Tussen hemel en zee

Sterre is niet zo enorm van de knuffeldieren. Ze heeft een heel assortiment, en zo nu en dan moet de aap op het potje (zijzelf nog niet hoor, neeeee!!!) of moet een van de beren slapen. Er is een knuffelkonijntje (dat ze van CaptKRik en Mavrtje kreeg) dat in haar bed niet mag ontbreken, maar verder houdt het op.

Echte dieren zijn veel leuker. Ze spot alle spinnen (‘Pim! Pim!’) en bijen, en elke vlieg is welkom om even bij haar te komen kriebelen. Koeien zijn ook mooi. En we hebben het geluk dat we een koeienboerin aan de overkant van de Rijn kennen waar we wel eens in de stallen mogen kijken.

(Deze foto is alweer van drie maanden terug.)

Maar helemaal geweldig waren die superschattige ieniemini ‘mieuw mieuw’ poezen die we zondag in Theetuin ‘t Woutje zagen! Wat een lekkere knuffeldiertjes zeg!

Ik vind die Japanse esdoorns zo mooi. Riep ik een keer en toen zei mijn moeder: “Zal ik je die dan voor je verjaardag geven?” Ze gaf er drie. Maar ze zijn nog klein, dus we kunnen er nog alle kanten mee op. En ik, die eerst in mijn hoofd had dat er nog wel ergens een open plekje in de voortuin was, bedacht me met de boompjes in mijn hand dat Japanse esdoorns niet een open plekje moesten vullen, maar alle ruimte nodig hebben. Nu ben ik de hele voortuin aan het slopen. Ik heb er al die jaren dat we hier wonen nog nooit echt iets aan gedaan, maar heb het tuintje nooit mooi gevonden. Teveel hosta enzo.

De boompjes hebben een plekje, de lavendel blijft ook staan. Verder hoop ik maar dat het iets moois wordt, want ik doe ook maar wat. En waar het eindigt, weet ik niet. Het blijft experimenteren, net als met het bloementuintje dat ik vorig jaar in de achtertuin heb aangelegd en dat nu een groene wildernis is. Wordt vervolgd!

In de hektiek van de afgelopen weken (afspraken, verjaardagsfeesten, inkopen, kampeerweekend, opleiding, huishouden enzo, en, gewoon, werk) was het heerlijk om even met mijn dochter in de zandbak te zitten en gaten te graven. Mieren te plagen en zandtaartjes te pletten. Alsof ik ook twee was.

Binnenkort zal ik wel weer eens wat schrijven, maar nu eerst maar even een foto van het goede voorbeeld. Dat ik overigens niet gevolgd heb, maar waarom niet? Wat hield me tegen?

Als Sterre bij het drinken van borst wisselt, heb ik de gewoonte om te vertellen dat ze naar de andere kant gaat. Dat heeft ze overgenomen: een paar maanden terug zei ze ‘akara’ als ze wilde wisselen, toen ze ietsje groter werd, werd dat ‘atat’. Atat is ook al een tijdje synoniem voor ‘ik wil bij mama drinken’. Handig die geheimtaal Maar haar taalontwikkeling gaat vooruit. Ze zegt nu ‘anne kant’.

En het taalbegrip gaat ook vooruit. ‘Anne kant’ wordt sinds kort ook voor andere dingen gebruikt. Gisteravond zette ik haar op mijn heup en pakte een doek (om samen naar het stembureau te gaan). Sterre had wel zin om gedragen te worden, maar dat moest met een doek erbij natuurlijk niet op de heup! ‘Anne kant,’ was haar commentaar. Waarop ik haar doorschoof naar mijn rug en ze tevreden ging liggen wachten tot ik mijn knoop had geknoopt. Wij begrijpen mekaar.

Ooit waren er mijn opa en oma, hun elf kinderen en echtgenote(n)(s) en daar ook de kinderen van. Dertig (?) jaar geleden is een traditie begonnen. Inmiddels een hele generatie verder -opa en oma zijn er al een tijdje niet meer en een aantal echtgenote(n)(s) evenmin- worden nog steeds jaarlijks oude familiebanden aangehaald en nieuwe gesmeed.

Pinksterweekend.

Stoeptekenen met kiezels

Afscheid van de achterneef uit Stockholm