Tussen hemel en zee

Voor een duiker is het niks bijzonders om naar de Rode Zee te gaan. Iedereen doet dat. Of heeft het gedaan en heeft het wel gezien daar. Maar een duiker is al gauw verwend. En dat is jammer, want het blijft toch fantastisch dat je in dat grote aquarium kunt rondzwemmen, of beter gezegd: rondzweven. Je moet dingen op zijn waarde weten te schatten. Een ander wil steeds maar meer en gaat steeds maar verder, ik ken ze hoor! Vierentwintig uur reizen om een paar weken op een of ander afgelegen tropisch eilandje te gaan zitten en je tripje Rode Zee overbluffen met MEER en GROTER en Uiterst Zeldzaam. Pffff. Ik luister er niet meer naar.
Nee, wij hebben een prachtige week gehad. Met warmer weer dan gebruikelijk voor de tijd van het jaar, zodat ik gelukkig niet alle dagen in die ene trui en die ene lange broek hoefde te lopen die ik had meegenomen. We lagen alle dagen om tien uur ‘s avonds op bed en werden om zeven uur vanzelf, uitgerust, weer wakker. Op tijd voor een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel dat deze dagen maar zo’n tien gasten herbergde. Voordat het tijd was om rustig onze duikspullen te pakken voor weer een uurtje onder water met allerlei verrassingen. Veel meer deden we niet: eten, slapen, duiken, kletsen. Zoals het hoort.
We hebben genoten en er waren een paar hoogtepunten. Dit is er een van:

Twee dolfijnen die wel met mij wilden spelen. Buiten beeld, ergens in de diepte, zwemmen er nog zo’n stuk of vijftig. En het waren eerlijk waar toevallige voorbijgangers!

(O ja, en Sterre heeft het met oma ook super naar haar zin gehad.)