Tussen hemel en zee

Sterre heeft vanavond voor het eerst haar schoen gezet. Laars. Wortel voor het paard erin. Zingen. Het is even leuk, maar na het anderhalfste liedje springt ze alweer op om iets anders te doen. Het slaat ook nergens op eigenlijk. Maar goed, het kwartje moet natuurlijk nog vallen.

Dan is er nog tijd om wat te lezen voorafgaand aan het slapengaanritueel. Hee, da´s nou ook toevallig! Dikkie Dik vindt een wortel in een schoen! En Sterre ziet onze eigen poes aan haar laars-met-wortel snuffelen. Ze snelt er naar toe. “Van mij!” blaft ze de kat af. Ze klimt weer op mijn schoot, met de wortel, en begint lekker te knagen.

En ze lust helemaal geen wortel. Tenminste… tot nu toe.

In het dorp

Handje van de sint

Ook ik probeer een afgewogen keuze te maken. Wel of niet inenten tegen de mexicaanse griep. Mijn dochter dan. We, bedoel ik, onze dochter. En we dachten eerst: niet nodig, sterk en gezond kind, milde griep, en toch die vreemde stoffen in dat lijffie. Maar ergens ben je ook niet helemaal gerust, en ga je toch weer twijfelen, met de oproep van de GGD in je hand en horrorverhalen over leuren met een doodziek kind omdat de ziekenhuizen overvol zijn. Of erger.

Toen kreeg Cor van (nota bene) de arts van het consultatiebureau een suggestie mee naar huis (naast ons alweer goedgekeurde kind). En las ik vervolgens een berichtje in het NRC. En hakte een knoop door. Ik weet niet of het de beste knoop is (en voor ieder ander zal iets anders gelden), maar wel een goeie, denk ik.

Ik de lasten, zij de lusten. Dankjewel, huisarts-die-niet-moeilijk-doet. Au mijn arm.

Sterre is rustig haar ding aan het doen op de grond, terwijl wij de laatste happen van de avondmaaltijd naar binnen werken. Ze bladert in een blaadje van het consultatiebureau en stuit op een piepklein plaatje van het Eendje Kiki. Het eendje uit het boek dat afgelopen zomer haar favoriet was. ´Mama! Wat is dat?´ vraagt ze. ´Hee, daar is Kiki!´ zie ik. En hup, daar staat ze voor haar boekenplank. ´Kiki boek lezen!´ ´Maar lieve meis, Kiki is terug naar de bibliotheek.´ Sinds augustus al. ´Mama, laarse aan, regenjas aan.´ Wat gaan we doen? ´Kiki theek!´

Euh… het is dinsdagavond zeven uur. Onze bieb is niet open. En is het niet kleinekinderbedtijd? Maar vastberaden is ze. Okay, ik laat me commanderen ook mijn jas aan te doen en we gaan wandelen. ´Sterre, we kunnen wel even gaan kijken, maar de bibliotheek is dicht. Er is niemand nu. Ik zal het je laten zien.´ Het is iets meer dan vijf minuten lopen als ik haar een deel van de route op mijn nek neem.

Maar er is licht. En er zijn mensen. Bezig een opstelling te maken voor een of andere lezing. Sterre trekt aan de deur en een mevrouw komt hem van het slot af doen. Voordat de mevrouw haar zin kan afmaken (we lenen vanavond geen boeken uit) is onze peuter al onder haar arm door naar binnen geglipt om Kiki te zoeken. ´Jaaaa!!!´ Een ander exemplaar dan ons zomerboek, ze heeft geluk. Trekt haar regenjas uit, gaat op de grond zitten en begint me voor te lezen. Ondertussen gaan de mensen van de bibliotheek hun eigen gang. Als we bij de laatste pagina zijn, klapt ze het boek dicht en brengt het naar de uitleenbalie. De mevrouw komt naar ons toe en pakt een briefje en een pen. ´Hoe heet ze? Wanneer komen jullie het halen?´ Sterre ziet het boek onder de balie verdwijnen en twijfelt even, maar is dan toch gerustgesteld dat mevrouw het voor ons bewaart en dat we het morgen kunnen halen.

En zo lopen, rennen en dragen we opgewekt weer terug naar huis. Is het toch gelukt. Grote mensen moeten niet moeilijk doen.

Ze wordt groot, ja, groot genoeg om het Sinterklaasfeest te waarderen. Beetje bij beetje voegen we iets toe aan het verhaal. Ze had zelf al een sinterklaasplatenboek in de kast gevonden (krukje er naartoe gesleept, treetjes beklommen, een nieuwe boekenplank ontdekt). Sinds vorige week luisteren we ook naar cassettebandjes met sinterklaasliedjes en -verhaaltjes (ruim 30 jaar oud, oh nostalgie). En zojuist was ie dan heus op tv!

(En wat klinkt die mama kattig! Maar het valt tegenwoordig echt niet meer mee om een filmpje te maken waarbij kindlief gewoon in beeld blijft, in plaats van er achter te verdwijnen…)

Het was weer om naar een museum te gaan. Dat hebben we dan ook gedaan. Een niet te groot museum, waar we snel doorheen waren zodat we na een kop koffie en een appelsapje nog een rondje konden doen, en we daarna – toen het toch opgehouden was met regenen – nog even tijd hadden voor het strand. Twas leuk.

Klik:

Het heeft wat voeten in de aarde gehad. Met goedbedoelde pogingen her en een miskleun der. Maar hij is er nu toch. De Online Portfolio van Cor. Kuyvenhoven. Onderwaterfotograaf. Op www.corkuyvenhoven.com. Mooi joh!