Tussen hemel en zee

Wat een genot, dat zomerse weer dit weekend! Ik zit nu nog met de deur open (en heb de eerste mug zojuist alweer doodgeslagen). We hebben gefietst, gevaren, en bellen geblazen. Ik heb vandaag ook onderwater bellen geblazen, dat was wel weer fijn. Maar bovenwater is toch ook wel heel geinig, in de avondzon!

Allemaal glimmers en kleurtjes in de lucht!

Sterre op de boot op de Vinkeveense plassen

Weer lekker gebubbeld.

Wat heerlijk dat ik vandaag een dagje vrij was! Sterre heeft voor het eerst in de tuin gezeten, met haar nieuwe zonnehoedje, en we hebben lekker meloen gegeten.

Daarna hebben we (met oma als adviseur) in het tuincentrum het een en ander aangeschaft om van de tuin weer wat behoorlijks te kunnen maken. Kom maar op met die mooie dagen!

Gelukkig is er ook een hoop vrolijks in het leventje van Sterre. Een ruime week geleden was ze uitgenodigd om het 12,5-jarig jubileum mee te vieren van haar groepsleidster op het kinderdagverblijf. De hal was feestelijk ingericht en er waren hapjes en drankjes. Sterre heeft gesnoept van een paar stukjes komkommer en een slokje appelsap gedronken uit mijn bekertje. Zoals ze op haar stoeltje om zich heen zat te kijken naar die andere kinderen die chipjes kwamen snaaien, vond ik haar groot en klein tegelijk.

Nu hebben we het wel weer even gehad met ziek zijn. En als er nog iemand ziek moet worden, laat mij dat dan maar zijn, want die Sterre was zo zielig!

Ze was op een redelijk normaal tijdstip wakker geworden voor de nachtvoeding, en weer gaan slapen daarna. Maar een uur later was ons meisje weer wakker, huilend en ontroostbaar, en daarna hebben we steeds maar halve uurtjes geslapen. Ik heb nog met haar rondgelopen, beneden een muziekje voor haar opgezet, en op een gegeven moment viel ze met haar hoofd op mijn schouder weer in slaap. Maar zodra ik haar weer neerlegde, was het weer mis. ‘s Ochtends bleek ze koorts te hebben en greep ze steeds naar haar oor. Oorontsteking.

Zo zaten we zondagochtend op de huisartsenpost, met een kind dat inmiddels wel in slaap was gevallen. Het was maar een gewone oorontsteking, maar ja, ik had nooit eerder een kind met oorontsteking gehad, en zeker niet zo’n zielige, dus ik wilde wat doen. En niet nog zo’n nacht. We gingen naar huis met druppels en paracetamol en een gerust hart. ‘s Middags hebben we gelukkig nog van de zon genoten en met Sterre gaat het alweer veel beter. Ze lacht weer.

…terwijl ik weg was, hebben Cor en Sterre elkaar prima vermaakt

En mama heeft het gezin inderdaad maar eens een nachtje thuis gelaten om zelf ergens ver weg in een bos bij te tanken met muziek. Het was nog hard werken (maar ik heb wel de nacht doorgeslapen). Ik had me samen met mijn moeder namelijk ingeschreven op een workshop cajon, percussie op een Peruaans kistje dus. Ik heb mijn vingers aardig blauw getimmerd, en poe hee, wat zijn die ritmes soms lastig als je handen niet willen doen wat je hoofd zegt! Maar leuk! De docent kon een prachtig stukje weg trommelen en hij heeft ons ook lekker bezig gehouden. Als het goed ging, met veertien man hetzelfde geroffel, zag ik ons zo figureren op het carnaval in Rotterdam. We hebben nog een stukje samen gedaan met de workshop Zuid-Amerikaans orkest, om het feest compleet te maken. En zaterdagavond genoten van het open podium. Het ging om de lol van samen muziek maken he, dus het hoefde allemaal niet perfect. Nou, wat mij betreft: MEER muziek!

Ezelskaken en verpakkingskisten: overal zit muziek in.

Foutloos, nee, maar leuk!

Nog maar even twee leuke plaatjes van een leuke middag:

Leuke half-half opname

Je kunt hem bijna aanraken!

Dat Sterre wakker wordt voor een nachtvoeding, hoort erbij. Dat doen de meeste borstkinderen. Maar vanacht…

Twee uur na de voeding worden we gewekt door een hardhuilend kind. Ik probeer alles: speen, knuffel, borst, schone luier, knuffel. Zodra ik wegloop is het weer huilen. Nachtmerrie? Dan maar even mee in het grote bed. Neus tegen neus dommelen we een beetje, en na een halfuur kan Cor haar weer in haar eigen bed leggen en slapen we allemaal weer in.

Weer een  uur later: ineens flink gewoel naast me en een paniekerig “Huh, huh, Jes, Jes!” Arm om hem heen, even geruststellen: “Ja, ik ben hier.” En weer klaarwakker. Hoor ik half van onder de dekens vandaan gemompel: “Oh, ik dacht dat er werd ingebroken!” Nachtmerrie.

Pffff. Ik voel me soms even de spil van het gezin. Maar als de wekker dan om kwart over zes gaat, zou ik willen dat dat gezin er even een nachtje niet was geweest…

Wij gingen zondag naar de dierentuin, en raad eens wat onze favoriete dieren waren?

Bij de flamingovijver

(Al moet ik zeggen dat de otters en zeehonden daar zeker niet voor onder deden!)