Tussen hemel en zee

In het opiniekatern van het NRC van vandaag staat een groot artikel van een Amerikaanse journaliste die stelt dat borstvoeding niet zo heel veel beter is dan kunstvoeding als wel wordt beweerd (“Borstvoeding is niet onmisbaar”). Dat de onderzoeken die de voordelen van borstvoeding onderbouwen niet deugen. Dat in haar omgeving elke moeder een borstvoedingsfascist (nota bene) is en ze gebruikt de term ‘slaafs’ bij het refereren naar exclusief borstvoeden.

Toen ik de eerste keer van de term borstvoedingsmaffia hoorde, viel ik bijna van mijn stoel. Hoe kan het dat moeders die kiezen voor zoiets natuurlijks en goeds, met zo’n akelige term worden bestempeld? Later, toen ik voorbij die ‘magische’ zesmaandengrens was en me ging verdiepen in wat daarvoor voor mij vanzelfsprekend was, ging ik begrijpen waar de woede van die mensen vandaan komt. Wie geen borstvoeding wil of kan geven, of stopt voor de zes maanden om zijn, vindt dat ze een schuldgevoel aangepraat krijgt. Die heeft het gevoel dat ze zich altijd en overal moet verdedigen – en doet dat dan ook. En de beste verdediging is natuurlijk de aanval. Toch? Deze journaliste is geen uitzondering.

Het is goed dat allerlei organisaties zich inzetten voor goede voorlichting over borstvoeding en de randvoorwaarden voor het geven van borstvoeding proberen te scheppen. Kunstvoeding was lang de norm. En de tijd dat er schrijnend gebrek aan kennis over borstvoeding was, is nog lang niet voorbij. Er valt dus nog een hoop winst te behalen. Niet om alle moeders die vroeg of later voor kunstvoeding kiezen te vertellen dat ze slechte moeders zijn. Maar om die moeders die graag borstvoeding willen geven en tegen problemen aanlopen te ondersteunen – zodat ze een gefundeerde keuze kan maken tussen wel of niet doorgaan.

En daarom voelen sommige ‘flessenmoeders’ zich bedreigd. In het nauw gedreven door informatie over borstvoeding die overal opduikt. Dan gaan ze akelige dingen roepen. Terwijl er bij mijn weten (maar goed, ik weet nog niet zoveel) niemand is die beweert dat kinderen, in de westerse samenleving althans, niet gezond groot worden van poedermelk.

Anyway, het is goed dat er discussie is. Borstvoeding is niet onmisbaar en ook niet zaligmakend. Maar wij gaan nog even gezellig door. En durf er eens wat van te zeggen!

O ja, in juni begin ik aan de opleiding tot contactpersoon voor de VBN (Vereniging Borstvoeding Natuurlijk). Kan ik misschien een kiezeltje bijdragen.

Tekenen is nu echt een van Sterres favoriete bezigheden. Zet haar met een blad papier en wat kleurtjes aan haar tafeltje en je hebt er geen kind meer aan. Leuker nog is natuurlijk als mama of papa erbij gaat zitten tekenen en verzoeken van Sterre op papier uitwerkt, zoals een muis, een molen, een konijn. Een dankbare taak, een paar lijnen is genoeg. Maar ze gaat nu zelf ook meer doen dan alleen krassen. Haar tekeningen krijgen vorm. En ze worden met zorg gemaakt. (2 minuten film)

Vanochtend is ze getrakteerd op een ritje in de brandweerauto van Pieter.

En vanmiddag werd de 3-in-1 loopfiets gebracht, waar Sterre eerst ‘nee!’ tegen zei, maar die ze gelukkig toch leuk blijkt te vinden! (Dat gold ook voor haar klompjes. De ‘ik ben nog geen twee maar zeg toch maar vast nee’-fase is begonnen.)

Sterre en ik zijn vanochtend naar Blijdorp gegaan! Leuk hoor, zo ff tussendoor, en lekker rustig op woensdagmorgen om 10 uur.

Ik twijfelde nog even of ik deze onderneming moest ondernemen, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Voor mezelf. Het is maar een halfuur rijden en wel goed om dingen te gaan doen, buiten het dorp. Ik blijf erbij, ik vind het heerlijk om te moederen, zeker met een dochter als Sterre, maar ik blijf een balans zoeken tussen het invullen van haar en mijn behoeftes, en tussen rustige dagjes in en om huis en vertier verderop. Zodat mijn wereldje niet te klein wordt en we ook niet aan vanalles (en onszelf) voorbij lopen.

