Vandaag kregen we in plaats van een lief klein meisje van de creche deze gevaarlijke tijger terug:
Ze slaapt sinds kort nog maar een keer overdag en is dus wakker tijdens de ‘opendeurenuurtjes’. Dan heeft ze tijd om op een andere groep mee te doen met de activiteiten. Geweldig leuk vindt ze dat! Op avontuur uit…
Wonderlijk toch, hoe dat werkt met zo’n kind. Drie dagen niet eten, hou jij het vol? Ze had overgegeven en vervolgens weigerde ze zo goed als alles wat we haar voorschotelden. Drinken deed ze gelukkig wel, dat stelde me gerust. En ik had al vaak zat op fora gelezen dat kinderen, hoe klein ook, zelf aangeven wat ze nodig hebben.
Toen at ze gelukkig toch weer, haar favoriete stamppot andijvie. En toen weer niet. En toen weer wel, een hele boterham, maar dan weer geen avondeten. Nu snapte ik het even niet meer. Ben je nou beter of niet, Sterre? Macaroni! Dat is lekker!
Weer zo’n dag. We waren met z’n tweetjes en ik had rijst met vis en doperwten gemaakt. Sterre duwde haar bord van zich af en draaide haar hoofd om. Ik schoof haar bord terug. Zij schoof haar bord weg. En nog een keer, en daar ging ze bijna huilen. Hou toch op mens, ik wil niet! had ze kunnen zeggen.
Goed hoor, dan eet ik alleen. Gezellig. En toen zag ik haar kijken. Hee, wat heb jij? Lekker! En daar ging dat handje… Ze at mijn bord bijna leeg. En ik at ondertussen haar maal. Want het was tenslotte precies hetzelfde.
Tot zover, de eerste ‘fase’ van een paar dagen. Nadat ze overigens wel echt ziek (maar toch vrolijk) was geweest.
Ze kan trouwens inmiddels ook al een beetje met een lepel eten, als ze mag knoeien.
Even wat anders dan het strand van drie weken geleden! (Klik maar op de foto’s.)
Sterre is een geboren reizigster. Ze liet het allemaal over zich komen en vond het prima, zolang ze maar kon spelen, eten en slapen. Met dat laatste hebben we wel eens gesmokkeld (maar goed, dat deed ze zelf ook), ze ging eigenlijk nooit voor negen uur naar bed. Een uur later dan thuis. Maar wel gewoon om zeven uur wakker, dat weer wel.
De reis in het vliegtuig ging heel goed. Geen last van het stijgen en dalen (drinken om het drukverschil weg te slikken helpt wel denk ik) en ze heeft zich op onze schoot goed vermaakt, maar ook veel door de gangpaden heen en weer gekropen. En heel veel glimlachen gekregen en gegeven onderweg. Van het tijdsverschil kreeg ze pas last toen de man van de receptie te lang stond te ouwehoeren over alle regels van het resort, maar 1 keer bleren en we mochten gelijk door naar onze kamer. Toch handig.
Ondanks het leeftijdsverschil en het feit dat ze haar duikbrevet nog niet heeft, is ze toch als volwaardig lid in de groep opgenomen. We waren met twaalf volwassenen (plus twee, maar die logeerden elders) en dat ging allemaal heel leuk. Er waren ertussen die ook zo nu en dan met haar wilden spelen, haar iets te eten of te drinken gaven en met haar kletsten of haar aan het lachen maakten.
En als die aan het duiken waren, waren er de personeelsleden van het resort, die haar bijna allemaal bij naam kenden (‘Hola, Estrellita!’), en andere logees uit Engeland, Amerika of Oost-Europa die haar aandacht vroegen en een praatje aanknoopten.
Zijzelf was bijna altijd goed gehumeurd. Maar niemand maakte haar het leven dan ook lastig. Ze kon zelf kiezen wat ze graag wilde eten, ze heeft heel veel in het zwembad gezwommen met papa en mocht zo nu en dan lekker rondkruipen over de vieze vloer van het restaurant of het tropische strand. Het was wel eens erg warm, bijvoorbeeld als ze de jungle in ging, maar het was toch fijn om rondgedragen te worden en alles goed te kunnen bekijken (totdat de oogjes dichtvielen). En op de dagen dat ik niet in de buurt was, heeft ze me niet gemist. Totdat ik weer in zicht was, dan moest en zou ze bij mama zijn voor een knuffel en een goeie slok borst.
We hadden een beetje speelgoed voor haar meegenomen: een knuffelkonijn, een strandbal, wat boekjes. De bal en boekjes waren nog weleens leuk, voor als ze zich een beetje verveelde op de hotelkamer, oh en knuffel en boekjes in het vliegtuig, maar verder heeft ze zich vermaakt met alles wat voorhanden was. Bestek. Zand. Boomblaadjes. Mensen. Folders. De badkamer. Het leven is zo moeilijk niet. (En pa en ma zijn apetrots op die kleine meid!)
relaxen wij beneden in de jungle.
En voor we het wisten, was ie weer beneden.
Hmmm, lastig om een miniselectie te maken. Maar hierbij vast een – incomplete – impressie van onze vakantie. Vanmiddag thuis gekomen na een vlotte, maar vermoeiende reis. Nog niet aan denken dat ik morgen alweer moet werken…
Beach babe!
Super dad!
Land drill: hoe kom je als team de grot uit als je geen zicht meer hebt
Entree Grand Cenote (door A-M)
Danny brieft de cavern duik op de achterklep van zijn auto
Cavern duik met Cor en Danny in Dos Ojos
(ik zwem links op het plaatje)
Sterre, geef die set eens aan!
PS: warm was het, maar lange mouwen en broekspijpen zijn prima bescherming tegen de k-muggen! (en teveel zonnebrand)