Tussen hemel en zee

Ik moest haar natuurlijk wel nog een beetje helpen

Nou gaat het toch een keer gebeuren. Over iets meer dan een week zitten we in het vliegtuig naar Marsa Alam, Egypte. Ik kijk ernaar uit en ik vrees het. Want we gaan met z’n tweetjes – als vanouds – op duikvakantie en laten Sterre bij oma. Zo voelt dat wel een beetje, ‘laten’, als in ‘achterlaten’. Maar dat is natuurlijk niet echt zo, want Sterre gaat gezellig uit logeren en ze wordt verwend en heeft het straks erg naar haar zin. Dat ene weekendje begin januari, toen Cor en ik drie dorpen verderop logeerden, ging ook heel goed. En ik heb zo’n zin om weer een paar dagen ontspannen, in helder warm water, visjes te kijken samen met melief!
Een week is precies goed, denk ik.

Het gaat lekker met Sterres woordenschat. Er komen steeds meer woordjes bij. Je moet wel moeder zijn om het hele repertoire te kunnen verstaan, maar dat maakt niet uit, ze kan het! Sterker nog: ze maakt sinds kort zinnen. Nou ja, niet overdrijven: een zin. Van twee woorden.
Cor had gedag gezegd en trok de deur achter zich dicht om naar zijn werk te gaan. Sterre draait zich nog eens om in de richting waarin hij was vertrokken en zegt: “Papa buiten.”
Cool.

Ik ben even wat minder online. De echte reden is dat de router van slag af was en ik alleen nog maar de pc aan de praat heb gekregen (en niet de draadloze verbinding van de laptop). Nu moeten Cor en ik vechten om wie achter de computer mag, en ik verlies meestal, want hij is veel groter en sterker. Dus ga ik maar andere dingen verzinnen om mij niet te hoeven vervelen. Ik heb nu een klus waar volgens mij heel wat uurtjes in gaan zitten. Ik maak een tas. Een Onbag, om precies te zijn. En dit is het begin.

Die Cor kan zulke mooie plaatjes maken!

Wat een prachtig schaatsweer vandaag! Jammer dat ik niet kan schaatsen. Ik herinner me nog goed hoe ik vroeger op van die dubbele ijzertjes stond, en later op Friese doorlopers (die alsmaar onder mijn schoenen vandaan gingen omdat ik de veters nooit strak genoeg kon knopen, grrrr). Een keertje kunstschaatsen geprobeerd, maar daar is het bij gebleven. Nu vind ik dat heel spijtig. Ik had bijna schaatsen aangeschaft en plannen gemaakt om op les te gaan. In plaats daarvan zijn we met een van buren geleende slee en gekregen ijzertjes met Sterre het ijs op gegaan. Heel bijzonder: eerst de sloot achter ons huis en toen naar de andere kant van het dorp, de Rijn op. Gezellige drukte, en we kwamen nog een aantal bekenden tegen ook! Wat mij betreft mag die Rijn nog wel even bevroren blijven.

Sterre vond het sleetje rijden best grappig. Poes Streep vond het ook gezellig. Maar toen Sterre eenmaal de ijzertjes onder had, wilde ze niet meer op de slee, dat krabbelen was pas leuk! Wel goed vasthouden… En als je moe bent, is het toch fijn dat de slee er nog is (of iemand om je te dragen).

Ik ken inmiddels via het net en ‘in het echt’ best een aantal thuisblijfmoeders. En ik zit er stiekem wel eens over te denken: ‘hoe zou dat zijn als ik…?’ Maar het zou mijn keus niet zijn. Ik zou me te beperkt voelen en gek of niet, uit mijn werk haal ik toch ook wel een belangrijk stuk eigenwaarde.

Toch kriebelt het wel als ik weer aan het begin van zo’n week sta. En als ik Sterre ‘s avonds tussen half zes en kwart voor zes ophaal op de creche. En als ik na een dagje samen denk: ‘Pfff, nu alweer voorbij!’ Ik vind het zo leuk met dat kind en ik heb zoveel tijd tekort voor alles. Maar er waren allerlei redenen om niet nog minder te gaan werken nu ik voor Sterre al een dag had ingeleverd.

Maar nu. Er wordt bezuinigd, gereorganiseerd en ontslagen bij ons. Ik word niet ontslagen, maar de afdeling moet wel wat inleveren (en krijgt weer wat terug, maar dat is een ander verhaal). Nu konden we van de nood een deugd maken: ik mag een halve dag ontslag voor mijn rekening nemen! Als dat niet aardig is!

Vanaf het voorjaar werk ik nog maar drie en een halve dag en krijgt Sterre er wat mama-tijd bij. En zolang ze nog een flinke middagdut doet, krijg ik er ook ietsiepietsie tijd voor mezelf bij. Een uurtje of twee per week is dat. Wat zal ik daar eens allemaal mee gaan doen?

Vandaag is Sterre anderhalf jaar precies. Wat is nou anderhalf jaar? Dat is toch zo voorbij! Maar wat kan een mensje van anderhalf al veeeel! Achteruit lopen met haar blokkenkar en torens bouwen van vijf blokken! Liedjes zingen, in ieder geval de eerste tonen en de eerste woorden bij benadering. En mama vertellen hoe ze mee moet spelen. Ze was gisteren op haar knieen door het huis aan het kruipen. Voor de lol, want dat doet ze verder niet meer sinds ze kan lopen. Dus ik voor de lol op mijn knieen achter haar aan. Dikke pret. Wegens pijnlijke knieen moest ik soms wel even stoppen en gaan zitten, maar dat was niet de bedoeling! ‘Nee, nee!’ riep Sterre dan, en sjorde net zo lang aan mijn kleren tot ik weer op mijn knieen achter haar aan ging. Lekker ding.

is alvast goed begonnen met veeeeel mooooi vuurwerk! Moet straks even om het hoekje kijken of ‘onze’ molen er nog wel staat