Tussen hemel en zee

Als het aan Sterre lag, was het elke dag Koninginnedag. Mooi weer, gezellige drukte, muziek, en oooooveral speelgoed en boekjes en andere interessante dingen. De fietstocht er naartoe was al leuk.

Ik had uiteraard een draagdoek (hmmm, nieuw: stemmig rood-met-goudgeel) meegenomen in de tas, maar Sterre had zoveel energie dat ze maar twee keer even gedragen is. Verder heeft ze heel goed aan de hand meegelopen en, waar dat kon, lekker rondgerend. Met als gevolg dat de doek in de tas bleef en we ‘helaas’ weinig ruimte hadden voor allerlei impulsaankopen Wat wel in de tas ging, was een spelletje met kleurendobbelsteen, omdat Sterre nu bezig is met het (weliswaar willekeurig) benoemen van kleuren, en een poppenhuisfamilie met oma en opa, en een draagmama

Ik verwachtte dat Sterre wel in slaap zou vallen tijdens de fietstocht op weg naar huis, maar nee. Toen waren er weer eendjes, konijntjes, auto’s, bussen en ‘bommers’ die bekeken en benoemd moesten worden.

Het was een echte feestdag met onze prinses.

Gelukkig hoorden we pas thuis van het afschuwelijke drama in Apeldoorn…

Het weer wordt beter, het water (langzaamaan) warmer. Ik ben vorige week zondag, toen Cor aan het motorrijden was, maar weer eens met de duikvereniging naar Zeeland gegaan. Met Sterre. Ik verwachtte dat er wel iemand -naast de duikleider- aan de kant zou blijven, en dat was gelukkig ook zo, dus ik kon Sterre met een gerust hart achter laten toen ik met mijn buddy onderwater ging.

Vandaag waren we weer in een groot gezelschap, en weer was er iemand die wel even op dochterlief wilde passen terwijl Cor en ik een duikje maakten. Zo fijn dat wij een meiske hebben dat erop vertrouwt dat we haar niet aan de verkeerden meegeven!

Sterre en Eddy waren op de steiger, net toen Cor en ik boven kwamen.

En dit ging er aan vooraf (foto door Eddy):

Sterre, geef mij mijn vinnen eens aan!

Terwijl de stekkers even uit ons virtuele leven waren getrokken, ging het echte leven hier gewoon door. Met weer een doktersbezoek omdat de dokter het aanhoudende hoesten van Sterre wil bestrijden terwijl we oorspronkelijk voor een aanhoudend loopoor kwamen. En weer een tochtje naar de speeltuin waar de durfal lachend op haar buik van de hoge glijbaan af gaat als je even niet oplet. En weer een dagje creche waar Sterre en haar liefste vriendinnetje niet van elkaars zijde wijken (“zo bijzonder!” zegt de leidster. “ik heb bij die leeftijd nog niet vaker meegemaakt dat kinderen zo samen spelen.”). Maar ook een afspraak met twee moeders die ik zelfs in het virtuele leven nauwelijks, of eigenlijk niet ken, maar met wie het in het echte leven zomaar klikt. En zo was het ook tussen twee van onze kinders, die in het zonnetje rond renden en samen een argeloos oud vrouwtje de schrik op het lijf joegen met hun klauterpartijen. Wij vervelen ons nooit.

Oh, zo heerlijk weer was het gisteren! En tijd om weer eens buiten de grenzen van de (speel)tuin te gaan kijken. Ik nam Sterre mee naar de Noord-Aa, een meer met een leuk strandje. De laatste keer dat we daar waren met zomers weer, was rond haar verjaardag en toen kon ze nog niet lopen. Ik had voor de zekerheid nu maar wat droge kleren meegenomen. Het water is nog te koud om te zwemmen, maar met de voetjes in het water kon toch wel.

Hmm, ik had het kunnen weten. Die kleine was bijna met geen spreekwoordelijke stok meer uit het water te slaan. Sterker nog: ze is door alle zwembadbezoekjes zo watervrij geworden, dat ze er plezier in had van me weg te rennen, van enkeldiep naar kniediep naar luierdiep naar … diep water!!! Ik was gelukkig nog elke keer sneller, dus nee, gezwommen heeft ze niet. Maar ik denk dat het tijd wordt voor duidelijke afspraken. Of zwembandjes.

Er was eens een leuk t-shirt maat L, dat te groot was voor Jesca en te klein voor Cor. Jaren lag het in de kast, onderop de stapel, vergeten. Totdat er ineens ruimte nodig was, en het met een stapel afgedragen goed in een vuilniszak belandde. Op zolder. Met het vooruitzicht te verdwijnen in een kledingcontainer.

En toen was er eens een boekje met leuke ideeen. Hoe je afgedankte kleding heel simpel kunt omtoveren tot iets leuks voor je baby of dreumes. En zo leefde het t-shirt toch nog langer, en vast ook gelukkig, verder als jurk maatje 80.

Men neme een truitje van dochterlief en een afgedankt t-shirt. Leg het truitje op het t-shirt, met de hals en bovenkant mouwen gelijk – die hoeven straks niet meer genaaid te worden. Trek het truitje met krijt om, neem een centimeter extra voor de naden en laat de onderkant lang als je er een jurkje van wilt maken. Uitknippen, binnenstebuiten keren, naaien*, klaar! Tricot hoeft niet gezoomd te worden, het rafelt niet en rolt om, ook leuk.

*of locken, maar als je geen lockmachine hebt, zoals ik, dan naai je twee rechte naden met een krappe cm afstand, en dan een grote zigzag ertussen.

Ook een groot plezier trouwens, als het mooi weer is en je kunt in de tuin spelen: een teil met water en wat bakjes en doekjes. Kan ‘t kind lekker kliederen planten water geven en tegels poetsen terwijl moeders toekijkt, of zich nuttig maakt door het groen een beetje te fatsoeneren.

Oh, en waarom er verder niet zoveel meer uit mijn handen komt tegenwoordig: dit filmpje duurt een lange (?) vijf minuten, maar hier kun je toch uuuuuren naar kijken?

In Apenheul, vandaag: