Tussen hemel en zee

Wat ik zo heerlijk vind van het moeder zijn, is dat Sterre me zo vaak een trots gevoel geeft. Niet alleen door alle complimenten die ze bijna dagelijks krijgt, van bekenden en wildvreemden, thuis, op het kinderdagverblijf, bij de bakker en in de supermarkt, op de universiteit (‘Zag ik nou goed dat ze al een boekje kan lezen?’ vroeg de professor nadat ik haar tijdens een lezing op de achterste rij bezig had gehouden met Wat zit daar verstopt, Nijntje?). Maar ook door al die dingen die ze ineens blijkt te kunnen. Het is niet gek natuurlijk, bij zo’n kleintje, maar het houdt maar niet op.

Er is iets waar ik nog op zit te wachten, en dat is het omrollen. Dat doet ze nog helemaal niet. Maar op haar buik rondjes draaien en achteruit schuiven, dat gaat al heel best. Soms doet ze zelfs een aanzet om haar benen onder zich te trekken. En het eten, man man, dat is elke dag weer feest. Vandaag heeft ze van mij een halve appel gekregen: wel geschild, niet gestoomd dit keer. En ja, er werd geraspt! (filmpje!) Ze heeft er aardig wat van weten weg te krijgen. Nu ben ik vandaag weer vergeten haar tanden te poetsen, maar die ene keer dat ik het wel gedaan heb, werkte ze prima mee. Dat is ook een knuffel waard! Vanmiddag was ze even niet haar vrolijke zelf, en ik mocht haar vooral niet loslaten, sterker nog: ze trok zichzelf de hele tijd aan mij op tot staan om maar zo dicht mogelijk bij me te kunnen zijn! Toen ik haar – je probeert eens wat uit – op haar voeten naast de box zette, pakte ze de spijlen beet en stond heel eventjes ‘zelfstandig’. Hoera, knappe meid! Ze is zo sterk.

Fysiek ontwikkelt ze zich hartstikke goed, en mentaal is wat minder zichtbaar, maar dat gaat ook super. We zaten dus bij die lezing, waar iemand uit het publiek, vier rijen verder, moest hoesten. En wat doet Sterre? Ze doet die man na met een bescheiden ‘uche uche’. Haha! Ze wil ook altijd graag het gordijn in haar slaapkamer weer open doen nadat ik het dicht heb gedaan, omdat daar achter iets leuks te doen is (namelijk de clowntjes van het speeldoosje laten wiebelen). Of de poes aaien als die het toelaat, en ons ‘aai, aai’ imiteren met een ‘aaaa, aaaa’. En toen ik haar een foto van Cor liet zien, zei ze ‘ah!’ (dat betekent: ‘die ken ik’) en keek vervolgens onderzoekend van de foto naar de echte papa en weer terug.

Het is zo leuk. Ik weet het, er komen nog zo veel van die momenten, van die eerste keren, die ontdekkingen, en ik zal nog veel meer trots zijn. Dat is een mooi vooruitzicht. Hoe vermoeiend het soms ook is, ik heb er geen spijt van dat ik moeder ben geworden.

Meng 100 gram bloem met een ei, een snufje zout (optioneel) en een mespuntje suiker (optioneel). Giet daar geleidelijk, al roerend met de garde, 200 ml moedermelk bij. Met een plakje jonge kaas en een paar schijfjes biologische appel bij de hand bak je zo drie heerlijke pannenkoeken voor je bijna negen maanden oude dochter. Waarvan ze er maar eentje op kon, maar goed, ons eigen pannenkoekendiner (met koemelk) is ook niet op, en ik weet al hoe ons paasontbijt er morgen uitziet!

We hadden een feestelijk dagje vandaag. Het moment waarop ik me al tijden verheugde, was daar. Sterre dik ingepakt, met winterjas, fleece muts, extra sokken en laarsjes aan. En zitten! In het fietsstoeltje aan mijn stuur. En daar gingen we! Het was vier graden buiten met een ijzige wind, maar het moest even gebeuren, samen op expeditie door het dorp. Vet cool! Sterre was eigenlijk aan haar bedje toe, zij was geloof ik te moe om het echt leuk te vinden, maar ik vond het geweldig. Laat het maar snel een beetje beter weer worden zodat we de ontdekkingsreis kunnen voortzetten. Met de wind in de haren, joehoe!!

