Tussen hemel en zee

Die papa spreekt ook werkelijk alle talen!

Nou, ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn dagen steeds korter worden. Maar dan wel door allerlei leuke afspraken, en gezellige avondjes samen aan tafel en uitgebreide naar-bed-gaan-rituelen (van Sterre). En alsmaar half mislukkende pogingen zelf op tijd naar bed te gaan (om 10 uur, en dat wordt dan half 12). Laten we het maar niet hebben over alle (af)wasjes die gedaan moeten worden en bijvoedings-, borstvoedings- en draagdoekenfora plus weblogs die gecheckt moeten worden.

Of misschien moet ik het nog wel even over de draagdoeken hebben. Dat is iets nieuws van mij. Ik vind het namelijk leuk om Sterre te dragen, maar met de BB-sling heb ik te weinig bewegingsvrijheid om daarnaast ook iets anders te doen, dus ik zoek een mooie rugdrager. Mijn gedachten gaan uit naar een Mei Tai. Maar ik wil ook graag een originele Chinese. Dus ben ik weer avond aan avond aan het rondklikken om iets geschikts te vinden en ontdek dat dat dus weer een hele wereld apart is…

Ergens, ooit, haal ik die slaap wel weer in. Of leer ik leven met minder slaap en meer vermoeidheid.

Om een lang verhaal kort te maken: we zijn bij CaptKRik geweest om z’n nieuwe huis met de mooie rooie muur te bewonderen, en hebben gelijk zijn kids Reinier en Tonny een keer live gezien. Gezellig!

Daarna hadden we zelf een hoop visite in verband met verjaardagen, en heeft Sterre lekker meegesnoept van de appeltaart-zonder-suiker (zelf gebakken door haar mama, die wordt nog eens huiselijk!) en de druiven-zonder-pit. Ze nam geen genoegen met de druiven die ik voor haar plukte, maar graaide zelf een tros uit het schaaltje om daar haar druiven van te plukken, ik stond er verbaasd van! Slim kind. Geen foto van, helaas.

En tenslotte toch nog een snoepige foto… Dinsdag heb ik mijn cameraatje op het kinderdagverblijf achtergelaten en de leidsters hebben foto’s gemaakt. Leuk, zo zie ik ook nog eens wat er op zo’n dag gebeurt. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat Sterre van een vorkje heeft leren eten. Ook al weer zo knap. Alleen, hoe komt ze dan aan dit gezicht???

Inge, Mavrtje en Anneke hadden allemaal gelijk. We genoten van het kamperen tijdens het Pinksterkamp van de duikvereniging.

Ik wilde eerst niet gaan. Zo’n heel weekend van huis, al dat duikersvolk dat precies dan in Zeeland wil zijn, en dan dat gedoe van spullen pakken en naderhand weer opruimen enzo… Nee, laat ons maar een beetje thuis aanrommelen. Er valt met Sterre tegenwoordig genoeg te beleven, en ik moet ook ineens vanalles aan de tuin doen.

Maar woensdagavond in het zwembad waren er weeeer allerlei mensen die vroegen of ik ook naar het Pinksterkamp kwam. En toen kreeg ik toch de kriebels. Niet in de laatste plaats met dat mooie weer in het vooruitzicht natuurlijk. Dus ik bedacht een compromis. Zaterdagochtend vroeg weg, 1 nachtje kamperen en dan zondag op tijd weer terug naar huis. Dan hoefden we niet in de file te staan, en waren we er toch echt even uit. Precies leuk voor even proefkamperen met onze baby.

Nou, leuk was het! Cor en ik hebben allebei een duikje kunnen maken, en Sterre heeft zich uitstekend vermaakt en goed geslapen (ikzelf sliep minder goed, niet alleen door de herrie van de buren, maar ook omdat ik steeds even moest checken of Sterre nog goed op haar slaapmatje lag en het niet te koud of te warm had – onwennig he, voor mij). De schat heeft iedereen natuurlijk weer toegelachen en kreeg de tweede dag nog een stortvloed van complimenten van een buur (een van die mensen die mij uit mijn slaap hadden gehouden) die blijkbaar enorm opgelucht was dat deze baby niet de hele dag en nacht had gehuild. Kortom: kampeertest geslaagd, we kunnen in juli gerust een weekje met de tent naar Frankrijk.

Het komt trouwens wel goed uit dat Sterre nog steeds van de borstvoeding geniet. Zo makkelijk om haar ‘s nachts in de tent of na de duik aan de waterkant gewoon even aan te leggen, in plaats van flesjes te moeten opwarmen! Maar dat terzijde.

Meer leuke plaatjes staan op de gallery!

We hadden het er gisteren nog over. Je zou kunnen zeggen dat ze nu met sprongen vooruit gaat.

Ze heeft door hoe het werkt. Het Grote Kruipen kan beginnen.

Want zo leer je net lopen en zo zit je weer in een wagentje. Wat zou je je tijd verdoen?

Het is weer tijd voor rabarber! En tijd om Sterre kennis te laten maken met een nieuwe groente/fruitsoort. Om het te zoeten zonder suiker, heb ik het gemengd met geprakte appel, en ze vindt het lekker hoor! Ik was al begonnen haar met een lepeltje te voeren, maar dat ging haar blijkbaar niet snel genoeg, want ze stak haar handjes in het kommetje. Ach ja, waarom niet. Eet maar lekker zelf hoor, Sterre! Je gaat daarna toch in bad.

Al zolang we hier wonen (dat is 4,5 jaar), hebben we het plan een keer te gaan snorkelen in de sloot. En steeds is het er maar niet van gekomen. Maar nu dus wel. Eindelijk. Tenminste: Cor ging in de sloot en Sterre en ik hebben hem aangemoedigd. Want zo makkelijk was het allemaal niet. Eerst wilde Cor gewoon aan de kant in het water staan om zo met de onderwatercamera plus fisheye half-half opnames te maken. Hij had voor de zekerheid een rustig plekje uitgezocht buiten het zichtveld van de buren. Eerst maar even oefenen. Hij had zich een weg gebaand door het koolzaad en de brandnetels. Om zich in zwembroek met duiklaarsjes aan in de sloot te laten zakken. En vervolgens tot aan zijn knieen in de blubber te staan. (meer…)

Het leven is zoveel makkelijker als het mooi weer is. Lekker buiten zijn, er valt zoveel te zien, te horen en te ruiken. En je kunt zoveel meer kanten op met zo’n kleine. Als het nou het hele jaar door zo zou zijn, zou ik misschien nog best een tijdje fulltime moeder kunnen zijn denk ik.

Donderdag maakten we een fietstocht van anderhalf (!) uur door de polder. Echt prachtig! De Keukenhof is er niks bij…