Tussen hemel en zee

Wat is dat toch met mij?

Ik had ineens behoefte om een rondbuikige theepot met idem theekopje aan te schaffen, om de bierpullen thee te vervangen. En dan heb ik ook nog veelkleurige sokkenwol met starterspakket gekocht. Breien! Mijn laatste breisel was volgens mij een pannenlap, toen ik acht was.

Het wordt tijd dat de dagen langer en het weer warmer worden. Alhoewel… Het moet ook allemaal weer niet te snel gaan.

We proberen met Sterre elke dag even naar buiten te gaan. Een beetje frisse lucht is gezond. Deze maanden valt dat niet mee, nu het zo vroeg donker is. De dagen dat ze naar de creche gaat vallen al af, afgezien van het ritje van en naar natuurlijk. (Dat komt goed, want in januari gaat ze naar de peutergroep, en die kids spelen – in tegenstelling tot de baby’s – wel regelmatig buiten.) De andere dagen vind ik ook nog niet altijd meevallen, met alle andere dingen die ook nog moeten: ‘s ochtends rustig aan beginnen, ontbijt-fruit-lunch, drinken, verschonen, spelen, boodschappen, middagslaap. Die middagslaap, na de lunch dus, daar doet ze vaak wel drie uur over!

De ochtend is dus de beste tijd om wat te ondernemen. Meestal is het gewoon een straatje om (tel daar de rest van het dagprogramma bij op en je snapt dat ik vaak niet ver meer kom tegenwoordig, maar goed, het kind vermaakt zich uitstekend). Soms gaan we iets doen waar de mama ook nog lang van kan nagenieten.

Zoals twee weken geleden, met een vriendinnetje naar de ezel/geitenboerderij in Bleiswijk:

Dat was echt leuk, Sterre had het zo naar haar zin dat ze vaak vergat te kijken waar ik gebleven was. Bang was ze niet!

En gisteren, op de dag na de kortste dag, waarop het zo mooi weer was dat het wel lente leek, zijn we naar Meijendel gegaan. Prachtig gebied, met bos, duin en strand (en een pannenkoekenrestaurant, hmmm!). Wat dat betreft had ik nu nog wel aan de andere kant van Leiden willen wonen.

Ja, Sterre was even uit haar hum, maar toen ze eenmaal op mijn rug zat, was het gelijk goed.

En halverwege de wandeling lag ze weer lekker als een blok te slapen. Wij hebben even wat zon opgeslurpt en Cor was met zijn nieuwe camera aan het spelen. Dat was genieten dus. Eenmaal weer thuis dacht ik Sterre nog even in bed te leggen, maar toen wilde ze helemaal niet meer! Nou ja…

Wat zullen we morgenochtend gaan doen? Gewoon maar weer een rondje dorp denk ik. De kerstdagen worden enerverend genoeg voor onze dreumes.

Hij is allang voorbij, die International Babywearing Week (ooit van gehoord? ), maar iemand had de moeite genomen om ‘in het kader van’ een draagdoekwandeling in Utrecht te organiseren. Op 16 november was dat. Sterre en ik waren erbij en het was echt leuk om zoveel doeken en gedragen kindjes bij elkaar te zien. U begrijpt dat we ook best veel bekijks trokken, met positieve én minder positieve reacties (‘Zielig, zo’n kind in een draagzak!’).

Er was ook iemand, namelijk de vriend van Anne, die heeft gefilmd en zijn impressie gisteren op YouTube publiceerde. Check this out! (Op YT kun je ook nog op een linkje ‘watch this in high quality klikken)

En omdat wij maar heel even in beeld waren, doen we er nog een foto bij:

Frederike wil weten wat ik in mijn tas heb. Zij heeft haar tas omgekieperd omdat iemand anders dat van haar wilde weten en toen dacht ze ‘hee, hoe zit dat eigenlijk bij die-en-die?’ Interessante vraag. Ik was zelf eigenlijk ook wel benieuwd. Want wat ik er dagelijks in en uit doe, weet ik wel, maar wat er altijd maar in blijft zitten, dat is de vraag!

