Tussen hemel en zee

Eindelijk weer eens een weekend waarin we met ons drietjes thuis waren, zonder afspraken, zonder activiteiten buiten de deur. Ook wel eens lekker hoor, op zijn tijd (niet te vaak, dat wordt saai). Kon ik bij Cor een verzoekje doen om te mogen uitslapen. Hij wil dat graag een dag van tevoren hebben ingediend, maar daar geniet ik dan ook extra van: nog even twee uurtjes slaap aan de nacht te plakken terwijl manlief en dochterlief zich ergens beneden vermaken. Om dan tussen negen en half tien weer – hups – naast mijn bed te staan, anders is het zonde van de dag. En dan te bedenken dat we vroeger rustig tot elf uur bleven liggen, wat een tijden!

En konden we samen wandelen. Vandaag was het wandelweer. Ik neem me vaker voor om vaker te gaan wandelen, maar nu heb ik het ook gedaan. Drie keer binnen twee weken, waarvan een keer zonder kind. Lekker zeg! Ik voel me heel sportief. De kunst is om regelmatig een nieuw rondje te verzinnen dat niet al te lang is en ook niet al te ver van huis. Nu heb ik de hand weten te leggen op een kaartje met een aantal boerenlandpaden in het Land van Wijk en Wouden. Dat is waar wij wonen dus. En vanochtend vertrokken we dan van huis uit voor een tochtje van 7,4 kilometer door de polder, over fietspaden, bruggetjes en weilanden. Tussen veel koeien en een paar schapen. We hebben er drie uur over gedaan, maar die koeien zijn ook zo leuk!

Zo nu en dan komt het nog eens van een duikje. En daar geniet ik dan extra van natuurlijk. Voorheen maakte ik er 80 per jaar, dit jaar ga ik de 30 waarschijnlijk nog niet halen. Maar ik stel me zo voor dat dat ooit wel weer aantrekt, en nu zijn ze wel twee keer zoveel waard, dus da’s dan toch bijna 60, haha.

De woensdagavondzomerstopduiken van Calypso waren leuk. Ik heb er eentje in Vinkeveen gemaakt, en eentje in Reeuwijk. Van die laatste (met appeltaart na, yumm!!) heeft mijn buddy een geinig vijfminutenfilmpje gemaakt, met babysnoek en vrij zwemmende paling…

Toen belde Leon. Leon uit Egypte was terug uit Egypte. Het duikinstructeursbestaan even zat, en platzak bovendien. En hij had zin om na al die jaren weer de Grevelingen en de Oosterschelde in te duiken, met Victor ook. Ik heb echt super genoten onderwater zo tussen mijn twee vriendjes in, eigenlijk tellen die duiken wel voor drie per stuk! Ontspannen en vertrouwd.

Dan was er nog het dagje Noordzee. De tweede – en laatste voor mij – dit jaar. Blij dat we op korte termijn nog iets hadden kunnen regelen, inclusief opvang voor Sterre, die we om zes uur ‘s ochtends al bij een vriendinnetje mochten brengen voor een all inclusive dag. En blij dat het dus ook doorging, want je weet maar nooit met wind en golven op zee. Ben ik met Cor van de boot gesprongen (oh nee, met de hydraulische invalidenlift omlaag getakeld), tegen de stroming in naar 30 meter diepte getijgerd, leuk duikje gemaakt. In het kader van de dierenliefde nog een flinke baars van een verloren vishaak bevrijd die het arme beest echt gevangen hield.

Ik hoop dat ie zijn gescheurde lip overleeft. Vervolgens mooie opstijging gemaakt, rustig, met diepe stops. Krijg ik terug aan boord decompressieverschijnselen in mijn schouder! Huh? Skin bend! Duik nummer 930, nog nooit zoiets meegemaakt, geen gekke dingen gedaan, en dan dat! Niet ernstig, maar je moet er wel wat mee doen om het onder controle te houden. Dus ik mocht onder toezicht een flesje pure zuurstof leeg ademen en daarvan ging het wel weer weg. Maar die kostbare tweede zeeduik kon ik dus niet meer maken. Zat ik treurig alleen aan boord te wachten tot iedereen weer terug was. Godver.