Sterre voor het eerst op de fiets, mama blij!

Oei, alweer een week niet over Sterre gelogd! Tijd voor een filmpje. Zijn er nog mensen die interesse hebben in een kist vol speelgoed voor een prikkie?

Lhasa hermetisch afgesloten, toeristen moeten vertrekken… Ik vond het op zich wel slim van de Tibetanen om te demonstreren tegen de Chinese overheersing nu er zoveel internationale aandacht is door de Olympische Spelen, maar oh, ik hou mijn hart vast. Nu alle ‘pottenkijkers’ gebannen worden, kan het Chinese leger zijn gang gaan en er zal weer veel en zwaar mishandeld worden. Narigheid…

Ik ben altijd al een emotioneel type geweest, maar sinds ik moeder ben, is dat nog veel erger geworden. En helemaal als het kinderleed betreft. Een moeder die haar twee maanden oude baby een aantal maanden bij de papa moet achterlaten omdat ze haar verblijfsvergunning elders moet regelen. Een vader die zijn twee kinderen om het leven brengt. Kinderen die hun ouders kwijtraken door ziekte of oorlog. Brrrr, een knoop in mijn maag als ik dat soort dingen tegenkom, op zo’n moment zou ik wel even moeder van al die kids willen zijn om ze te beschermen en te troosten. Ja, je leven verandert onherroepelijk als je een kind krijgt. En niet alleen je leven, je hele zelf verandert. Je gaat over rare dingen denken, zoals stoppen met werken (grapje) of vrijwilliger worden bij La Leche League (nee, toch maar niet). Aparte dingen toch, die hormonen.

En hier doen we het allemaal voor.

Sterre heeft nieuw gereedschap, linksonder. Een flinterdun randje tand, maar onmiskenbaar echt. Die zat er al heeeeeel lang aan te komen. Geen last van hangerigheid of luieruitslag gelukkig. Nu kan ze zelf haar appeltje raspen

Oma kwam oppassen (zodat Cor en ik samen naar de ‘Wrakduikavond‘ in Volendam konden) en logeren en Sterre in bad doen dit weekend. Het was gezellig en ze mag het vaker doen. Gelukkig wil ze dat ook wel, al moet ze er helemaal vanuit de Flevopolder voor afreizen. Vanaf april ga ik weer vier dagen werken, maar Sterre kan tot augustus maar voor twee – in plaats van de drie gewenste – dagen terecht op het kinderdagverblijf. Wel errug fijn dat mijn druk bezette moeder een paar maandjes wekelijks kan oppassen! Sterre heeft doordeweeks straks dus een papadag, een omadag en een mamadag. En twee spelen-met-de-kindjes-dagen. Het zal wel wennen zijn. Voor mij.

Cor maakte vandaag deze prachtige foto:

Er komt een tijd dat het niet meer interessant is om over eten te posten, maar er zijn van die dingen die ik jullie niet KAN onthouden. Sterre heeft vandaag voor het eerst ‘gewoon’ gegeten wat onze pot schafte. Tagliatella met spinazie. Wel een portie die uit de pan was gehaald voordat de ui, kaas, noten, zout en peper er voor ons doorheen gingen (en wij aten wel netjes met bestek), maar het was een feest! Nieuw op het menu voor haar, maar wat een succes! Ze vond het niet leuk toen haar bordje leeg was. Nu lag de helft wel op de grond, maar dat gaf helemaal niks

 We zitten soms wel een uur aan tafel voordat Sterre echt genoeg heeft van haar ‘stukjes eten’, maar ik heb geen haast op zulke dagen. En het is zo mooi om te zien!

Nou kan ik niet meer terug. Afspraken gemaakt, voorschot betaald, reis geboekt. We gaan terug naar Mexico in september. Ik ga mijn cursus grotduiken afmaken/overdoen (omdat het dan twee jaar geleden is dat ik in Frankrijk de cursus deed, moet ik alles weer herhalen) en hebben nog een week extra eraan vast geplakt voor de gezinsvakantie In het kader van: nu of misschien nooit meer, en ik heb er keiveel zin in. Het is daar zooooo mooi!