Die tas op zich, dat is ook wel een paar woorden waard. Ik kwam hem tegen in een zijstraatje in Stockholm een paar jaar terug, en viel voor de ogen. En de kleurencombinatie. Ik heb hem even gebruikt en toen weer een hele tijd niet, maar toen Sterre er was, bleek het de ideale tas te zijn. Lekker compact als er bijna niks in zit en nog steeds comfortabel (ook diagonaal over draagdoek met kind!) als ie uitpuilt. Ik ben geen tassenmens en al helemaal niet iemand die bij elke gelegenheid wil nadenken over wat ik waarin moet overhevelen, dus ik gebruik maar 1 tas en neem dit exemplaar overal mee naartoe. Omdat ik nog steeds geen goede vervanger gevonden heb, moet ik mij inmiddels eigenlijk schamen over de verschoten kleuren en de vieze onuitwasbare vlekken erop. Maar ja, omdat ik mijn zinnen heb gezet op het zelf maken van de opvolger, zal ik het toch nog even een week of wat hiermee moeten doen

De tas vanmiddag. Ik ben met Sterre een ochtendje weg geweest, dat heeft uiteraard consequenties voor de inhoud.

Ik had er een noodpakket ingestopt van wegwerpluiers en billendoekjes, een speen-met-speenkoord, een tuitbeker water en een mandarijn, en natuurlijk had ik ook een draagdoek mee. Uiteindelijk niks van dat alles gebruikt. De luier kon wachten tot thuis, fruit aten we bij Femke, water bliefde Sterre niet en zelf lopen – tussen de geiten! – was veel leuker dan gedragen worden, dacht ik zelf. En Sterre gelukkig ook.

Dan komen we nu bij de standaard uitrusting en wat zooi:

Kassabonnetjes, ach ja… soms wel handig om te bewaren. Tasje van mijn compactcamera, de camera zelf is heel even buiten beeld, haha. Telefoon, portemonnee die iets van mijn hobbies verraadt, sleutels met sinds kort een usb-stick (onverstandig? overbodig? alleen voor foto’s) en wel twee! sleutelhangers, tsssk. Papieren zakdoekjes zijn onmisbaar als je een klein kind hebt. Moet je er wel aan denken dat ze onderin je tas zitten. En pennen ben ik ook altijd kwijt, soms heb ik er vier, soms geen.

En dan, dat ene binnenvakje met die rits erop. Voor spullen die je echt maar sporadisch nodig hebt. Daar kwamen de verrassingen uit!

Een plastic flodderzakje. Met een gat erin. Het kabeltje van mijn camera. Irischeques waarvan ik het bestaan niet meer wist (hee! ben rijker dan ik dacht!). Kwitanties van de Franse dokter waar we afgelopen zomer met Sterre op bezoek waren, voor de verzekering (wanneer zal ik de administratie weer eens inplannen?). Flesje desinfectiegel, voor noodgevallen. Is in Mexico wel een keer of wat van pas gekomen. Babynagelknippertje dat zo klein is dat ik hem met een wasknijper vindbaar-op-de-tast heb moeten maken. Zo klein ook dat het me helemaal niet in de weg zit in mijn tas. Een tampon, je kunt niet zonder. En tenslotte vond ik ook nog een refreshing towel uit het vliegtuig. Ook al zo handig… als je eraan denkt.

Wat nog mist, is mijn agenda, die neem ik alleen mee op werkdagen. En om het verhaal helemaal af te maken: laatst hoorde ik ergens de term ‘leefgruis’. Dat zit ook nog in mijn tas. Maar dat zal ik jullie besparen, bovendien heb ik net vanochtend gestofzuigd.

Nou, valt het mee? Vroegah had ik helemaal geen tas, alleen jaszakken. Tijden veranderen.

Het is de bedoeling dat ik de vraag doorspeel. En dit zijn de regels:

• Kieper je tas om en benoem wat je ziet
• Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg.
• Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze!
• Link naar deze 3 loggers

Ik dacht aan Keklog-Inge, die nu druk is met Bijna Kleuters verjaardag. En Mavrtje, een hele inspirerende meid die ik graag wat inspiratie voor haar weblog wil teruggeven. En tenslotte Esther, Pucks mam, omdat ik stiekem denk dat we een klein beetje op elkaar lijken.

Kijk, het is echt superhandig als je maar 1 keer iets hoeft voor te doen. Bandenlichter tussen de spaken steken, lijmtube over de plakkert heen-en-weren. Goed meekijken en Sterre neemt me zo het werk uit handen.

Nog even en ik hoef helemaal niks meer te doen

Zo leuk om die kleine Sterre door het huis te zien dribbelen. Maar wat is die kleine alweer groot als je weer een babietje in je handen hebt! We waren op kraambezoek bij een dametje van twee weken oud. Met babyblauwe ogen, garnaalkleine vingertjes, en een gewicht van niks. Het is voor ons nog maar zo kort geleden, maar je vergeet het, hoe dat voelt. Gek is dat.

Sterre vond het heel interessant, zo’n kleintje. Ze lachte naar haar en wilde zelfs wel een kusje geven. Ze was wel even in verwarring toen we op de kast met kraamcadeaus een look alike meisjespop vonden in een plastic koker. “Kindje,” zei ze, of wat daarvoor door moest gaan. Want zo hadden we de baby net ook genoemd. Ingewikkeld allemaal…

Nee, geen sinterklaasfeest nog dit jaar. Maar we zijn wel bij (o)ma in de polder geweest, en de Sint had toch mooie kijk- en voorleesboeken door de schoorsteen laten gooien. Waaronder het prachtige prentenboek ‘Sinterklaas’ van Charlotte Dematons [klik voor prenten!] Dank u Sinterklaasje!

Sterre heeft thuis nog zoveel speelgoed te ontdekken. Ik heb vanmiddag het doosje waskrijtblokjes maar weer eens tevoorschijn gehaald om te kijken of ze er nu wel wat mee wilde. En ja, afgezien van het krassen was het ook heel leuk om de blokjes voortdurend in en uit het doosje te doen en er zo nu en dan op te bijten (maar dat kan bij bijenwas niet veel kwaad). Maar de eerste twee tekeningen zijn een feit, en ik heb ze natuurlijk op de koelkast geplakt!

Er zullen er vast nog veeeeeel volgen

We hebben de leidsters op Sterres creche weer eens gevraagd wat foto’s te maken. De aanleiding was eigenlijk het Sinterklaasfeest dat ze vanmiddag in de hal hadden (ik had daar wel bij willen zijn, maar het mocht niet, helaas). Ik was benieuwd hoe Sterre het zou vinden. Maar op de foto’s die daarvan gemaakt zijn, is van het feest weinig te zien. Ze vond het wel allemaal reuze interessant, werd me verzekerd. Toch leuk om ook nog wat plaatjes van ‘op de groep’ te hebben. De mand met duploblokken is echt favoriet geloof ik.

En hier kunnen we bijna al haar tanden en kiezen tellen! Haha.

Ze heeft het erg naar haar zin op het dagverblijf. Gelukkig maar, want ze zit er wel drie dagen per week. Als ik haar ga halen, kijk ik altijd eerst even om een hoekje zonder haar te roepen, om te zien hoe ze lekker bezig is met speelgoed en met de andere kinderen of met de groepsleidster. Zo lekker in haar element. Zodra ze me in de gaten heeft, verschijnt er een grote grijns op haar gezicht en meestal laat ze vallen waar ze mee bezig is en komt ze gelijk naar me toe. Ik krijg tegenwoordig ook vaak wel een echte knuffel, met twee armpjes stevig om mijn nek. Hmmm, lekker hoor!

Het lopen gaat met sprongen vooruit! Ze wordt steeds stabieler en behendiger, en dat in zo’n korte tijd! Gevaarlijke dingen doet ze ook, op de creche gaat ze in de schommelbak (zie foto, is bedoeld voor kleine babietjes) staan wiebelen en thuis staat ze soms ineens op haar stoeltje! Kleine acrobaat!

Verder bouwt ze ook een leuke woordenschat op. Appel en peer, poes en beer, klaa(r) en op (met de bijbehorende acties van slab af doen of handjes in de lucht), uit in meerdere betekenissen (licht uit, muziek uit, sok uit, boek is uit), en zo kunnen we nog wel wat noemen. Er zit ook het een en ander tussen wat een goed verstaander nodig heeft. Haar woordje voor (aan de borst) drinken klinkt als een aantal aan elkaar geplakte medeklinkers, te beginnen met ‘kr’. Ik moet het nog eens echt ontcijferen. Haar eigen naam kent ze ook al: Tete. Dikke pret met dat kind, ik vind het echt genieten.