Tussen hemel en zee

Lopen is op dit moment nog steeds het allerleukst. Elke dag een beetje meer stabiel, met vallen en opstaan ook. Ze heeft het er hardstikke druk mee en kan er geen genoeg van krijgen.

Maar er lijkt nu toch ook wat ruimte te komen voor een nieuwe ontwikkeling. Als we “ma. ma.” en een toevallig “bwabwa” niet meerekenen, heeft Sterre vanochtend haar eerste woordje gezegd, tegen haar grote vriendin, onze Streep: “Boes!”

(Deze foto heeft Cor gemaakt met zijn nieuwe lens, hij moet zelf maar even zeggen wat het er voor eentje is. Groot!)

Het kost me nog enige moeite om er tijd voor in te ruimen, maar het begin is er. De creatieve in mij komt weer om het hoekje kijken. En die heeft gedaan wat al heeeeel lang op de verlanglijst stond.

Kijk:

In 2004 vond ik op een markt in Yunnan een geborduurde doek, die ik echt helemaal gorgeous vond. Qua kleuren, de fijne draad, het patroon, alles was mooi. Dat hebben ze aan me gezien, dat ik daar weg van was, want hoe vaak ik ook weg liep, en weer terugkwam met een nieuw bod, en weer weg liep, het lukte me niet de prijs te laten zakken tot iets normaal Chinees. Uiteindelijk heb ik hem toch gekocht voor veel geld. En geen moment had ik spijt. Thuis heb ik hem ingelijst en aan de muur gehangen, daar waar er geen zon bij kon. En elke keer als ik er langs liep, was ik weer verliefd.

Ik had hem ook gekocht met de wetenschap dat het een draagdoek was, en het idee dat ik daar misschien eens een kind mee zou dragen. Als…

Nu vond ik dat het er toch eens tijd voor werd. Alhoewel, ik twijfelde nog, want misschien zou ik hem verprutsen. Maar goed, met wat tips en goede moed heb ik op de markt stof gekocht en ben ik mijn naaimachine gaan inwijden. En zie daar.

Me so proud!

Die Sterre kan zo lekker lachen…

Het zou een leuk stel geweest zijn. Is het ook, als ze naast elkaar in de gang liggen. Opgevouwen of in een mooie vlecht van kettingknopen. Maar eigenlijk zijn het dus gewoon twee draagdoeken. Anna, die rood-paarse, was er al. Simon, groen met geel, is onlangs bij ons in huis gekomen. Ze komen uit twee verschillende families overigens, Storchenwiege en Didymos.

Rugdragen met een knoopdoek vergt de meeste vaardigheid. Maar het is wel het prettigst als je kind eenmaal een kilo of negen of meer is. Dus ik ben, met behulp van filmpjes en tips van Eva, aan het oefenen gegaan tijdens mijn vrije week onlangs. Elke dag zwaaide ik Sterre twee keer met doek en al over mijn schouder, om dan maar zo snel mogelijk de bovenste en onderste rail aan te spannen zodat ze niet meer van mijn rug af zou glijden. Knopen, kikkerhouding corrigeren, opnieuw aanspannen, en niet vergeten te hupsen zodat ze nog een beetje hoger komt te zitten. Allemaal belangrijk. En na die week oefenen vond ik dat ik met de Back Wrap Cross Carry zoveel vooruitgang had geboekt (en Sterre ook, ze deed tenminste geen pogingen meer om sneller dan ik kon knopen van mijn rug af te glibberen) dat dat wel een nieuwe doek waard was. En nu met Simon ben ik dan de Secured High Back Carry aan het oefenen, dezelfde principes maar dan net even anders. Ik hoop dat Sterre, ook als ze eenmaal kan lopen, nog lang gedragen wil worden.

Als je moe bent, is het lekker om even tegen mama aan te hangen.

Veilig van de rug af halen is ook een kunst. Sterre moet er in ieder geval altijd om lachen.

Oma heeft er ook wel schik in om Sterre te dragen.

Ze heeft vandaag een paar (een paar keer twee, een keertje vier) stapjes los gelopen. De eerste keer achter de blokkenkar is alweer ruim een week geleden, daarmee loopt (rent soms bijna) ze nu achter ons huis al hele afstanden. Vanavond na het eten hebben we nog even een wandelingetje gemaakt op het gras. Ik had haar nog niet vast, of ze wilde al gaan. Dus dan maar met een klein beetje steun onder haar arm, en later alleen een hand in haar rug. En zo nu en dan laten vallen, het gras is zacht Ze had er echt lol in! Wedden dat ze binnen twee weken los kan?

Eerst was het dit:

En nu dit:

(Met nieuw tuinhek erachter, dat ik in evenveel kleuren ga schilderen)

Eerst sprak ik een neef over zijn kindertjes, en merkte op dat ik nu pas echt weet wat het is, hoe bijzonder het is om een kind te krijgen en te hebben. Even later condoleerde ik een nicht met haar zojuist begraven vader, en zij merkte op: ‘Tja, jij weet wat het is he…’
Gevoelsmatig was er een verschil. Maar het trof me dat we, wij en de neven en nichten waar we mee opgroeiden, nu blijkbaar in de fase zijn waarin dit soort levenservaringen zo dicht bij elkaar liggen.

Vandaag ineens helemaal zelf achter de blokkenkar. Wauwie!

(Het filmpje is wat rommelig, maar ja, ik kwam wat handen tekort…)