
Nu hebben we in ons dorp helemaal geen biologische winkel. Maar er is in de regio wel een bedrijf dat pakketjes bezorgt, en eens in de week ook in Hazerswoude. Leuk hoor! Het scheelt sjouwen en ik hoef veel minder na te denken over wat we nodig hebben (bovendien kopen we bij gebrek aan fantasie bijna altijd hetzelfde). De andere kant is dat ze een lijstje recepten doen bij het groentepakket van die week, en dat ik het nu weer veel leuker vind om te koken. Ons menu wordt er een stuk gevarieerder van! We hebben inmiddels al witlofstamppot met zalm op, en mosterdsoep met tuinkers. Had ik zelf nooit bedacht, maar lekker was het zeker, en niks niet ingewikkeld.
Sterre zal het allemaal worst wezen, die eet toch alleen maar wat haar aanstaat. De rest kiepert ze op de grond. Maar de score nieuwe dingen van gisteren en vandaag was hoog: een heel klein stukje sperzieboon, bijna alle bloemetjes van een stronkje broccoli, heel wat lepeltjes volle yoghurt, een babyrijstwafeltje, en een half partje biologisch geteelde mandarijn. Go girl!
En dit zag Cor toen:
