Tussen hemel en zee

Nou gaat het toch een keer gebeuren. Over iets meer dan een week zitten we in het vliegtuig naar Marsa Alam, Egypte. Ik kijk ernaar uit en ik vrees het. Want we gaan met z’n tweetjes – als vanouds – op duikvakantie en laten Sterre bij oma. Zo voelt dat wel een beetje, ‘laten’, als in ‘achterlaten’. Maar dat is natuurlijk niet echt zo, want Sterre gaat gezellig uit logeren en ze wordt verwend en heeft het straks erg naar haar zin. Dat ene weekendje begin januari, toen Cor en ik drie dorpen verderop logeerden, ging ook heel goed. En ik heb zo’n zin om weer een paar dagen ontspannen, in helder warm water, visjes te kijken samen met melief!
Een week is precies goed, denk ik.