Tussen hemel en zee

Het komt vanzelf niet meer zo vaak van duiken. Voorheen lag ik eens in de twee weken wel in het water, en dan voor twee duiken (minstens) per dag. Dat gaat niet meer. Dat wil zeggen: ik heb nu andere prioriteiten. Maar sinds het weer betert en het water wat aan het opwarmen is, heb ik me voorgenomen om toch weer eens wat meer dat pak aan te trekken. En aangezien je daar meer mensen voor nodig hebt, voor dat duiken, de agenda van de duikvereniging in de gaten te houden. Zo had ik het genoegen een tijdje terug, toen Cor een motorrit op de planning had staan, toch te kunnen duiken, omdat een van de niet-duikende clubleden wel even op Sterre wilde passen toen ik onderwater was.

Afgelopen zondag was er weer een clubduik. Het gezelschap was een stuk kleiner, wat wel gek was, want het was heel druk op de duikstek: ‘t is sepiatijd en bij de Bergsche Diepsluis zijn heel wat paartjes sepia’s hun eieren aan het afzetten. Ergens heb ik er wat moeite mee om de meute duikers te volgen die massaal op die beesten afstormen. Gekkenhuis. Maar ja, ik kan nu niet al te kritisch meer zijn, anders kan ik mijn spullen wel verkopen. Dus ik dook met mijn buddy het stof in van alle duikers die ons voor waren gegaan (wanneer leren die lui nou eens netjes horizontaal de frogkick doen???) en zag drie sepia’s, maar helaas slechts vluchtig aangezien mijn zeer gewaardeerde buddy ook nogal goed stof kan maken. Grrrr… Cor, die na mij dook – ja, Sterre was weer mee aan de waterkant – had het toevallig beter getroffen. Maar ik had nu wel de kriebels. Ik wilde nog een keer!!!

Dat moest woensdag worden. Want maandag en dinsdag had ik het te druk op mijn werk en vanaf donderdag, vandaag, heeft het geen zin meer. Zeeland is weer vergeven van de duikers die met de vereniging een lang hemelvaartweekend op de eilanden kamperen. Cor moest mee. En Sterre dan? Een oproepje op internet voor een tweede buddy leverde geen resultaat op. Toen probeerde Cor een mailtje naar onze vrienden in Bergen op Zoom, die we tijdens onze februarivakantie in Egypte hebben leren kennen. Et viola! Zij wilde wel op Sterre passen als wij het water in doken. Helemaal fantastisch. Dochterlief heeft zich langs de dijk prima vermaakt met steentjes en schelpjes en de crackertjes die Yvonne had meegenomen. En zie hier het resultaat:

Prachtig, die beesten. Ze blijven indrukwekkend.

En om het af te maken: we hebben met ons gezinnetje nog even lekker gegeten op een terras in Tholen voordat we weer naar huis reden. Ons hemelvaartweekend kan niet meer stuk!