Hoe dan ook, die eerste duik had ik maar wel weer op zak. En er staat ook wel weer wat leuks in de planning…

Het was voor het eerst dat we op vakantie gingen ‘zoals ik vroeger als kind met mijn ouders’, met de tent naar Frankrijk, van camping naar camping op de bonnefooi. Het was mijn idee en er was me ook veel aan gelegen dat het zou slagen. Daarom had ik om te beginnen de eerste stopplaats maar gereserveerd. Veilig. En daarom was het des te vervelender dat Cor toch nog niet voldoende hersteld was van zijn zomergriep en we bovendien drie dagen regen hadden en de camping dan wel bijzonder was, maar we door deze omstandigheden van de omgeving – in de Lage Vogezen – ook maar weinig konden genieten.
Maar gelukkig werd eerst Cor beter en zijn we het betere weer ook gaan opzoeken. In de Hoge Jura. Waar de omgeving ook nog eens veel mooier was, met meren, en oh.. watervallen! Dat was Vakantie in Frankrijk zoals het hoorde te zijn voor mij.
Na een aantal dagen daar werd het weer tijd om een andere stek op te zoeken. Met behulp van de kaart en boekjes, en de zaklamp – want overdag kreeg ik de gelegenheid niet om me rustig te orienteren – uiteindelijk maar besloten terug te gaan naar de Morvan, waar we vorig jaar ook waren, en eerder ook. In de hoop dat onze vrienden daar even tijd hadden om ons te ontvangen. Niet bijster avontuurlijk, maar een goede keus. De omgeving bleek toch ook weer dingen te bieden die we nog niet kenden. Restanten van een stad waar Julius Caesar nog is geweest bijvoorbeeld. En ach, met een meis van twee kun je je eigen dorp met een beetje fantasie elke dag weer anders beleven…
Maar dit was slechts een warming up. We weten nu hoe het moet, echt kamperen. Opbouwen en afbreken ging op het eind al een stuk gemakkelijker en de volgende keer zoeken we gewoon een gebied op waar het statistisch gezien wat minder regent en waar ze echte kastelen hebben.

Maar we hadden wel een bijzondere kampeerplek gevonden.

Ik was in de keuken bezig met eten maken. Kwam Sterre naar me toe: “Mama, poep!” en ze tilt de pot op zodat ik goed kan zien wat ze geproduceerd heeft. Goed zo meisje. Heerlijk, die blotebillendagen!

Nee, het vakantiegevoel nog niet loslaten. Dingen van thuis moest ik loslaten toen we op vakantie waren. Het werk, nou ja, dat kostte me nog de minste moeite. Maar het ritme. Van Sterre.
Ik dacht wel dat ik een flexibele ouder was, maar wat heb ik hard geprobeerd haar haar middagslaap te laten doen en ‘s avonds weer op tijd naar bed te gaan, terwijl we in ons tentje woonden! Ging niet. Er was veel te veel afleiding en geluid, en warm was het ook soms. Ik moest echt de knop omschakelen en de boel maar accepteren zoals ie was. Overdag moest ze dan maar in de auto slapen als we ergens naar op weg waren. Al was het maar twee keer tien minuten in plaats van de gebruikelijke twee uur. En ‘s avonds mocht ik blij zijn als ik om tien uur weer bij Cor aan tafel schoof, bij het knusse licht van de gaslamp. Nog net een uurtje of anderhalf om een paar bladzijden te lezen in mijn boek. Gelukkig werden de nachten per saldo langer en had ik zo ook de nodige extra energie voor de extra Sterre-uurtjes. Zij leed er allerminst onder, en ook het weinige eten en drinken deerde haar niet. Pfff, het was echt een mooie vakantie, maar wat moest ik mezelf vaak tot de orde roepen!