Dat ochtendje Blijdorp was gelijk een goed excuus om Sterre weer eens een lekker stukje te dragen. Ik heb in acht maanden tijd zeven doeken verzameld, en die hebben ook aandacht nodig. Het komt er niet zo gek veel van sinds Sterre loopt. Maar we wilden wel zoveel mogelijk grote dieren zien, dus ze mocht in een secured high back carry op mijn rug, zodat ze goed over mijn schouder mee kon kijken. En we zagen olifanten! Met een babyolifant van een maand oud, die lekker om zijn moeder heen scharrelde en zo nu en dan een slokje kwam drinken.

IJsberen zagen we ook, die druk bezig waren kleine ijsbeertjes te maken. Tot hilariteit van de volwassen toeschouwers, alsof ze nog nooit zoiets gezien hadden. De apies waren Sterres favoriet, we hebben er maar twee gevonden, maar dat maken we over een paar weekjes meer dan goed, beloof ik. En prachtige (Syberische) tijgers zagen we, heel dichtbij! Daar was Sterre echt van onder de indruk. Ze kende ze uit de boekjes, maar nu liepen ze heen en weer en ze waren mooi! en groot!

Na een broodje/ boterham en de appelsap zijn we bij de zeeleeuwen en de vissen gaan kijken, de draagdoek inmiddels in de tas gestopt. Toen was het al gauw tijd om te slapen, dus hup: in de auto en de oogjes vielen dicht (van mij ook bijna, maar dat moest maar niet gebeuren). En eenmaal thuis kropen we lekker weer in ons bed. Even de indrukken verwerken

Dat is waar ook. Ik had nog niet laten zien dat mijn zelfgemaakte tas / Onbag (met dank aan Sarah) af was.

Ik moet nog even wennen aan de staarten die overblijven als de hengels zijn geknoopt, maar verder ben ik er supercontent mee. Er kan heul veul in. Maar het hoeft niet.

Hij kan als schoudertas en als rugzak. Het patroon is ervoor gemaakt om te gebruiken in combinatie met kind-in-draagdoek, maar ik gebruik hem dagelijks. En ik moet zeggen: k heb het best netjes gedaan, voor een naai-nitwit!

Omdat je niet altijd maar naar de speeltuin kunt als je de wereld nog moet ontdekken, zijn we twee weken geleden ook een keer naar Sealife in Scheveningen geweest. Het blijft leuk, vissies kijken. Wat Sterre betreft hoefden we de kassa nog niet eens voorbij, want daar was al een mooi aquarium met vanalles erin. Maar we hebben haar de octopus laten zien (wat een raar beest!), de grote roggen (nee! veel te spannend!), babyrogjes (hmmm, interessant), heel veel zeepaardjes (die kunnen dansen ) en nog veel meer moois. Het was vooral ook leuk om door alle ruimtes te rennen en mensen te kijken, as usual. Voor Sterre dan, wij renden niet zo. En daarna nog heel even naar het strand, waar we steeds nog net op tijd wegsprongen voor de golven. Volgende keer schep en emmer mee.

Heeft ie echt ook ogen en een mond?

Appeltje eten bij de haaien en de schildpadden

En toen was er zon! En een aardig temperatuurtje! Nou ja, wat een zaligheid dan weer!
We hebben niet het onderste uit de kan gehaald. Want ik wilde eerst nog zwemmen met Sterre, dat was ook alweer lang geleden. (We zijn na de liedjes en oefeningetjes nog van de hoge glijbaan af geweest, spannend! Dat ging veeeels te hard. Niet helemaal verantwoord, maar Sterre vond het geweldig! Totdat we bij de derde keer in een bocht omvielen en allebei ons hoofd stootten.) En daarna moest er geluncht en geslapen worden, zowel door Sterre als haar mama. Maar om drie uur maakte ik haar wakker en hebben we eerst in de tuin boekjes gelezen in de zon. En daarna gingen we naar de speeltuin, waar nog heel wat andere kinderen waren, dus daar was een hoop te doen en te zien. Sterre heeft goed gekeken hoe je zandtaartjes moet bakken, de volgende keer kan ze dat zelf. Zandtaartjes eten kan ze al. Niet lekker!
Goed, ik kan er weer even tegen. Maar nu niet zo lang meer wachten met weer zo’n zonnige dag hoor!

Ik Wil Warm! Lente! Zomer! Kommaarop met die mooie dagen! Ik ben het zooooo zat, dat grijze koude winderige kutweer. Bah!
Gelukkig hadden we zondag zon, dat scheelde al een beetje humeur.