Tussen hemel en zee

Stewardess wilde ik worden. Ik zei in een kringgesprek per ongeluk secretaresse, maar bedoelde toch echt stewardess. Want ik was wel eens naar Spanje geweest in het vliegtuig, en vliegen was echt leuk. Reizen ook. Als je daar nou je beroep van zou kunnen maken… Kleuterjuf was ook een optie. Dat was mijn moeder, en dat leek me nog best wel leuk, knutselen met die kleintjes. Ook een stagedagje op onze kleuterschool, even voor mij geregeld door mijn meester (zesde klas), heeft me niet echt van dat idee af gebracht.

Maar die wensen vervaagden. Op een gegeven moment denk je niet meer zo in beroepen (al dan niet met uniform), maar in iets wat je met schoolvakken kunt doen. Met talen bijvoorbeeld. Dat reizen en andere culturen en met mensen werken bleef wel mijn ding, als ik kijk naar de voorlichtingen die ik bezocht van studies die je na de middelbare school kunt doen: culturele antropologie, psychologie, toerisme. Chinees. Dat het dat laatste moest worden, wist ik al in de vierde klas. En wat doe ik er nu mee, qua beroep? Niets. Ik heb zelfs mijn vertaalbureau opgedoekt per 1 januari.

Maar ik vlieg zo nu en dan nog steeds, binnenkort weer, en ik vind het nog steeds geweldig. Weliswaar in de rol van passagier, want door mijn horecabijbaantjes (McDonald’s, terraswerk, chique diners) ben ik er wel achtergekomen dat dat stukje dienstverlening niet mijn ding is. Mensen worden chagrijnig als je hun bestelling vergeet, opzichters snauwen als je de wijnglazen niet goed gevuld houdt, en daar kan ik dan weer niet tegen. Maar daarom was het des te leuker dat Paco in de uitnodiging voor zijn 40e verjaardagsfeest schreef:

Weet je nog toen je een kind was?
Wat wilde je toen worden?
Piloot, Prinses, Brandweerman of toch Verpleegster?

Ja, ik wist het nog. En ik ken iemand die als secretaresse en (grond)stewardess werkt…

Ik vond mijn roeping voor een avond en de mooiste man van het feest.

(foto door Reinoud)